Roadburn 2026

[Richardus]

Knuppeltje.

Dan Meyer (Agriculture): "you see all this people in black, and then you see someone wearing a color and you think 'what's wrong with you?!' "

Gechargeerd natuurlijk, want ze verkochten zelf meer gekleurde shirtjes dan zwarte. Het drukt een beetje het gevoel uit dat Gung op RB krijgt, en het 'wij'-gevoel van RBers. En hoe opvallend; toen ik op het station stond gister, keek ik als elk jaar m'n ogen uit....want wat een kleurloze mensen!!!!

Daar zit het punt. Op RB is iedereen zichzelf, draagt waarin hij zich zichzelf voelt en zich het liefste uitdoet. Waar je op een ander festival een minderheid hebt die zich, dan genoemd, 'alternatief' kleedt tussen de 'normalen', hier is die verhouding andersom. En hoe kleurrijk is dát? Dankzij de rijkgeschakeerde programmering (Dour van vroeger is vergelijkbaar, waar daar een hoofdmoot urban/dub/electro was naast rock/pop/metal, zijn dat hier zware metalen) trekt het een mêlee van mensen aan, die hier volledig zichzelf kunnen, mogen, durven zijn. Op geen gemengd festival zie je ook zoveel expressief lhbtqi+ mensen, en ja; voor een niet enkel op urban stijlen gericht festival zie je ook steeds meer mensen van kleur.

Een kleurrijker festival, qua stijlen en mensen, heb ik nooit meegemaakt. En daar is de hoofdkleur zwart, tsja... Kom je van RB een supermarkt in of op een station en je ziet al die mensjes in hun dagelijkse keurlijf braaf geconformeerd aan de kudde om het systeem te dienen... Díe zijn fúcking kleurloos.

[Richardus]

Dag 0

Op woensdagavond heeft Roadburn altijd The Spark, een aftrap voor het weekend met 3 bandjes in ‘Next Stage’, kleine zaal 013. Vroeger was dat nog wel rustig zelfs, tegenwoordig is het afgeladen vol. Eerste van de drie was The Bird Experience, een project rond de charismatische zanger van Heath, Mees Vullings. Een stijl van vertrouwde 70s rock met blues, aangevuld voor dit optreden met blazers en gospelzangers die ik wel wat vond ondersneeuwen en niet veel toevoegen. Maar in het algemeen was het prima genieten, niet heel hoogstaand maar de zanger heeft een dijk van een stem en de muziek is gewoon dikke prima.
Tussendoor was het tijd voor het eerste ijsje van Intermezzo, duh, in afwachting van het eerste EU concert van Crippling Alcoholism. Een soort postpunk/dark(new?)wave, op plaat met af en toe ruige uitbarstingen. Live bleef dat ietwat uit, maar de energie was er niet minder om. De band legde alles in de performance en was zo heel vermakelijk. Qua geluid wat bedompt, door het enthousiasme soms wat rommelig spel maar liever dat dan het te erg gepolijste professionele (kom ik nog op). De zanger vond ik bij vlagen ergerlijk slecht, schreeuwerig, maar dat had juist ook wel wat...ongepolijst, enthousiast...vol vuur (nog)?
Erna zou Bad Breeding komen, maar na een paar te korte nachten was ik al flink moe (tollend, dat) en ik wist (niet) wat er nog zou komen dus ik ben maar een tikkie op tijd terug naar de tent gegaan. Stommerd.