Knuppeltje.
Dan Meyer (Agriculture): "you see all this people in black, and then you see someone wearing a color and you think 'what's wrong with you?!' "
Gechargeerd natuurlijk, want ze verkochten zelf meer gekleurde shirtjes dan zwarte. Het drukt een beetje het gevoel uit dat Gung op RB krijgt, en het 'wij'-gevoel van RBers. En hoe opvallend; toen ik op het station stond gister, keek ik als elk jaar m'n ogen uit....want wat een kleurloze mensen!!!!
Daar zit het punt. Op RB is iedereen zichzelf, draagt waarin hij zich zichzelf voelt en zich het liefste uitdoet. Waar je op een ander festival een minderheid hebt die zich, dan genoemd, 'alternatief' kleedt tussen de 'normalen', hier is die verhouding andersom. En hoe kleurrijk is dát? Dankzij de rijkgeschakeerde programmering (Dour van vroeger is vergelijkbaar, waar daar een hoofdmoot urban/dub/electro was naast rock/pop/metal, zijn dat hier zware metalen) trekt het een mêlee van mensen aan, die hier volledig zichzelf kunnen, mogen, durven zijn. Op geen gemengd festival zie je ook zoveel expressief lhbtqi+ mensen, en ja; voor een niet enkel op urban stijlen gericht festival zie je ook steeds meer mensen van kleur.
Een kleurrijker festival, qua stijlen en mensen, heb ik nooit meegemaakt. En daar is de hoofdkleur zwart, tsja... Kom je van RB een supermarkt in of op een station en je ziet al die mensjes in hun dagelijkse keurlijf braaf geconformeerd aan de kudde om het systeem te dienen... Díe zijn fúcking kleurloos.
Roadburn 2026
Re: Roadburn 2026
aka Ri'shad, Parel van het Noordoosten
Het is maar een forum, een internetforum!
¯\_(ツ)_/¯
Het is maar een forum, een internetforum!
¯\_(ツ)_/¯
Re: Roadburn 2026
Dag 0
Op woensdagavond heeft Roadburn altijd The Spark, een aftrap voor het weekend met 3 bandjes in ‘Next Stage’, kleine zaal 013. Vroeger was dat nog wel rustig zelfs, tegenwoordig is het afgeladen vol. Eerste van de drie was The Bird Experience, een project rond de charismatische zanger van Heath, Mees Vullings. Een stijl van vertrouwde 70s rock met blues, aangevuld voor dit optreden met blazers en gospelzangers die ik wel wat vond ondersneeuwen en niet veel toevoegen. Maar in het algemeen was het prima genieten, niet heel hoogstaand maar de zanger heeft een dijk van een stem en de muziek is gewoon dikke prima.
Tussendoor was het tijd voor het eerste ijsje van Intermezzo, duh, in afwachting van het eerste EU concert van Crippling Alcoholism. Een soort postpunk/dark(new?)wave, op plaat met af en toe ruige uitbarstingen. Live bleef dat ietwat uit, maar de energie was er niet minder om. De band legde alles in de performance en was zo heel vermakelijk. Qua geluid wat bedompt, door het enthousiasme soms wat rommelig spel maar liever dat dan het te erg gepolijste professionele (kom ik nog op). De zanger vond ik bij vlagen ergerlijk slecht, schreeuwerig, maar dat had juist ook wel wat...ongepolijst, enthousiast...vol vuur (nog)?
Erna zou Bad Breeding komen, maar na een paar te korte nachten was ik al flink moe (tollend, dat) en ik wist (niet) wat er nog zou komen dus ik ben maar een tikkie op tijd terug naar de tent gegaan. Stommerd.
Op woensdagavond heeft Roadburn altijd The Spark, een aftrap voor het weekend met 3 bandjes in ‘Next Stage’, kleine zaal 013. Vroeger was dat nog wel rustig zelfs, tegenwoordig is het afgeladen vol. Eerste van de drie was The Bird Experience, een project rond de charismatische zanger van Heath, Mees Vullings. Een stijl van vertrouwde 70s rock met blues, aangevuld voor dit optreden met blazers en gospelzangers die ik wel wat vond ondersneeuwen en niet veel toevoegen. Maar in het algemeen was het prima genieten, niet heel hoogstaand maar de zanger heeft een dijk van een stem en de muziek is gewoon dikke prima.
Tussendoor was het tijd voor het eerste ijsje van Intermezzo, duh, in afwachting van het eerste EU concert van Crippling Alcoholism. Een soort postpunk/dark(new?)wave, op plaat met af en toe ruige uitbarstingen. Live bleef dat ietwat uit, maar de energie was er niet minder om. De band legde alles in de performance en was zo heel vermakelijk. Qua geluid wat bedompt, door het enthousiasme soms wat rommelig spel maar liever dat dan het te erg gepolijste professionele (kom ik nog op). De zanger vond ik bij vlagen ergerlijk slecht, schreeuwerig, maar dat had juist ook wel wat...ongepolijst, enthousiast...vol vuur (nog)?
Erna zou Bad Breeding komen, maar na een paar te korte nachten was ik al flink moe (tollend, dat) en ik wist (niet) wat er nog zou komen dus ik ben maar een tikkie op tijd terug naar de tent gegaan. Stommerd.
aka Ri'shad, Parel van het Noordoosten
Het is maar een forum, een internetforum!
¯\_(ツ)_/¯
Het is maar een forum, een internetforum!
¯\_(ツ)_/¯
Re: Roadburn 2026
Dag 1, donderdag
Ok, here we go. Ten eerste ontdekte ik dus bij het tent opzetten op woensdag dat ik m’n luchtbedje niet had ingepakt, op een hogere plank gelegd uit bereik van kattennagels en dus over het hoofd gezien met m’n vermoeide kop. Dat was eerst Action beroven van een veel te megadik luchtbed wat het plebs blijkbaar een voorwaarde vindt om te kamperen...in een minitentje is het een sta...eh; líg-indeweg. En ik vond dat de kaarten met nachten van 10graden toestonden m’n dunnere (en ingepakt kleinere, yay! Lul.) slaapzak mee te nemen...bleek toch echt een kutding qua ontwerp, en deze nachten een stuk kouder dan verwacht dus dat was de laatste 2 nachten met kleren aan slapen, en dat ding gaat enkel nog in de zomer mee.
Anyway, muziek. Ten eerste, wederom, Crippling Alcoholism, nu in gigazaal Terminal. Ik had gedacht dat het geluid daar best tot z’n recht zou komen, en dat was ook wel zo. Maar het legde de zwaktes (nog) van de band wel nog ietwat verder bloot; songs nog niet echt sterk genoeg, het ongepolijste net te rommelig, alleen het enthousiasme overtuigde evenals het lekkere basgeluid.
Daarna was de eerste clash in het schema, Shearling met Iskandr. Die laatste stond me bij als best goeie folk met wat black metal. Maar dat laatste heb ik niet teruggehoord, de eerste dik 20 minuten dat ik erbij was. Rustig kabbelende folk, tikkie donker, ach het was best aardig maar misschien was Shearling toch avontuurlijker geweest. Misschien dan ook moeilijker weg te komen, wat ik wel moest.
Want volgend was één van de sets waar ik erg naar uitkeek; Krallice met hun ‘future’ set. Een speciaal voor RB gemaakte set, nieuwe muziek dus, “commissioned”, iets waar RB flink furore mee heeft gemaakt in de loop der jaren. En dan Krallice...heb ik wel eens verteld? hoe Incubate na een tip van mij ze had geboekt maar ze die doordeweeks en (te) laat hadden geplempt en ik door combi geld/werk niet heen ben geweest. Eeuwig spijt van, ze waren in hun pure black metal-tijd toen nog, voor ze iets experimenteler en digitaler gingen, en in de zaal met mooiste geluid ooit (waarvan ik de naam altijd vergeet, aan de Heuvelstraat, nu appartementen). Nu dus revanche met drie sets, waaronder een ‘past’ set...yay! De twee gitaristen hiervan zijn ronduit legendes, Mick Barr en Colin Marston, gitaargoden. Ongelooflijk wat een virtuositeit die twee tentoonspreidden. Want deze set ging verrassend en plezierend eigenlijk terug naar het oude black-geluid; lange composities van complexe structuren met enorm snel elkaar opvolgende gitaarloopjes/riffs. Ik heb m’n ogen uitgekeken en m’n oren kapotgeluisterd. Het was zo ontzettend bovenaards goed, qua spel en compositie, en het overtrof al m’n verwachtingen. De bassist, linkshandig, viel me ook op door z’n virtuoze hogesnelheidsgepingel maar ik kende z’n naam niet. Bleek hij Nick McMaster te heten. Serieus. Nick McMaster. Wat een naam, en gepast; ik denk dat mening bassist jaloers is op zijn vaardigheden.
Even bijkomen, denk je dan. Maar de trein dendert voor en er zijn keuzes te maken, qua acts maar ook logistiek van waar kom je nog binnen, want RB is uitverkocht drúk, en je ervaring heb je nodig om te zien wat je wilt, en teleurstellingen te voorkomen. Maar toch nog een stukje Dead Neanderthals, wat geen freaky freejazzmetal meer bleek te zijn, maar...staat me niet eens echt meer bij maar heel bijzonder was het niet. Stukje Pain Magazine (broodblad), beetje voortdeinende electrorock ofzo, het deed me weinig. Frontman van Birds In Row zat er in, dus ik had wat ruiger verwacht. Nou ja.
Daarna kwam een bandje waar ik erg naar uitkeek, het Mexicaanse Habak. Een stijl van licht neocrustpunk met postrockmelodietjes. Helaas liet het geluid van Engine Room weer eens flink te wensen over (men wijt het aan akoestiek, maar volgens mij kan ivm nooduitgangen het podium niet anders gepositioneerd en bij sommige bands is het weer prima dus wrs ook combi equipment/geluidsmensen) dus de melodische lijnen moest je met je kennis van de muziek beetje bijversterken. Maar wat een energie joh. Wat een authentieke jongehondenband, geweldig! De emotie zat er dik in, het spel was precies op randje rauw en exact. Dit maakte de verwachting dik waar, enorm genoten en voor tweede (en lang niet laatste) keer deze editie vuistjes in de lucht en longen uit het lijf geschreeuwd.
Ik wist zeker dat ze nog een tweede gig zouden doen, "secret" dan (op het laatst aangekondigd via de Timesquare app), en dat ik die zou missen. Secret gigs werken op Roadburn als een rode lap op een stier; iedereen wil erbij zijn. Als je 30 min vantevoren aankomt is de zaal al vol en/of de rij zo lang dat je blij mag zijn als je nog 10 min van de set meepikt. Niet voor niks; het zijn bijna altijd topoptredens. Maar ik doe er enkel moeite voor als ik iets écht écht wil zien en er geen andere mustsee tegelijk is. Habak deed er dus nog eentje waar ik dus niet bij was en ik hoorde dat dat net zo gaaf was en dan dus wel met goed geluid...zo gaat dat op RB; je mist tweederde van wat je had willen zien en enorm van had genoten, ziet eenderde van wat je had gewild en bent daar al dik tevreden mee.
Ik was door naar Fauna, een soort psychkrautgestuiter en bleek door de zangeres en ritme met een Oosterse feel te zijn. Stilistisch best gaaf, al vond ik het op den duur een beetje veel van het zelfde. Dat hoeft niet erg te zijn, maar op dat moment (en ik had de positie achter in de zaal ook niet mee, ik was laat) greep het me net niet en bleef het bij rationeel goedkeuren. Weer een unieke topband, waar halen ze het toch vandaan… Nou, dat weet ik wel; in de rij in de Koepelhal kwam je telkens langs de Wall of Fame. Dat is een muur met alle lineups van alle Roadburn edities ooit. Leuk altijd om al lopend je ogen over te laten dwalen en je te verbijsteren over wat je allemaal gezien hebt, of gemist. Met veel van die artiesten, en hun labels, hebben Walter/Becky/Jaimie dus nog contact en krijgen ze hun tips van. Zo kunnen ze een kleine, onbekendere band in het vizier krijgen die enkel nog kleine gigs doet en met hun 6e zintuig snappen dat die een groot podium aankan. Dan staat zo’n band voor de muziekfreaks van RB, die alles lusten en vaak zelf muzikant zijn en dus snáppen wanneer iets goed is, en je ziet ze zich dan verbazen van wtf zijn wij dít waard, déze feedback, zijn wij dan zó goed? Ja dude(tte)s, anders lieten we je het ook wel weten via niet meer dan een respectvol applausje. Maar dat komt zelden voor, meest komt er zo’n luide feedback uit het publiek dat elke artiest zich bewonderd en gesterkt voelt en met een dikke gelaten grijns het podium verlaat, gestimuleerd om de creativiteit verder te ontplooien. Dit is Roadburn.
Hierna was het tijd voor eens weer Ufomammut, op Main Stage. En net als alle laatste keren, na je het in het begin hebt leren kennen en de sound je nog grijpt, greep het me nu nauwelijks nog. De sound is erg goed, zalig, maar het sleept zich voort zonder echte melodieën of structuren. Een beetje opbouw en apotheose is al heel wat. Dubbeldik genieten waren wel de visuals van Malleus, lid van de band (ik weet nooit welke). Die waren echt superprachtig en ik had gewild dat ze van beelden daaruit shirts (of posters!) hadden laten maken maar er was, behalve een lp of 2, geen merch van ze. Boooo.
Het was tijd voor het legendarische Acid Mothers Temple. Lees jezelf maar even in... Deze keer was medeoprichtster en zangeres er sinds lang weer eens deze drie optredens bij. Past-present-future. Deze keer het oude materiaal, in Engine Room dat weer eens brak geluid had. De snaredrum galmde alles weg en gitaar van guru Kawabata Makoto was nauwelijks hoorbaar. En dan nog...deze lui bouwden hun set beheerst en zorgvuldig op, met een onnavolgbaar krautpsychrockgeluid, en zeker aan het einde werd dat ongelooflijk opgebouwd. Ik ga er zondag verder op in, maar de band probeerde simpelweg op te stijgen, met podium en al om het de ruimte in te laten vliegen. De drummer deed alle moeite dat voor elkaar te krijgen, naar het leek, klonk en voelde eindeloos, tot men tevreden leek met een bepaalde mate van levitatie en op dat punt stond het halve publiek, incluis ondergetekende, al met vuistjes in de lucht (en misschien hele lichaam wel) mee te schreeuwen. Dit was echt allesoverstijgend en cathartisch, en dit bleek…nou ja, later meer. Hier maar even vertellen over hun merch; ze hadden een shirtdesign met een vliegende schotel, heel gepast. Helaas wel in de bontste kleuren waar ik me allemaal een kanarie in had gevoeld. Maar heel passend en leuk gevonden.
Goed, dat was even bijkomen. Gelukkig vond ik dat goed kunnen bij Maruja. Ondanks dat de presentatie de boel flink opstookte en ze daar al spelend ook flink hun best voor deden, haalden ze AMT natuurlijk niet in. Een geluid dat we laatste jaren vaker horen; een soort combi tussen metal, rap en jazzpop ofzo; bassist-drummer-saxophonist-rapzangerd. Ik vond de melodieën en structuren niet zo goed uit de verf komen als op het laatste album. Het was live vooral gericht op de impact op, en opzwepen van, het publiek. En dat lukte prima met hun dikke en strakke sound. Persoonlijk vond ik de rap net wat vervelend stoer (die lijn is bij mij (te) snel gehaald) terwijl ze duidelijk oprecht integer waren. Palestijnse vlag op het podium, “free Palestine” scanderen...het hoeft voor mij niet zo, zulk gerichte politieke uitingen op RB (behalve alles algemeen antikapitalistisch en antifascistisch natuurlijk) maar het sprak natuurlijk wel voor ze. Enige band die ik op RB zag die het zo expliciet deed. Volgens mij zei hij op een gegeven moment ook, een rijtje opsommend van landen die het kut hebben, “free Iraq” ipv Iran, maar ik kan het ook verkeerd verstaan hebben. Hij had er ook “free USA” achteraan moeten schreeuwen, maar dat bleef uit….
Hierna was er nog de keuze om Unsane in Next Stage te gaan kijken, maar ik wist dat die te kleine zaal vroeg vol zou zijn met een onmogelijke rij, en Blawan trok me niet (te techno/elektro, maar mss wel verkeerd geschat) en ik zat nog met m’n verder toenemende brakheid (die enkel erger zou gaan worden) dus om 23u was het richting tent. Toch half 7 weer wakker door het autoverkeer dus elke nacht even die 6 uur slaap pakken was wel het minste m’n best dat ik kon doen probéren te halen...
Ok, here we go. Ten eerste ontdekte ik dus bij het tent opzetten op woensdag dat ik m’n luchtbedje niet had ingepakt, op een hogere plank gelegd uit bereik van kattennagels en dus over het hoofd gezien met m’n vermoeide kop. Dat was eerst Action beroven van een veel te megadik luchtbed wat het plebs blijkbaar een voorwaarde vindt om te kamperen...in een minitentje is het een sta...eh; líg-indeweg. En ik vond dat de kaarten met nachten van 10graden toestonden m’n dunnere (en ingepakt kleinere, yay! Lul.) slaapzak mee te nemen...bleek toch echt een kutding qua ontwerp, en deze nachten een stuk kouder dan verwacht dus dat was de laatste 2 nachten met kleren aan slapen, en dat ding gaat enkel nog in de zomer mee.
Anyway, muziek. Ten eerste, wederom, Crippling Alcoholism, nu in gigazaal Terminal. Ik had gedacht dat het geluid daar best tot z’n recht zou komen, en dat was ook wel zo. Maar het legde de zwaktes (nog) van de band wel nog ietwat verder bloot; songs nog niet echt sterk genoeg, het ongepolijste net te rommelig, alleen het enthousiasme overtuigde evenals het lekkere basgeluid.
Daarna was de eerste clash in het schema, Shearling met Iskandr. Die laatste stond me bij als best goeie folk met wat black metal. Maar dat laatste heb ik niet teruggehoord, de eerste dik 20 minuten dat ik erbij was. Rustig kabbelende folk, tikkie donker, ach het was best aardig maar misschien was Shearling toch avontuurlijker geweest. Misschien dan ook moeilijker weg te komen, wat ik wel moest.
Want volgend was één van de sets waar ik erg naar uitkeek; Krallice met hun ‘future’ set. Een speciaal voor RB gemaakte set, nieuwe muziek dus, “commissioned”, iets waar RB flink furore mee heeft gemaakt in de loop der jaren. En dan Krallice...heb ik wel eens verteld? hoe Incubate na een tip van mij ze had geboekt maar ze die doordeweeks en (te) laat hadden geplempt en ik door combi geld/werk niet heen ben geweest. Eeuwig spijt van, ze waren in hun pure black metal-tijd toen nog, voor ze iets experimenteler en digitaler gingen, en in de zaal met mooiste geluid ooit (waarvan ik de naam altijd vergeet, aan de Heuvelstraat, nu appartementen). Nu dus revanche met drie sets, waaronder een ‘past’ set...yay! De twee gitaristen hiervan zijn ronduit legendes, Mick Barr en Colin Marston, gitaargoden. Ongelooflijk wat een virtuositeit die twee tentoonspreidden. Want deze set ging verrassend en plezierend eigenlijk terug naar het oude black-geluid; lange composities van complexe structuren met enorm snel elkaar opvolgende gitaarloopjes/riffs. Ik heb m’n ogen uitgekeken en m’n oren kapotgeluisterd. Het was zo ontzettend bovenaards goed, qua spel en compositie, en het overtrof al m’n verwachtingen. De bassist, linkshandig, viel me ook op door z’n virtuoze hogesnelheidsgepingel maar ik kende z’n naam niet. Bleek hij Nick McMaster te heten. Serieus. Nick McMaster. Wat een naam, en gepast; ik denk dat mening bassist jaloers is op zijn vaardigheden.
Even bijkomen, denk je dan. Maar de trein dendert voor en er zijn keuzes te maken, qua acts maar ook logistiek van waar kom je nog binnen, want RB is uitverkocht drúk, en je ervaring heb je nodig om te zien wat je wilt, en teleurstellingen te voorkomen. Maar toch nog een stukje Dead Neanderthals, wat geen freaky freejazzmetal meer bleek te zijn, maar...staat me niet eens echt meer bij maar heel bijzonder was het niet. Stukje Pain Magazine (broodblad), beetje voortdeinende electrorock ofzo, het deed me weinig. Frontman van Birds In Row zat er in, dus ik had wat ruiger verwacht. Nou ja.
Daarna kwam een bandje waar ik erg naar uitkeek, het Mexicaanse Habak. Een stijl van licht neocrustpunk met postrockmelodietjes. Helaas liet het geluid van Engine Room weer eens flink te wensen over (men wijt het aan akoestiek, maar volgens mij kan ivm nooduitgangen het podium niet anders gepositioneerd en bij sommige bands is het weer prima dus wrs ook combi equipment/geluidsmensen) dus de melodische lijnen moest je met je kennis van de muziek beetje bijversterken. Maar wat een energie joh. Wat een authentieke jongehondenband, geweldig! De emotie zat er dik in, het spel was precies op randje rauw en exact. Dit maakte de verwachting dik waar, enorm genoten en voor tweede (en lang niet laatste) keer deze editie vuistjes in de lucht en longen uit het lijf geschreeuwd.
Ik wist zeker dat ze nog een tweede gig zouden doen, "secret" dan (op het laatst aangekondigd via de Timesquare app), en dat ik die zou missen. Secret gigs werken op Roadburn als een rode lap op een stier; iedereen wil erbij zijn. Als je 30 min vantevoren aankomt is de zaal al vol en/of de rij zo lang dat je blij mag zijn als je nog 10 min van de set meepikt. Niet voor niks; het zijn bijna altijd topoptredens. Maar ik doe er enkel moeite voor als ik iets écht écht wil zien en er geen andere mustsee tegelijk is. Habak deed er dus nog eentje waar ik dus niet bij was en ik hoorde dat dat net zo gaaf was en dan dus wel met goed geluid...zo gaat dat op RB; je mist tweederde van wat je had willen zien en enorm van had genoten, ziet eenderde van wat je had gewild en bent daar al dik tevreden mee.
Ik was door naar Fauna, een soort psychkrautgestuiter en bleek door de zangeres en ritme met een Oosterse feel te zijn. Stilistisch best gaaf, al vond ik het op den duur een beetje veel van het zelfde. Dat hoeft niet erg te zijn, maar op dat moment (en ik had de positie achter in de zaal ook niet mee, ik was laat) greep het me net niet en bleef het bij rationeel goedkeuren. Weer een unieke topband, waar halen ze het toch vandaan… Nou, dat weet ik wel; in de rij in de Koepelhal kwam je telkens langs de Wall of Fame. Dat is een muur met alle lineups van alle Roadburn edities ooit. Leuk altijd om al lopend je ogen over te laten dwalen en je te verbijsteren over wat je allemaal gezien hebt, of gemist. Met veel van die artiesten, en hun labels, hebben Walter/Becky/Jaimie dus nog contact en krijgen ze hun tips van. Zo kunnen ze een kleine, onbekendere band in het vizier krijgen die enkel nog kleine gigs doet en met hun 6e zintuig snappen dat die een groot podium aankan. Dan staat zo’n band voor de muziekfreaks van RB, die alles lusten en vaak zelf muzikant zijn en dus snáppen wanneer iets goed is, en je ziet ze zich dan verbazen van wtf zijn wij dít waard, déze feedback, zijn wij dan zó goed? Ja dude(tte)s, anders lieten we je het ook wel weten via niet meer dan een respectvol applausje. Maar dat komt zelden voor, meest komt er zo’n luide feedback uit het publiek dat elke artiest zich bewonderd en gesterkt voelt en met een dikke gelaten grijns het podium verlaat, gestimuleerd om de creativiteit verder te ontplooien. Dit is Roadburn.
Hierna was het tijd voor eens weer Ufomammut, op Main Stage. En net als alle laatste keren, na je het in het begin hebt leren kennen en de sound je nog grijpt, greep het me nu nauwelijks nog. De sound is erg goed, zalig, maar het sleept zich voort zonder echte melodieën of structuren. Een beetje opbouw en apotheose is al heel wat. Dubbeldik genieten waren wel de visuals van Malleus, lid van de band (ik weet nooit welke). Die waren echt superprachtig en ik had gewild dat ze van beelden daaruit shirts (of posters!) hadden laten maken maar er was, behalve een lp of 2, geen merch van ze. Boooo.
Het was tijd voor het legendarische Acid Mothers Temple. Lees jezelf maar even in... Deze keer was medeoprichtster en zangeres er sinds lang weer eens deze drie optredens bij. Past-present-future. Deze keer het oude materiaal, in Engine Room dat weer eens brak geluid had. De snaredrum galmde alles weg en gitaar van guru Kawabata Makoto was nauwelijks hoorbaar. En dan nog...deze lui bouwden hun set beheerst en zorgvuldig op, met een onnavolgbaar krautpsychrockgeluid, en zeker aan het einde werd dat ongelooflijk opgebouwd. Ik ga er zondag verder op in, maar de band probeerde simpelweg op te stijgen, met podium en al om het de ruimte in te laten vliegen. De drummer deed alle moeite dat voor elkaar te krijgen, naar het leek, klonk en voelde eindeloos, tot men tevreden leek met een bepaalde mate van levitatie en op dat punt stond het halve publiek, incluis ondergetekende, al met vuistjes in de lucht (en misschien hele lichaam wel) mee te schreeuwen. Dit was echt allesoverstijgend en cathartisch, en dit bleek…nou ja, later meer. Hier maar even vertellen over hun merch; ze hadden een shirtdesign met een vliegende schotel, heel gepast. Helaas wel in de bontste kleuren waar ik me allemaal een kanarie in had gevoeld. Maar heel passend en leuk gevonden.
Goed, dat was even bijkomen. Gelukkig vond ik dat goed kunnen bij Maruja. Ondanks dat de presentatie de boel flink opstookte en ze daar al spelend ook flink hun best voor deden, haalden ze AMT natuurlijk niet in. Een geluid dat we laatste jaren vaker horen; een soort combi tussen metal, rap en jazzpop ofzo; bassist-drummer-saxophonist-rapzangerd. Ik vond de melodieën en structuren niet zo goed uit de verf komen als op het laatste album. Het was live vooral gericht op de impact op, en opzwepen van, het publiek. En dat lukte prima met hun dikke en strakke sound. Persoonlijk vond ik de rap net wat vervelend stoer (die lijn is bij mij (te) snel gehaald) terwijl ze duidelijk oprecht integer waren. Palestijnse vlag op het podium, “free Palestine” scanderen...het hoeft voor mij niet zo, zulk gerichte politieke uitingen op RB (behalve alles algemeen antikapitalistisch en antifascistisch natuurlijk) maar het sprak natuurlijk wel voor ze. Enige band die ik op RB zag die het zo expliciet deed. Volgens mij zei hij op een gegeven moment ook, een rijtje opsommend van landen die het kut hebben, “free Iraq” ipv Iran, maar ik kan het ook verkeerd verstaan hebben. Hij had er ook “free USA” achteraan moeten schreeuwen, maar dat bleef uit….
Hierna was er nog de keuze om Unsane in Next Stage te gaan kijken, maar ik wist dat die te kleine zaal vroeg vol zou zijn met een onmogelijke rij, en Blawan trok me niet (te techno/elektro, maar mss wel verkeerd geschat) en ik zat nog met m’n verder toenemende brakheid (die enkel erger zou gaan worden) dus om 23u was het richting tent. Toch half 7 weer wakker door het autoverkeer dus elke nacht even die 6 uur slaap pakken was wel het minste m’n best dat ik kon doen probéren te halen...
Laatst gewijzigd door Richardus op 21 apr 2026, 14:31, 3 keer totaal gewijzigd.
aka Ri'shad, Parel van het Noordoosten
Het is maar een forum, een internetforum!
¯\_(ツ)_/¯
Het is maar een forum, een internetforum!
¯\_(ツ)_/¯
Re: Roadburn 2026
Wat een moeite en gedraai en gekronkel om proberen te betogen dat Roadburn geen ultiem mono-cultureel festival isRichardus schreef: ↑21 apr 2026, 10:22 Knuppeltje.
Dan Meyer (Agriculture): "you see all this people in black, and then you see someone wearing a color and you think 'what's wrong with you?!' "
Gechargeerd natuurlijk, want ze verkochten zelf meer gekleurde shirtjes dan zwarte. Het drukt een beetje het gevoel uit dat Gung op RB krijgt, en het 'wij'-gevoel van RBers. En hoe opvallend; toen ik op het station stond gister, keek ik als elk jaar m'n ogen uit....want wat een kleurloze mensen!!!!
Daar zit het punt. Op RB is iedereen zichzelf, draagt waarin hij zich zichzelf voelt en zich het liefste uitdoet. Waar je op een ander festival een minderheid hebt die zich, dan genoemd, 'alternatief' kleedt tussen de 'normalen', hier is die verhouding andersom. En hoe kleurrijk is dát? Dankzij de rijkgeschakeerde programmering (Dour van vroeger is vergelijkbaar, waar daar een hoofdmoot urban/dub/electro was naast rock/pop/metal, zijn dat hier zware metalen) trekt het een mêlee van mensen aan, die hier volledig zichzelf kunnen, mogen, durven zijn. Op geen gemengd festival zie je ook zoveel expressief lhbtqi+ mensen, en ja; voor een niet enkel op urban stijlen gericht festival zie je ook steeds meer mensen van kleur.
Een kleurrijker festival, qua stijlen en mensen, heb ik nooit meegemaakt. En daar is de hoofdkleur zwart, tsja... Kom je van RB een supermarkt in of op een station en je ziet al die mensjes in hun dagelijkse keurlijf braaf geconformeerd aan de kudde om het systeem te dienen... Díe zijn fúcking kleurloos.
Spoiler: want dat is het dus wel.
Met al die louter witte mensen waarvan 90 % in hetzelfde soort outfit.
Probleemwolf
Re: Roadburn 2026
Dom gelul van de zijkant. Nie anders van je gewend.
En treffend dat jij weer de enige bent die gaat trollen. Flaaks is nog heilig bij je. Hoe voelt dat nou voor je, lekker?
Het maakt jou niet uit dat je jezelf belachelijk maakt en anderen het postplezier belemmert, hè. Zo ben jij dan weer.
En treffend dat jij weer de enige bent die gaat trollen. Flaaks is nog heilig bij je. Hoe voelt dat nou voor je, lekker?
Het maakt jou niet uit dat je jezelf belachelijk maakt en anderen het postplezier belemmert, hè. Zo ben jij dan weer.
aka Ri'shad, Parel van het Noordoosten
Het is maar een forum, een internetforum!
¯\_(ツ)_/¯
Het is maar een forum, een internetforum!
¯\_(ツ)_/¯
Re: Roadburn 2026
Op de dertigste editie van het Tilburgse festival Roadburn laten headbangers zich wegblazen door striemende blackmetalgitaren, powerviolence maar óók door dwarsfluiten en saxofoons. Tjiftjaf, anyone?
dee voor een fotoboek: omstreeks half april op de hoek van de Tilburgse Spoorlaan en Heuvelring bij de Italiaanse ijssalon Intermezzo het bloedlink ogende legioen headbangers documenteren dat tijdens het festival Roadburn staat te smullen van aardbei-, watermeloen- of smurfenijsjes.
Vier dagen pendelt een oneindige optocht van zwartgeklede metalheads, vleermuizen en misfits (m/v/x) op en neer tussen poppodium 013 en de concertzalen achter het spoor waar ze zich laten wegblazen door een louterende orkaan van striemende blackmetal (Portrayal of Guilt), overdonderende powerviolence (World Peace) of trippende space- en stonerrock (Slift, Boris). Struinend van band naar band lopen ze precies halverwege hun route, op de plek waar ze voor het stoplicht moeten wachten, in een fuik van mierzoet roomijs.
Het is een beeld dat het motto en de muzikale missie van een van ’s werelds luidste festivals – ‘Redefining Heaviness’ – perfect samenvat: de hardste zullen de zachtste zijn. Dat geldt de laatste jaren ook voor de line-up van Roadburn dat steeds meer hardheid is gaan zoeken in andere dimensies en disciplines: ook duistere troubadours, rappers en dj’s bleken ‘heavy’ te kunnen zijn.
Vrijplaats voor buitenbeentjes
Je zou ook kunnen zeggen: ‘heavy’ is alles wat niet normaal is, want normale mensen zijn er al genoeg. Behalve om hun oren te laten uitblazen komen de hondstrouwe (en vaak internationale) bezoekers namelijk óók om hun soortgenoten te ontmoeten en samen geduldig doch tevergeefs in een oneindige rij te staan voor de zoveelste secret show. Om die reden noemde artistiek directeur en zelfbenoemd ‘welzijnswerker’ Walter Hoeijmakers zijn festival vorig jaar in NRC „een support system en vrijplaats voor buitenbeentjes die het leven zwaar vinden en hier samen met gelijkgestemden volledig zichzelf kunnen zijn”.
„De eerste keer dat ik hier was, kwam ik mezelf voortdurend tegen”, vatte zanger-gitarist Dan Meyer die camaraderie samen tijdens zijn zieluitdrijvende show met de Amerikaanse extatische blackmetalband Agriculture. „Weer zo’n gast met een lange baard! Laten we die weirde gemeenschap van ons koesteren.”
Maar zoveel eensgezindheid wil allerminst zeggen dat alles peace, love and happiness is. Geheel volgens de tactiek der verschroeide aarde brandde het experimentele New Yorkse blackmetalviertal Krallice in drie verwoestende sessies (past, present, future) 013 plat tot de laatste toehoorder was geroosterd.
De even grimmige stadgenoten van Yellow Eyes blonken juist weer uit in ijzige gitaarrazernij waarbij het brute hakbeest Michael Rekevic met opengesperde mond liet zien hoe je een drumstel vermorzelt. Maar wie goed luisterde, hoorde in al het brute blackmetalgeweld ook een tjiftjaf.
Het imposant ogende neanderthalertrio Primitive Man sloopte liever alles in slow motion met hun tergend trage ‘sludge metal‘ die zowel de snelheid als vernietigingskracht heeft van een genadeloze gletsjer.
Maar waar dergelijke decibellen vallen onder het gebruikelijke Roadburn-lawaai, was er deze dertigste editie een onmiskenbare hoofdrol weggelegd voor échte blazers. Het Vlaamse Wiegedood jamde voor de gelegenheid met het dwarse saxofoonkwartet Bl!ndman. Het resultaat was bij vlagen geniaal – als de shoegaze-blackmetal en freejazz drones elkaar daadwerkelijk kruisbestoven – maar verzandde soms ook in onbegrijpelijke piepknars van het niveau: heel ingewikkeld kijken terwijl je een strijkstok langs een metalen plaat trekt.
Pure chaos
Voor de noisecore van Backengrillen verruilden drie leden van de legendarische Zweedse post-hardcoreband Refused de scheurgitaren voor een vlammende en soms rochelende altsaxofoon en een – echt waar – gierende dwarsfluit. Maar blazen deed het. Het anarchistische getrompetter door de gitarist Idris Mirza van de Britse punkband Bad Breeding bleek het startsein te zijn voor dertig minuten pure chaos waarbij binnen de kortste keren bierbekers, blikken, wc-rollen en lichamen door de lucht vlogen. Op den duur was het gissen wie bandlid was en wie bezoeker.
Bij de Amerikaanse metalband Inter Arma, die in een felverlichte skatehal hun meesterwerk Sky Burial (2013) integraal vertolkten, mochten fans zelfs meespelen. Bassist Joel Moore hing zijn instrument om de nek bij willekeurige moshers uit het publiek. Kon hij mooi even een biertje drinken en tevreden toekijken.
Artiesten die zelf vol bewondering staan te genieten: ook dat is typisch Roadburn. Nadat hij een uur lang in een boksoutfit hyperactief had rondgesprongen met de Britse noiserockband Pigs Pigs Pigs Pigs Pigs Pigs Pigs zei zanger Matthew Baty zich vooral te verheugen op de rest van de avond. Tijd om heel dronken te worden en naar onze helden Unsane te kijken.” Ook die New Yorkse pioniers zouden Tilburg, voor de zoveelste keer in vier dagen, in de as leggen.
Frank Provoost, NRC
dee voor een fotoboek: omstreeks half april op de hoek van de Tilburgse Spoorlaan en Heuvelring bij de Italiaanse ijssalon Intermezzo het bloedlink ogende legioen headbangers documenteren dat tijdens het festival Roadburn staat te smullen van aardbei-, watermeloen- of smurfenijsjes.
Vier dagen pendelt een oneindige optocht van zwartgeklede metalheads, vleermuizen en misfits (m/v/x) op en neer tussen poppodium 013 en de concertzalen achter het spoor waar ze zich laten wegblazen door een louterende orkaan van striemende blackmetal (Portrayal of Guilt), overdonderende powerviolence (World Peace) of trippende space- en stonerrock (Slift, Boris). Struinend van band naar band lopen ze precies halverwege hun route, op de plek waar ze voor het stoplicht moeten wachten, in een fuik van mierzoet roomijs.
Het is een beeld dat het motto en de muzikale missie van een van ’s werelds luidste festivals – ‘Redefining Heaviness’ – perfect samenvat: de hardste zullen de zachtste zijn. Dat geldt de laatste jaren ook voor de line-up van Roadburn dat steeds meer hardheid is gaan zoeken in andere dimensies en disciplines: ook duistere troubadours, rappers en dj’s bleken ‘heavy’ te kunnen zijn.
Vrijplaats voor buitenbeentjes
Je zou ook kunnen zeggen: ‘heavy’ is alles wat niet normaal is, want normale mensen zijn er al genoeg. Behalve om hun oren te laten uitblazen komen de hondstrouwe (en vaak internationale) bezoekers namelijk óók om hun soortgenoten te ontmoeten en samen geduldig doch tevergeefs in een oneindige rij te staan voor de zoveelste secret show. Om die reden noemde artistiek directeur en zelfbenoemd ‘welzijnswerker’ Walter Hoeijmakers zijn festival vorig jaar in NRC „een support system en vrijplaats voor buitenbeentjes die het leven zwaar vinden en hier samen met gelijkgestemden volledig zichzelf kunnen zijn”.
„De eerste keer dat ik hier was, kwam ik mezelf voortdurend tegen”, vatte zanger-gitarist Dan Meyer die camaraderie samen tijdens zijn zieluitdrijvende show met de Amerikaanse extatische blackmetalband Agriculture. „Weer zo’n gast met een lange baard! Laten we die weirde gemeenschap van ons koesteren.”
Maar zoveel eensgezindheid wil allerminst zeggen dat alles peace, love and happiness is. Geheel volgens de tactiek der verschroeide aarde brandde het experimentele New Yorkse blackmetalviertal Krallice in drie verwoestende sessies (past, present, future) 013 plat tot de laatste toehoorder was geroosterd.
De even grimmige stadgenoten van Yellow Eyes blonken juist weer uit in ijzige gitaarrazernij waarbij het brute hakbeest Michael Rekevic met opengesperde mond liet zien hoe je een drumstel vermorzelt. Maar wie goed luisterde, hoorde in al het brute blackmetalgeweld ook een tjiftjaf.
Het imposant ogende neanderthalertrio Primitive Man sloopte liever alles in slow motion met hun tergend trage ‘sludge metal‘ die zowel de snelheid als vernietigingskracht heeft van een genadeloze gletsjer.
Maar waar dergelijke decibellen vallen onder het gebruikelijke Roadburn-lawaai, was er deze dertigste editie een onmiskenbare hoofdrol weggelegd voor échte blazers. Het Vlaamse Wiegedood jamde voor de gelegenheid met het dwarse saxofoonkwartet Bl!ndman. Het resultaat was bij vlagen geniaal – als de shoegaze-blackmetal en freejazz drones elkaar daadwerkelijk kruisbestoven – maar verzandde soms ook in onbegrijpelijke piepknars van het niveau: heel ingewikkeld kijken terwijl je een strijkstok langs een metalen plaat trekt.
Pure chaos
Voor de noisecore van Backengrillen verruilden drie leden van de legendarische Zweedse post-hardcoreband Refused de scheurgitaren voor een vlammende en soms rochelende altsaxofoon en een – echt waar – gierende dwarsfluit. Maar blazen deed het. Het anarchistische getrompetter door de gitarist Idris Mirza van de Britse punkband Bad Breeding bleek het startsein te zijn voor dertig minuten pure chaos waarbij binnen de kortste keren bierbekers, blikken, wc-rollen en lichamen door de lucht vlogen. Op den duur was het gissen wie bandlid was en wie bezoeker.
Bij de Amerikaanse metalband Inter Arma, die in een felverlichte skatehal hun meesterwerk Sky Burial (2013) integraal vertolkten, mochten fans zelfs meespelen. Bassist Joel Moore hing zijn instrument om de nek bij willekeurige moshers uit het publiek. Kon hij mooi even een biertje drinken en tevreden toekijken.
Artiesten die zelf vol bewondering staan te genieten: ook dat is typisch Roadburn. Nadat hij een uur lang in een boksoutfit hyperactief had rondgesprongen met de Britse noiserockband Pigs Pigs Pigs Pigs Pigs Pigs Pigs zei zanger Matthew Baty zich vooral te verheugen op de rest van de avond. Tijd om heel dronken te worden en naar onze helden Unsane te kijken.” Ook die New Yorkse pioniers zouden Tilburg, voor de zoveelste keer in vier dagen, in de as leggen.
Frank Provoost, NRC
This country makes it hard to fuck.
Re: Roadburn 2026
Tof! Dank je, Gung 
Dit
En wat Walter zegt, ook waarheid als een koe; je ziet nergens zoveel buitenbeentjes, en dan bedoel ik niet mensjes in zwart of punkers of die ene hippie op blote voeten. Zoals ik me nog altijd en immer zelfs tussen de outcasts nog een misfit voel, lopen er enorm veel...met alle respect, ik hou van ze; kneusjes rond. Die nerds met simpele blik, vlezig nek, x-poten enz etc, godzalige freaks die een viering van de diversiteit van de mens zijn en stiekem de líjm van die mensheid en samenleving maar zich op een Lowlands of iets elitairs als North Sea Jazz niet geaccepteerd zouden voelen. Hebben we het nog niet over de transangst en homohaat of buitenlanderfobie enzo die hier volkomen afwezig zijn.
Zelfs een type als David, wat me zo'n massatype lijkt, zo'n normaal saai grauw ambtenaartje, wordt hier volkomen omarmd. Zeker op zondag krioelt het daar ook van, en op hun manier voegen ze toe aan de diversiteit en worden ze verwelkomd. Lekker alles mengen! David zou zich omarmd voelen, of hij dat zou kúnnen... Jaarlijks zit ik op terras van Intermezzo een ijsje te eten en informeren Tilburgers bij me wat dat nou allemaal is, en zijn altijd verrast als ik ze over de diversiteit aan stijlen vertel omdat zij door het gros zwartgekleden ook altijd denken dat het enkel een ruig metalfestival is, en krijg ik zo'n bedenkende, tikje dromerige blik terug. Stiekem zouden ze zich allemaal zo vrij zichzelf kunnen voelen als de Roadburners ipv het doofstomme 24/7 braaf en veilig acteren in het systeem.
Dit
besefte ik ook; er is geen festival waar de kloof tussen artiest en toeschouwer zo klein is...verdwijnt zelfs. Toeschouwers zijn artiesten, artiesten zijn toeschouwers en dat vanuit publiek en vanaf podium v.v. Dat maakt een groot deel van het gevoel van dit festival. Zoals Inter Arma bv letterlijk publiek artiest maakte, maakte Otat:onii het publiek deel van de performance. En dan niet meezingen (Anus Black Cat) of meeklappen (zovelen, helaas; I fucking hate it). Dat een eenheid worden van alles en iedereen... Zoals Dan Meyer bij hun secret gig zei "it feels like....it's just us." Zijn baardverhaal is mij ook bekend; toen ik hem had en het nog niet hip was (ja, langlang geleden) voelde ik me tussen normalen en op station zag je opeens geen baard meer.Bij de Amerikaanse metalband Inter Arma, die in een felverlichte skatehal hun meesterwerk Sky Burial (2013) integraal vertolkten, mochten fans zelfs meespelen. Bassist Joel Moore hing zijn instrument om de nek bij willekeurige moshers uit het publiek. Kon hij mooi even een biertje drinken en tevreden toekijken.
Artiesten die zelf vol bewondering staan te genieten: ook dat is typisch Roadburn.
En wat Walter zegt, ook waarheid als een koe; je ziet nergens zoveel buitenbeentjes, en dan bedoel ik niet mensjes in zwart of punkers of die ene hippie op blote voeten. Zoals ik me nog altijd en immer zelfs tussen de outcasts nog een misfit voel, lopen er enorm veel...met alle respect, ik hou van ze; kneusjes rond. Die nerds met simpele blik, vlezig nek, x-poten enz etc, godzalige freaks die een viering van de diversiteit van de mens zijn en stiekem de líjm van die mensheid en samenleving maar zich op een Lowlands of iets elitairs als North Sea Jazz niet geaccepteerd zouden voelen. Hebben we het nog niet over de transangst en homohaat of buitenlanderfobie enzo die hier volkomen afwezig zijn.
Zelfs een type als David, wat me zo'n massatype lijkt, zo'n normaal saai grauw ambtenaartje, wordt hier volkomen omarmd. Zeker op zondag krioelt het daar ook van, en op hun manier voegen ze toe aan de diversiteit en worden ze verwelkomd. Lekker alles mengen! David zou zich omarmd voelen, of hij dat zou kúnnen... Jaarlijks zit ik op terras van Intermezzo een ijsje te eten en informeren Tilburgers bij me wat dat nou allemaal is, en zijn altijd verrast als ik ze over de diversiteit aan stijlen vertel omdat zij door het gros zwartgekleden ook altijd denken dat het enkel een ruig metalfestival is, en krijg ik zo'n bedenkende, tikje dromerige blik terug. Stiekem zouden ze zich allemaal zo vrij zichzelf kunnen voelen als de Roadburners ipv het doofstomme 24/7 braaf en veilig acteren in het systeem.
aka Ri'shad, Parel van het Noordoosten
Het is maar een forum, een internetforum!
¯\_(ツ)_/¯
Het is maar een forum, een internetforum!
¯\_(ツ)_/¯
Re: Roadburn 2026
Ik trol helemaal niet.Richardus schreef: ↑21 apr 2026, 15:00 Dom gelul van de zijkant. Nie anders van je gewend.
En treffend dat jij weer de enige bent die gaat trollen. Flaaks is nog heilig bij je. Hoe voelt dat nou voor je, lekker?
Het maakt jou niet uit dat je jezelf belachelijk maakt en anderen het postplezier belemmert, hè. Zo ben jij dan weer.
Ik weerspreek alleen je gedraal.
Als je niet tegen de ongemakkelijke waarheid kan is dat niet mijn probleem.
Probleemwolf
Re: Roadburn 2026
Wat leuk dat je er ook was! Gaan we van jou ook een verslag van ter plekke krijgen? Van mij wel, coming up!
aka Ri'shad, Parel van het Noordoosten
Het is maar een forum, een internetforum!
¯\_(ツ)_/¯
Het is maar een forum, een internetforum!
¯\_(ツ)_/¯
Re: Roadburn 2026
Ik hou niet van monoculturele festivals met louter witte mensen in dezelfde outfitjes.
Maar ik ken wel mensen (van werk) die er jaarlijks heengaan en itt jou beamen die wel eerlijk dat het idd wel erg inteelt is daar qua soort publiek.
Maar ik ken wel mensen (van werk) die er jaarlijks heengaan en itt jou beamen die wel eerlijk dat het idd wel erg inteelt is daar qua soort publiek.
Probleemwolf
Re: Roadburn 2026
Maar als jij het als het kleurrijkste festival beschouwt dat je kent zegt dat meer over jou dan over het zgn kleurrijke roadburn.
Maar ik wens je verder alle plezier daar hoor. En je stukjes an sich zijn best geinig om te lezen.
Maar zodra je pertinente onzin gaat verkondigen mag ik daar best tegen ageren. Is niets trolligs aan.
Maar ik wens je verder alle plezier daar hoor. En je stukjes an sich zijn best geinig om te lezen.
Maar zodra je pertinente onzin gaat verkondigen mag ik daar best tegen ageren. Is niets trolligs aan.
Probleemwolf
Re: Roadburn 2026
Dag 2, vrijdag
Nog een dag! Zin in? Ik had er zeker zin in! Al wel kapotte pootjes, korte nacht enz etc maar boeien, niks wat een goeie band niet even wegblaast. Op terug naar Chillburg, vroeg want eerste band is vrijdag en zaterdag om 13u al. De eerste 2 uren worden meestal gevuld (vrij/zo dus eentje vanaf 14u) met elk uur één band in Spoorzone dus dat is met elk jaar vaker dringen nu er minder gezopen wordt en een steeds grotere massa al ‘vroeg’ acte de presence geeft.
Zo was Engine Room al bijna vol toen ik daar om 20 min voor aanvang aankwam voor Yellow Eyes. Geen idee, nooit van gehoord, black metal dus prima kom maar door. En dat was prima. Niet dat het me nog heel sterk bij staat, er was een mooi moment dat de drummer scheen te zingen, geen idee meer, ik stond wat aan de zijkant toe te luisteren en zag dat het goed was. Geluid was deze keer redelijk te doen, band speelde strak en het was hard met goed melodieuze aspecten. Goeie inkomer.
Volgend was een commissioned project van Kim Hoorweg met band Teardrinker, getiteld I Hope This Hurts. Muzikaal stilistisch doomsludge, klaar. Goeie, dat zeker, het ramde er af en toe lekker door. Wat zeker impactvol was, was de inhoud qua boodschap. Hoorweg pleitte krachtig tegen patriarchie en kapitalistische overheersing, en voor hekserij, afwijkende levensinstellingen. Dit gebeurde door teksten op scherm, door een stem voorgelezen, haar teksten met zang en soms gesproken stukken. Soms was het net wat te belerend, maar ik weet niet; in deze tijd staan veel waarden van diversiteit onder druk, die van vrouwen nauwelijks minder dan in de tijd van de heksenvervolging maar op een andere manier. Ik was (en ben, ik huil al bij wasmiddelreclames) al wat tranerig sinds ik op Roadburn was, en de hele situatie in de wereld doet me erg veel (merk je wel aan m’n postings van wereldgebeuren) dus ik moest m’n best doen niet te staan janken. Hoorwegs frustratie werd absoluut voelbaar gemaakt door geluid en tekst. Een absoluut geslaagd pleidooi en project, en de algemene boodschap tegen het fascisme en patriarchale in deze tijd zou niet voor het laatst (noch het eerst) klinken dit weekend.
Hierna zag ik een stukje van All Unto Me dat album Requiem vertolkte. Nu ik het zo lees, bedenk ik me dat mij dat verraste al kan ik het niet helemaal terughalen. Het was veel zwaardere doom dan ik had verwacht, en ik vond het erg goed. Ik was alleen heel benieuwd naar de samenwerking van Wiegedood met de blazers van Bl!ndman. Dit zou een soort ambient stuk worden, op het hoofdpodium, dus met de potentie tot iets indrukwekkends… Maar niet, helaas. Ik snapte hoe ze het spannend en meeslepend wilden maken, van minimalisme tot wat arty heftiger samenspel maar na de helft ofzo had ik zoiets van nee dit wordt ‘m gewoon niet. Jammer, naar mijn smaak en idee kwam dit niet uit de verf.
Hierna had ik natuurlijk geen kans nog bij Milkweed in Hall of Fame naar binnen te komen, grrrrr. Dat vond ik wel balen. Dus maar naar Kowloon Walled City. Geluisterd, leek me gaaf, was een soort buzz omheen met een secret gig de dag ervoor… Eh ja, eh nee. Ik herinner me nog dat ik het netjes vond, het maakte weinig indruk, nogal braafjes, ‘is dit het dan’ en ik had de plaat nog wel een paar keer geluisterd als voorbereiding maar meer dan ‘leuk’ werd het niet voor me.
Sprintje getrokken (nou, niet echt) terug naar Main Stage (het kruispunt weer overstekend met de hele kudde RB’ers, op den duur wist je exact wanneer het stoplicht op groen ging. En lachen als wat buitenlanders toch dachten over te kunnen steken en je wist dat er toch auto’s aan gingen komen, of ze niet uitkeken bij het fietspad en dat nog nét goed ging. Het blijft een riskant punt. Vroeger is er wel eens een grote loopbrug geweest maar dan moest er nog een weg overgestoken...ach, zo gaat het prima, en je hebt een excuus voor een ijsje…) om toch nog, tegen de planning in, een eerste 20 minuten van Agriculture mee te pakken. Daar kwam een heikel punt van die zaal naar voren. Want waar 013 grote zaal vroeger van begin af aan een topgeluid had, komt het steeds vaker voor dat het niet topnotch is, alsof ze soms (zoals bij Envy) de geluidsimpact net niet kunnen hanteren. En het album van Agriculture begint meteen op volle snelheid...baggergeluid dus. Bas en snaredrum vooraan, gitaren weggedrukt...ai ai ai, niet te hachelen. Natuurlijk grote kans dat het op den duur goedkwam, maar ik had dus maar 25 min en de eerste 5 min bleef de band weg van het podium. Daarbij bleek weer een karaktertrek van RB; die hele gigazaal was muis- en muisstil in afwachting (gebeurt vaker). Want je weet niet; misschien heeft de band wel iets gepland wat we niet weten waarbij ze opperste concentratie nodig hebben. Je kon een speld horen vallen. Dat respect voor de performance, voor de artiest
Gefluister werd gehushed tot steeds meer mensen dachten ‘misschien wachten ze juist tot we ze toejuichen?’ Het was ronduit humor, en ze kwamen met Dan Meier al giechelend het podium op. Expres gedaan? Nog even pissen? Uur tijdsslot met 45min album doelgericht inkorten? Anyway, voor mij te weinig tijd over het betere geluid af te wachten, ik had ze al in een kleine zaal gezien en had een grotere verwachting.
Dat was Heaven In Her Arms dat hun prachtige album White Halo zou vertolken, in Engine Room. Dus vrees voor kutgeluid. Maar mien himmel, wat hadden díe een dróómgeluid!!! Alles in perfecte balans, elk instrument kwam goed door. En het spel was smetteloos, zuiver en vol overgave gebracht. Volop kippenvel, tranende ogen weer. Van het album had ik niet door dat er zo’n apotheose in zit, maar live… De opbouw aan het einde was jeeeeeeemig, het ging maar door tot terwijl ze nog speelden bij mij en menig ander de vuistjes wel de lucht in móesten. Wat gebeurde híer joh, ongelooflijk! Een ontlading van jewelste! Wat een band! Ja, broertje (en vrienden) van Envy, exact zelfde geluid, en de impact als HEALTH daar paar jaar terug had. Wat een ongelooflijk hoogtepunt was dit, ik was en ben er nog stuk van.
Geprobeerd bij de ‘present’ set van Acid Mothers Temple in Next Stage naar binnen te komen, te druk, geluid klonk niet super, laaaat maar zondag wel weer ik moest en zou door naar de set waar m’n hele Roadburn zo ongeveer om draaide, die gemiste kans van het oude werk van Krallice. Het was dat ik geen schone boxer bij me had anders was ik klaargekomen. Wat een ongelooflijke show was dat. De spelbeheersing van de snarenmeesters was absurd en enkel met kin op de knieën te aanschouwen. Ze speelden in 70 min volgens mij maar 4 nummers, en niet eens allemaal doodvermoeiend in sneltreinvaart. Het eennalaatste nummer had ala France een motorik repetitieve ritmische basis waar Mick Barr op een gegeven moment een complex thema, ook niet eens snel maar wel op een vreemde manier melodisch, overheen legde na al wat gefreakt te hebben. En Marston plus ritmesectie maar onverstoord het tapijtje volhouden. Weergaloos. Ik was dolgelukkig, en dat na zo’n concert van het jaar even daarvoor, en alles verder wat al geweest was. Dit kon nietI zo doorgaan, maar dat ging het wel en echt tot het allerlaatste moment op de zondag. Allememachies.
Toen moest ik eigenlijk bijkomen maar dat kan op Roadburn niet, zelfs eten is riskant maar daarover morgen meer. Ik moest door naar Backengrillen, gauw in de kleine zaal/Next Stage zien te wurmen. Gelukt. Drievierde van Refused, met...twee op blaasinstrument? Vraagteken, want wat deden die daarmee? Het begon al met beiden op dwarsfluit, met effect door de versterker geperst (het geluid dan). Dat was fucking weird. Wat daarna allemaal kwam...geen idee. Het was artyfarty, jazzy, rauw vermakelijk en slim opgebouwd waar de (alt?)saxofonist (zat nog extra ‘slag’ in bovenaan) in een nummer middels een handige interactie met het publiek een dynamiek creëerde waardoor iedereen ineens mee was. Bijzonder optreden, heel apart, waar halen ze het toch weg. Dat.
Stukkie Cult Of Luna, vroeg materiaal. Waar ik vroeger nog wel weg was van veel postmetal, heb ik dat al een aantal jaar wat minder. Neurosis greep me nooit (laatste album wel), Isis iets meer (maar laatste keer ook niet live, alleen Panopticon eigenlijk), m’n liefde voor Amenra houdt nooit op en Cult Of Luna zweeft er overal wat tussendoor. Ik vond het op dit moment...saai. Heel professioneel, ontzettend goeie band, sterke sound en goede structuren maar allemaal te netjes, te braaf, voorspelbaar… wel een band die zo’n grote zaal vol krijgt en waar je kaartjes mee verkoopt.
Ik had vervolgens de kwestie Mandy, Indiana vs Portrayal Of Guilt. Laatste wist ik niet of ik die ooit eerder zag maar ik kick momenteel wel of die crustcore, blackachtige sound. Maar het laatst album van Mandy, Indiana vond ik verrassend goed en ik was benieuwd, na 2x eerder live, of ze in deze vorm ook verder gegroeid waren. Ik heb er een dubbel gevoel aan overgehouden. Vooral in het begin van de set deden ze wat nieuw materiaal wat heel gaaf was. Het liet zien wat een bijzondere drummer ze hebben, zo creatief, de gitarist een bizar geluid met hoekig spel had en de knopjesdraaier heerlijk zware lijnen kan leggen. De, ik noem haar respectloos even zo, dansmarieke sprakzong op haar manier eroverheen. Nog altijd net te krappe kleren, nog altijd net niet heel charmant bewegend maar ach ze had het enthousiasme er meer dan volop in liggen en dat was bij het eerste optreden nog een stuk onzekerder. Werkte prima. Verder in de set kwam, voor een niet-danser als ik helaas, de nadruk meer op het dansen te liggen en de navenante makkelijk stuiterende liedjes. Het maakte objectief gezien een feestelijk optreden maar dit had ik ze al 2x eerder zien doen.
Zo hield ik toch, ondanks een prima optreden, een lichte teleurstelling over dat ik niet naar Portrayal Of Guilt ben gegaan. Maar zo heb ik ook alle drie (3!) optredens van Bad Breeding gemist. Terwijl ik toch echt aan mezelf merk dat die ruigheid en vuur dingen zijn die me tegenwoordig echt kunnen meekrijgen in een optreden. Heel raar, en jammer. Volgende keer eens kijken of ik die nadruk wat anders kan leggen. Verder was ik deze editie wel blij dat ik niet zoveel mogelijk ben gaan rennen om zoveel mogelijk dingen te zien, maar me vaak dwong de rust te nemen een set af te kijken om de opbouw en afwikkeling daarvan me te laten grijpen. Dat heeft heel vaak beter uitgepakt dan de verzadiging van zoveel mogelijk verschillende geluiden tot me nemen. Zo is echt elk jaar Roadburn weer een andere beleving voor elk individu, en voor elk individu weer anders tov elkaar.
Op dat moment was ik echt kapot moe van alle indrukken, vooral die paar enerverende. Maar lezend over Bosse-de-Nage wist ik dat dat een kans was die misschien nooit weer komt, en er zeker de mogelijkheid was dat het me muzikaal te pakken kon krijgen door de referenties aan Deafheaven. Dus ik heb de 40 min wachttijd weten te overleven, maar echt heel de verminderde slaaptijd vond ik het helaas niet waard. Engine Room had weer eens niet zo best geluid, en de sound van de band deed het hem gewoon net niet voor me. In elk opzicht schoot het me net tekort; net niet ruig genoeg, melodie net niet pakkend, structuren net niet beklijvend…misschien speelde de vermoeidheid ook toch wel een te grote rol. Ik heb het niet uitgekeken, maar hey; ik kan wel zeggen dat ik ze gezien heb!
Nog een dag! Zin in? Ik had er zeker zin in! Al wel kapotte pootjes, korte nacht enz etc maar boeien, niks wat een goeie band niet even wegblaast. Op terug naar Chillburg, vroeg want eerste band is vrijdag en zaterdag om 13u al. De eerste 2 uren worden meestal gevuld (vrij/zo dus eentje vanaf 14u) met elk uur één band in Spoorzone dus dat is met elk jaar vaker dringen nu er minder gezopen wordt en een steeds grotere massa al ‘vroeg’ acte de presence geeft.
Zo was Engine Room al bijna vol toen ik daar om 20 min voor aanvang aankwam voor Yellow Eyes. Geen idee, nooit van gehoord, black metal dus prima kom maar door. En dat was prima. Niet dat het me nog heel sterk bij staat, er was een mooi moment dat de drummer scheen te zingen, geen idee meer, ik stond wat aan de zijkant toe te luisteren en zag dat het goed was. Geluid was deze keer redelijk te doen, band speelde strak en het was hard met goed melodieuze aspecten. Goeie inkomer.
Volgend was een commissioned project van Kim Hoorweg met band Teardrinker, getiteld I Hope This Hurts. Muzikaal stilistisch doomsludge, klaar. Goeie, dat zeker, het ramde er af en toe lekker door. Wat zeker impactvol was, was de inhoud qua boodschap. Hoorweg pleitte krachtig tegen patriarchie en kapitalistische overheersing, en voor hekserij, afwijkende levensinstellingen. Dit gebeurde door teksten op scherm, door een stem voorgelezen, haar teksten met zang en soms gesproken stukken. Soms was het net wat te belerend, maar ik weet niet; in deze tijd staan veel waarden van diversiteit onder druk, die van vrouwen nauwelijks minder dan in de tijd van de heksenvervolging maar op een andere manier. Ik was (en ben, ik huil al bij wasmiddelreclames) al wat tranerig sinds ik op Roadburn was, en de hele situatie in de wereld doet me erg veel (merk je wel aan m’n postings van wereldgebeuren) dus ik moest m’n best doen niet te staan janken. Hoorwegs frustratie werd absoluut voelbaar gemaakt door geluid en tekst. Een absoluut geslaagd pleidooi en project, en de algemene boodschap tegen het fascisme en patriarchale in deze tijd zou niet voor het laatst (noch het eerst) klinken dit weekend.
Hierna zag ik een stukje van All Unto Me dat album Requiem vertolkte. Nu ik het zo lees, bedenk ik me dat mij dat verraste al kan ik het niet helemaal terughalen. Het was veel zwaardere doom dan ik had verwacht, en ik vond het erg goed. Ik was alleen heel benieuwd naar de samenwerking van Wiegedood met de blazers van Bl!ndman. Dit zou een soort ambient stuk worden, op het hoofdpodium, dus met de potentie tot iets indrukwekkends… Maar niet, helaas. Ik snapte hoe ze het spannend en meeslepend wilden maken, van minimalisme tot wat arty heftiger samenspel maar na de helft ofzo had ik zoiets van nee dit wordt ‘m gewoon niet. Jammer, naar mijn smaak en idee kwam dit niet uit de verf.
Hierna had ik natuurlijk geen kans nog bij Milkweed in Hall of Fame naar binnen te komen, grrrrr. Dat vond ik wel balen. Dus maar naar Kowloon Walled City. Geluisterd, leek me gaaf, was een soort buzz omheen met een secret gig de dag ervoor… Eh ja, eh nee. Ik herinner me nog dat ik het netjes vond, het maakte weinig indruk, nogal braafjes, ‘is dit het dan’ en ik had de plaat nog wel een paar keer geluisterd als voorbereiding maar meer dan ‘leuk’ werd het niet voor me.
Sprintje getrokken (nou, niet echt) terug naar Main Stage (het kruispunt weer overstekend met de hele kudde RB’ers, op den duur wist je exact wanneer het stoplicht op groen ging. En lachen als wat buitenlanders toch dachten over te kunnen steken en je wist dat er toch auto’s aan gingen komen, of ze niet uitkeken bij het fietspad en dat nog nét goed ging. Het blijft een riskant punt. Vroeger is er wel eens een grote loopbrug geweest maar dan moest er nog een weg overgestoken...ach, zo gaat het prima, en je hebt een excuus voor een ijsje…) om toch nog, tegen de planning in, een eerste 20 minuten van Agriculture mee te pakken. Daar kwam een heikel punt van die zaal naar voren. Want waar 013 grote zaal vroeger van begin af aan een topgeluid had, komt het steeds vaker voor dat het niet topnotch is, alsof ze soms (zoals bij Envy) de geluidsimpact net niet kunnen hanteren. En het album van Agriculture begint meteen op volle snelheid...baggergeluid dus. Bas en snaredrum vooraan, gitaren weggedrukt...ai ai ai, niet te hachelen. Natuurlijk grote kans dat het op den duur goedkwam, maar ik had dus maar 25 min en de eerste 5 min bleef de band weg van het podium. Daarbij bleek weer een karaktertrek van RB; die hele gigazaal was muis- en muisstil in afwachting (gebeurt vaker). Want je weet niet; misschien heeft de band wel iets gepland wat we niet weten waarbij ze opperste concentratie nodig hebben. Je kon een speld horen vallen. Dat respect voor de performance, voor de artiest
Gefluister werd gehushed tot steeds meer mensen dachten ‘misschien wachten ze juist tot we ze toejuichen?’ Het was ronduit humor, en ze kwamen met Dan Meier al giechelend het podium op. Expres gedaan? Nog even pissen? Uur tijdsslot met 45min album doelgericht inkorten? Anyway, voor mij te weinig tijd over het betere geluid af te wachten, ik had ze al in een kleine zaal gezien en had een grotere verwachting.Dat was Heaven In Her Arms dat hun prachtige album White Halo zou vertolken, in Engine Room. Dus vrees voor kutgeluid. Maar mien himmel, wat hadden díe een dróómgeluid!!! Alles in perfecte balans, elk instrument kwam goed door. En het spel was smetteloos, zuiver en vol overgave gebracht. Volop kippenvel, tranende ogen weer. Van het album had ik niet door dat er zo’n apotheose in zit, maar live… De opbouw aan het einde was jeeeeeeemig, het ging maar door tot terwijl ze nog speelden bij mij en menig ander de vuistjes wel de lucht in móesten. Wat gebeurde híer joh, ongelooflijk! Een ontlading van jewelste! Wat een band! Ja, broertje (en vrienden) van Envy, exact zelfde geluid, en de impact als HEALTH daar paar jaar terug had. Wat een ongelooflijk hoogtepunt was dit, ik was en ben er nog stuk van.
Geprobeerd bij de ‘present’ set van Acid Mothers Temple in Next Stage naar binnen te komen, te druk, geluid klonk niet super, laaaat maar zondag wel weer ik moest en zou door naar de set waar m’n hele Roadburn zo ongeveer om draaide, die gemiste kans van het oude werk van Krallice. Het was dat ik geen schone boxer bij me had anders was ik klaargekomen. Wat een ongelooflijke show was dat. De spelbeheersing van de snarenmeesters was absurd en enkel met kin op de knieën te aanschouwen. Ze speelden in 70 min volgens mij maar 4 nummers, en niet eens allemaal doodvermoeiend in sneltreinvaart. Het eennalaatste nummer had ala France een motorik repetitieve ritmische basis waar Mick Barr op een gegeven moment een complex thema, ook niet eens snel maar wel op een vreemde manier melodisch, overheen legde na al wat gefreakt te hebben. En Marston plus ritmesectie maar onverstoord het tapijtje volhouden. Weergaloos. Ik was dolgelukkig, en dat na zo’n concert van het jaar even daarvoor, en alles verder wat al geweest was. Dit kon nietI zo doorgaan, maar dat ging het wel en echt tot het allerlaatste moment op de zondag. Allememachies.
Toen moest ik eigenlijk bijkomen maar dat kan op Roadburn niet, zelfs eten is riskant maar daarover morgen meer. Ik moest door naar Backengrillen, gauw in de kleine zaal/Next Stage zien te wurmen. Gelukt. Drievierde van Refused, met...twee op blaasinstrument? Vraagteken, want wat deden die daarmee? Het begon al met beiden op dwarsfluit, met effect door de versterker geperst (het geluid dan). Dat was fucking weird. Wat daarna allemaal kwam...geen idee. Het was artyfarty, jazzy, rauw vermakelijk en slim opgebouwd waar de (alt?)saxofonist (zat nog extra ‘slag’ in bovenaan) in een nummer middels een handige interactie met het publiek een dynamiek creëerde waardoor iedereen ineens mee was. Bijzonder optreden, heel apart, waar halen ze het toch weg. Dat.
Stukkie Cult Of Luna, vroeg materiaal. Waar ik vroeger nog wel weg was van veel postmetal, heb ik dat al een aantal jaar wat minder. Neurosis greep me nooit (laatste album wel), Isis iets meer (maar laatste keer ook niet live, alleen Panopticon eigenlijk), m’n liefde voor Amenra houdt nooit op en Cult Of Luna zweeft er overal wat tussendoor. Ik vond het op dit moment...saai. Heel professioneel, ontzettend goeie band, sterke sound en goede structuren maar allemaal te netjes, te braaf, voorspelbaar… wel een band die zo’n grote zaal vol krijgt en waar je kaartjes mee verkoopt.
Ik had vervolgens de kwestie Mandy, Indiana vs Portrayal Of Guilt. Laatste wist ik niet of ik die ooit eerder zag maar ik kick momenteel wel of die crustcore, blackachtige sound. Maar het laatst album van Mandy, Indiana vond ik verrassend goed en ik was benieuwd, na 2x eerder live, of ze in deze vorm ook verder gegroeid waren. Ik heb er een dubbel gevoel aan overgehouden. Vooral in het begin van de set deden ze wat nieuw materiaal wat heel gaaf was. Het liet zien wat een bijzondere drummer ze hebben, zo creatief, de gitarist een bizar geluid met hoekig spel had en de knopjesdraaier heerlijk zware lijnen kan leggen. De, ik noem haar respectloos even zo, dansmarieke sprakzong op haar manier eroverheen. Nog altijd net te krappe kleren, nog altijd net niet heel charmant bewegend maar ach ze had het enthousiasme er meer dan volop in liggen en dat was bij het eerste optreden nog een stuk onzekerder. Werkte prima. Verder in de set kwam, voor een niet-danser als ik helaas, de nadruk meer op het dansen te liggen en de navenante makkelijk stuiterende liedjes. Het maakte objectief gezien een feestelijk optreden maar dit had ik ze al 2x eerder zien doen.
Zo hield ik toch, ondanks een prima optreden, een lichte teleurstelling over dat ik niet naar Portrayal Of Guilt ben gegaan. Maar zo heb ik ook alle drie (3!) optredens van Bad Breeding gemist. Terwijl ik toch echt aan mezelf merk dat die ruigheid en vuur dingen zijn die me tegenwoordig echt kunnen meekrijgen in een optreden. Heel raar, en jammer. Volgende keer eens kijken of ik die nadruk wat anders kan leggen. Verder was ik deze editie wel blij dat ik niet zoveel mogelijk ben gaan rennen om zoveel mogelijk dingen te zien, maar me vaak dwong de rust te nemen een set af te kijken om de opbouw en afwikkeling daarvan me te laten grijpen. Dat heeft heel vaak beter uitgepakt dan de verzadiging van zoveel mogelijk verschillende geluiden tot me nemen. Zo is echt elk jaar Roadburn weer een andere beleving voor elk individu, en voor elk individu weer anders tov elkaar.
Op dat moment was ik echt kapot moe van alle indrukken, vooral die paar enerverende. Maar lezend over Bosse-de-Nage wist ik dat dat een kans was die misschien nooit weer komt, en er zeker de mogelijkheid was dat het me muzikaal te pakken kon krijgen door de referenties aan Deafheaven. Dus ik heb de 40 min wachttijd weten te overleven, maar echt heel de verminderde slaaptijd vond ik het helaas niet waard. Engine Room had weer eens niet zo best geluid, en de sound van de band deed het hem gewoon net niet voor me. In elk opzicht schoot het me net tekort; net niet ruig genoeg, melodie net niet pakkend, structuren net niet beklijvend…misschien speelde de vermoeidheid ook toch wel een te grote rol. Ik heb het niet uitgekeken, maar hey; ik kan wel zeggen dat ik ze gezien heb!
aka Ri'shad, Parel van het Noordoosten
Het is maar een forum, een internetforum!
¯\_(ツ)_/¯
Het is maar een forum, een internetforum!
¯\_(ツ)_/¯
Re: Roadburn 2026
Richardus schreef: ↑21 apr 2026, 15:47
Zelfs een type als David, wat me zo'n massatype lijkt, zo'n normaal saai grauw ambtenaartje, wordt hier volkomen omarmd. Zeker op zondag krioelt het daar ook van, en op hun manier voegen ze toe aan de diversiteit en worden ze verwelkomd. Lekker alles mengen! David zou zich omarmd voelen, of hij dat zou kúnnen... Jaarlijks zit ik op terras van Intermezzo een ijsje te eten en informeren Tilburgers bij me wat dat nou allemaal is, en zijn altijd verrast als ik ze over de diversiteit aan stijlen vertel omdat zij door het gros zwartgekleden ook altijd denken dat het enkel een ruig metalfestival is, en krijg ik zo'n bedenkende, tikje dromerige blik terug. Stiekem zouden ze zich allemaal zo vrij zichzelf kunnen voelen als de Roadburners ipv het doofstomme 24/7 braaf en veilig acteren in het systeem.
Deze had ik nog gemist.
Heerlijke rant tegenover mijn persoon Richenelleke! As vertegenwoordiger van de grijze boze buitenwereld. Gevolgd door een als vanouds lyrische overtrokken hemelse voorstelling van iets waar jij, en Roadburn voor staat.
Moet toch heerlijk zijn om in zo'n parallelle werkelijkheid te kunnen leven. Geloof je het nou echt, de roadburner als een soort verlichte übermensch, of is het escapisme?
Ik geloof wel dat het een band schept, tussen soort/lotgenoten, en dat dat je een fijn gevoel geeft. En je ontvankelijk maakt voor verheven gedachtes.
Maar dat verschilt dus in niets van hoe andere mensen zich bewegen of naar op zoek zijn. Ook als roadburner maak je onderdeel uit van typisch menselijk massagedrag.
Maar enfin, ik ben weer aan het psychologiseren geslagen. Wat vast weer wordt verward met 'trollen'. Ik zal me weer koest houden.
Maar ik moest gewoon even hard lachen. Solly.
Probleemwolf
Re: Roadburn 2026
aka Ri'shad, Parel van het Noordoosten
Het is maar een forum, een internetforum!
¯\_(ツ)_/¯
Het is maar een forum, een internetforum!
¯\_(ツ)_/¯
Re: Roadburn 2026
Nope, dit is serieus geen getrol.
Je beschouwt gewoon inhoudelijk weerwoord al snel als getrol.
Maar dat is toch echt jouw probleem.
Anyways, ga nou maar verder met je concertverslagjes. Ik reageerde enkel op die megalomane onzin die je eromheen verzint.
Je beschouwt gewoon inhoudelijk weerwoord al snel als getrol.
Maar dat is toch echt jouw probleem.
Anyways, ga nou maar verder met je concertverslagjes. Ik reageerde enkel op die megalomane onzin die je eromheen verzint.
Probleemwolf
Re: Roadburn 2026
aka Ri'shad, Parel van het Noordoosten
Het is maar een forum, een internetforum!
¯\_(ツ)_/¯
Het is maar een forum, een internetforum!
¯\_(ツ)_/¯
Re: Roadburn 2026
Dag 3, zaterdag
Mien god, hoe kom je weer aan de praat na 2 van zulke dagen, én korte nachten?! Je zuipt koffie, vreet een dik ontbijt, doet een boodschapje al fietsend om de benen wat tot leven te brengen. En je fietst maar gewoon weer rustig Tilburg in voor een derde ronde, beseffend dat het morgen alweer de laatste dag is en je wel kunt janken. Focus. Eerst deze zien te genieten en overleven. Tuurlijk; als een eerste goeie band de dopamine weer doet stromen, vloeit die de hoofdpijn wel weg en komt de flow en buzz weer op gang.
Het was vroeg in de Engine Room zijn, want Heaven In Her Arms ging er hun nieuwe album presenteren, wereldwijde première, en na het optreden van gister zou er toch een dikke buzz zijn en de zaal snel vol? Nou, blijkbaar was iedereen toch best wel brak en het publiek was niet voltallig. Maakt voor hun geen reet uit natuurlijk. Na een ouder nummertje als opwarmer kwam de rest, en dat klonk wederom echt fantastisch. Misschien ook dankzij Satan, want die was (al filmend) ook aanwezig. Een lid van hun team met rode led hoorntjes op, grappig, en makkelijk voor de bandleden te vinden. Want die gozer was ook de soundtechnician zo bleek, toen een gitaar een vervelende piep gaf. Hij liep naar een monitor met laptop en paneel aan zijkant van drumstel gepositioneerd, en keek vanaf daar om de boel op te lossen. Het leek dus de truc van HIHA dat zij al een soundmixer óp het podium hebben, die het al bewerken vóór het naar de PA van de zaal wordt gestuurd? Heel bijzonder, nooit eerder gezien, maar het leek er wel op en waarschijnlijk de verklaring voor hun consistente uitmuntende geluid. Een zo hevige climax als bij de eerste show was er niet zo, maar ze naderden het weer dicht. Dus daar waren de flow en dopamine, en weg waren vermoeidheid en hoofdpijn. Wat een band, een van de toppers van dit jaar.
Door naar het andere enige optreden die eerste twee uren, waar een enorm lange rij voor stond. Dus de eerste nummers van buiten de zaal gehoord van Blackwater Holylight hun album Not Here Not Gone. Beetje balen, want lekker poppy doom album, maar ze leken het niet helemaal in albumgetrouwe volgorde te spelen dus een (paar?) nummer(s) van in het sterkere begingedeelte kwamen alsnog langs toen ik al in de zaal was. Een heerlijk dromerig Twin Peaks-achtige zang op een zwaar doom gitaargeluid, bijna popstructuren met goeie melodieën. Het was een prachtig en sterk optreden, pure kwaliteit. Jammer de leuke dames niet even van dichtbij te hebben gezien, en van hun kant kwam er niet nog een secret show in een klein zaaltje. Ach ja, vieze ouwe man.
Volgens mij heb ik nog een stukje van Aho Ssan & ASIA gezien, maar m’n geheugen laat me hier even totaal in de steek. Ik wilde ook gauw door naar Otay:onii haar commissioned stuk ‘Moonstruck Old Tales’. Zij zou oude Chinese slaap/folkliedjes naar nu interpreteren, op haar manier, met theater en van alles en nog wat. Dat viel mee, het verraste eigenlijk door de simpele setup; een band. Lane Shi met keytar op podium, natuurlijk eigenlijk een moderne versie van een oude Chinees instrument, qua vorm dan want die ouwe was een snaarinstrument, ach. En de eerste nummers waren gewoonweg rauwe doomsludge, terwijl ze normaal een soort operanoise-achtige gekke dingen maakt. Heel gepast voor Roadburn dus. Aan de structuren en melodieën hoorde je dat het eigenlijk kinderliedjes waren, anders vertolkt. Haar stem gaat van falsetto naar blackkrijs en alles ertussen, dus genoeg vocale dynamiek, altijd imposant uit zo’n kleine meid. Natuurlijk begon ze op den duur haar rondje door het publiek te trekken, doet ze altijd, maar dan als een soort opwarmertje. Want er zat een verhaal, een thema in het optreden. De visuals erachter, die prachtig waren, waren een mengeling van eigen footage van moeder en vrienden, gecombineerd met beelden van de maan en natuur. Een soort ode naar je verleden, je roots, en hoe de maan altijd toeziet maar misschien ook als een dader, medeplichtig aan wat er allemaal gebeurt, want grijpt nooit in? Zingt Otay:onii met haar liedjes niet die maan naar beneden? Hij hing boven het podium… Er kwamen twee ringen naar beneden die zij aan haar outfit klikte en ze ging naar boven...en haalde de maan naar beneden. Die sloeg ze, theatraal, aan stukken op het podium. Vervolgens deelde ze de eetbare stukken vanuit het net uit aan het publiek door de zaal lopend. Performance art dus, volledig in stijl en thema van haar eerdere solo optreden twee jaar geleden. En dan muzikaal in een voor Main Stage prima voor het grote publiek prima te behappen stijl. Ja, dit benaderde het stuk van Die Wilde Jagd van...vorig jaar of 2 jaar terug, behoorlijk qua creativiteit en betovering. Zeer geslaagd en memorabel.
Ik geloof dat ik toen bij Roís niet meer naar binnen kon komen en dat ik daarom maar naar Primitive Man ben gegaan. Dik geluid altijd hoor, zware stijl doom, maar ik vind het ook live toch gewoon saai. Ik heb thuis m’n best gedaan het me te laten grijpen, waar het al niet lukte, maar ook live zat er me te weinig dynamiek of fijne riffs in om het boeiend te maken. Leeg gat, verder niks om nog binnen te komen. Dan maar even naar de AH lopen om wat betaalbaar eten te halen, zodat ik daarna 013 in kon voor Richard Dawson. Kijk ik, al kanend, op m’n telefoon, was er verdomme een notificatie dat Agriculture een secret gig ging doen in Hall of Fame! Nondeju, je kunt nog niet eten op Roadburn of je mist weer wat! Ik dus wat teruggerénd, om in de rij te gaan staan een half uur vantevoren nog en maar duimen dat die rij er was omdat de zaal nog niet open was. Toen op aanvangstijd de rij nauwelijks schoof, zonk me echt even de moed in de schoenen. Neeeeee, straks drie (3!!) lege uren op een dag RB door zo’n gok voor zo’n ene band waar ik de moeite van een secret show wél voor wilde doen?! Maar er gaan toch altijd weer wat mensen uit...niet hun ding, vergist, honger, pissen. En verdikkie, na 20 minuten van de set van een uur kwam ik verdikkie gewoon die stampvolle zaal in!! Ik kon wel janken, juichen en in m’n broek pissen tegelijk! En het geluid was MEGAgoed! En ze speelden vooral oudere nummers, een paar die ik nog niet live had gehoord! En het ging hard, HARD, HARD!! Godsamme, hoe allerzaligst was dat!! En de praatjes tussendoor waarbij je weer merkte dat zij ook echt verliefd op Roadburn zijn, net zo deel van het publiek en dat ze één van ons zijn waardoor er géén afstand meer is tussen artiest en toeschouwer. Manman, dit was nattebroekenwerk. En dat als, waar zitten we nu...víerde topoptreden van vier op één dag! En dat is dan dag drie (3!!) waarop het al zo ging! Je kon mij oprapen, en nu nog van hoe geweldig Roadburn dit jaar was, zulke hoogtepunten aaneengeschakeld...óngelooflijk…
En doorrrr maar weer, want het was nog maar 19u op de moeilijke zaterdagavond waarop er zoveel must-/wannasees tegelijk stonden waarvan ik Richard Dawson alwéér had gemist bij voorbeeld. Kijken wat het nog wel werd en wel lukte van alle keuzes, foute kun je toch nauwelijks maken.
Het was tijd voor de eerste set van Boris, gefocust op materiaal van hun Pink album. En hmmmm, heel geweldig vond ik het niet. Hun keuze is om in die typische speedrock-achtige stijl nummers de boel een beetje downtuned te hebben. Een apart geluid, dat wel, maar de nummers vermaakten net te weinig alhoewel de drummer alle moeite deed het publiek op te zwepen. Een beetje té veel naar mijn smaak; om de aanslag ‘hey hey’ roepen, na en halverwege elk nummer moest publiek klauwtjes omhoog gooien...beetje Electric Eel Shock. Geinig, niet veel meer. Maar middenin de set gingen ze even diepte in met een dronenummer, dáár gingen bij mij de antennesprietjes uit want dat klonk even vol, hard en lekker… Daar had ik wel meer van gewild (en zou ik morgen krijgen…) maar ze gingen weer terug de snellere boer op. Ok, dan ga ik wel iets anders proberen.
Dat was Bitchin Bajas in de kleine zaal. Minimalistische kosmische kraut, elektronisch, knoppendraaiers. Klonk op yt eigenlijk saai, maar hey; je weet nooit. En dat viel heerlijk. Even een heel kalm intermezzo, een stel nerds op heel wat elektronica waarbij ter plekke een rijkgelaagd- en geschakeerd klankveld werd opgebouwd dat ze rustig ontvouwden en weer invouwden… Het was heerlijk zo vaardige slaapkamernerds op een podium gezet te zien, en eigenlijk stiekem zeer hoge kwaliteit van hun eigen ambacht tentoonspreiden. Verrassend bleef het gewoon de hele set boeiend om naar te kijken en luisteren. Een heel vreemde eend in de bijt, maar wat een fijn buitenbeentje!
Ik liep al op tijd naar de Spoorzone voor de derde, ‘future’, set van Acid Mothers Temple. Ik liep tegen een hele stroom RB’ers in die precies de andere kant op gingen naar Main Stage voor Oathbreaker dat Rheia ging spelen. Ja, verleidelijk maar m’n ervaring deed me vermoeden dat ik me daar wel zou vermaken en goedkeurend toekijken maar niet echt de stratosfere injakkeren. AMT….deed meer dan dat. Want AMT...dat ís een ruimteschip! Serieus. Zie ze op een podium staan zoals bij deze set. Ik ga even de namen niet opzoeken hoor, een foto misschien nog. Maar middenvoor op het podium de knopjesdraaier aan het roer, Captain Kirk zo ongeveer; lange grijze baard onder beanie en zonnebril. Kosmische wieuwieuw geluiden draaiend het schip door de kosmos leidend. Voor ons rechts naast hem de oprichter-moeder-zangeres achter knoppen als z’n handlanger. Daarnaast oprichtergitarist met z’n wilde haardos en baard als eerste stuurman die volkomen wegfreakte op z’n gitaar, eigenlijk alle elementen in warpspeed alle kanten uit slingerend (met tóp geluid deze keer, yay!). Links de bassist van Bo Ningen erbij, met daarnaast/achter nog een gitarist en bassist. Allemaal verder naar het eind allemaal ver weg de kosmos injankend. En achteraan de motor...de drummer. Ik had dit gevoel bij de eerste show al, maar nu nog meer; verlos die arme man uit zijn lijden! Een uur lang de enorme snelheid waarmee hij drumde en de boel voortjoeg! Ontstellend! Het hield niet op! Hij zette aldoor weer versnellingen bij waar je dacht dat dat nooit kon! Soms zelfs echt ritmisch maar meestal wegjazzend als een enorme fucking freak! Muzikaal startten episoden soms rustig, en dan opeens was je weer in een maalstroom meegezogen dat je dacht huh hoe zijn we hier nou weer beland? En dan gleed het ruimteschip weer een paar melkwegstelsels langs, alle elementen om de centrale as slingerend de ruimte verkennend, aangejaagd door de motor. Opstijgen deden ze al in het begin, en we hebben het hele heelal met z’n allen verkend. Ik zit hier nog met kippenvel en natte ogen aan de herinnering van hoe volkomen absurd kosmisch allesovertreffend Space, hoe KOSMISCH, dit was. Climax na climax na hoogtepunt na hoogtepunt, tot de kapitein tevreden grijnzend om zich heen kijk, de hoofdgitarist en bassist hun gitaren al door de lucht slingerden en de rest met hun instrumenten op de grond krioelden, de weg kwijt leken en de drummer als een monster in een epileptische aanval nooit meer leek te kunnen stoppen. En ik overdrijf niet, vraag maar aan andere aanwezigen.
Ik keek na dit optreden op hun site, om ze nog ergens te treffen, zie ik ten eerste een notificatie op m'n foon dat AMT over 15 min begon te spelen. Wtf, dat krijg je nou met ruimtereizen op warpspeed; gedoe met tijd
begon het daarna niet eens 
álles in de war. Daarna zag ik dat hun toer nu begon met Roadburn en ze tot eind mei doorgingen...en echt letterlijk elke, élke avond zo’n optreden zouden gaan doen… Dat zie je echt zelden bij een band, absoluut bizar. Arme drummer.
Poeh, dat was even bijkomen. Denk je. Roadburn is altijd goed, maar dit was écht een tópeditie. Ze hadden Saetia weten te strikken. Wie? Precies, geen idee. Het bleek een screamo band te zijn, toonaangevend geweest in het genre met één album in 1998, dik twintig jaar lang niks van vernomen tot ze een paar jaar terug weer een paar shows begonnen te doen. En dan nu headliner op zaterdag in Terminal, Walters 6e zintuig kun je meestal prima vertrouwen. Dat bleek nu ook. Wat een ontzettend aangename verrassing! Inderdaad screamo, qua zang (viel nog mee trouwens, ze waren wat ouder geworden) en posthardcore qua muziekstijl met prachtige gitaarmelodieën en verrassend professioneel strak en energetisch spel! De nummers zaten erg sterk in elkaar, duidelijk een verhaal vertellend, en dat telkens opnieuw. Je merkte direct ook aan de feedback uit de half gevulde zaal (de rest had geen zin na Oathbreaker er nog heen te lopen) hoe dit sentiment breedgedragen was. Van begin tot eind genoten van de goeie muziek en de sympathieke kerels. En blij een band te hebben leren kennen waarvan ik de legendarische status ben gaan begrijpen.
Ok, nou mag ik m’n nest toch wel in?! Al die indrukken, al dat juichen, dopaminekicks, kom op zeg. Kapotter dan kapot. Maar bijna. Slift. Maar daarvoor nog even binnenpiepen bij Aya. Verrast. Huh. Album vond ik niet geweldig maar die meid, euh trans dus ik weet niet wat ik moet zeggen, whatever, maar die stond daar een partijtje keiharde eclectische uniek stijl electro voort te brengen. Ze gaf ons tussendoor ook les, want wij wisten geen fuck van dance, over op welke stijl ze een variant maakte en hoe die ontstaan was. Supergrappige ontspannen praatjes, extreem ruige maar knap in elkaar zittende muziek tussendoor. Ik ben nog wel even bij Slift wezen kijken op Main Stage maar dat was opeens ‘maar gewoon rock’ dus terug naar Aya, wiens laptop het halverwege een (vet, balen, vet balen) nummer het begaf en er een droog verhaal over dat kutding achterweg kwam. Ze nam haar tijd, vermaakte ons, en liet ons alle hoeken van de zaal zien met keiharde onspecificeerbare dub, gabba, weetikveelwat (moet DJ Maus maar zeggen). Dit was echt verrassend gaaf, en ik was blij er verzeild te zijn geraakt.
Dat was dan de afsluiter van de zaterdag. En nu ik dit zo een uur zit te typen, allemaal ook verwerking natuurlijk, verlieskunde, en ik ga al die ervaringen weer door en ik zie/hoor/voel alles weer terug...en hoeveel ongelooflijke dingen er vandaag waren...Dit kan wel eens de beste Roadburndag ooit zijn geweest, al heb ik dat vaker gezegd en gedacht plus 'beste editie ooit' en hoe kun je al die jaren en dagen ook nog vergelijken. En dan de dingen die ík gezien heb, als je kijkt wat er nog meer stond wat ik niet zag of niet mijn ding was maar wel die van anderen (ook de andere dagen)… En dan moest de zondag nog komen. Wist ik veel. Oh. My. Fucking. God.
Mien god, hoe kom je weer aan de praat na 2 van zulke dagen, én korte nachten?! Je zuipt koffie, vreet een dik ontbijt, doet een boodschapje al fietsend om de benen wat tot leven te brengen. En je fietst maar gewoon weer rustig Tilburg in voor een derde ronde, beseffend dat het morgen alweer de laatste dag is en je wel kunt janken. Focus. Eerst deze zien te genieten en overleven. Tuurlijk; als een eerste goeie band de dopamine weer doet stromen, vloeit die de hoofdpijn wel weg en komt de flow en buzz weer op gang.
Het was vroeg in de Engine Room zijn, want Heaven In Her Arms ging er hun nieuwe album presenteren, wereldwijde première, en na het optreden van gister zou er toch een dikke buzz zijn en de zaal snel vol? Nou, blijkbaar was iedereen toch best wel brak en het publiek was niet voltallig. Maakt voor hun geen reet uit natuurlijk. Na een ouder nummertje als opwarmer kwam de rest, en dat klonk wederom echt fantastisch. Misschien ook dankzij Satan, want die was (al filmend) ook aanwezig. Een lid van hun team met rode led hoorntjes op, grappig, en makkelijk voor de bandleden te vinden. Want die gozer was ook de soundtechnician zo bleek, toen een gitaar een vervelende piep gaf. Hij liep naar een monitor met laptop en paneel aan zijkant van drumstel gepositioneerd, en keek vanaf daar om de boel op te lossen. Het leek dus de truc van HIHA dat zij al een soundmixer óp het podium hebben, die het al bewerken vóór het naar de PA van de zaal wordt gestuurd? Heel bijzonder, nooit eerder gezien, maar het leek er wel op en waarschijnlijk de verklaring voor hun consistente uitmuntende geluid. Een zo hevige climax als bij de eerste show was er niet zo, maar ze naderden het weer dicht. Dus daar waren de flow en dopamine, en weg waren vermoeidheid en hoofdpijn. Wat een band, een van de toppers van dit jaar.
Door naar het andere enige optreden die eerste twee uren, waar een enorm lange rij voor stond. Dus de eerste nummers van buiten de zaal gehoord van Blackwater Holylight hun album Not Here Not Gone. Beetje balen, want lekker poppy doom album, maar ze leken het niet helemaal in albumgetrouwe volgorde te spelen dus een (paar?) nummer(s) van in het sterkere begingedeelte kwamen alsnog langs toen ik al in de zaal was. Een heerlijk dromerig Twin Peaks-achtige zang op een zwaar doom gitaargeluid, bijna popstructuren met goeie melodieën. Het was een prachtig en sterk optreden, pure kwaliteit. Jammer de leuke dames niet even van dichtbij te hebben gezien, en van hun kant kwam er niet nog een secret show in een klein zaaltje. Ach ja, vieze ouwe man.
Volgens mij heb ik nog een stukje van Aho Ssan & ASIA gezien, maar m’n geheugen laat me hier even totaal in de steek. Ik wilde ook gauw door naar Otay:onii haar commissioned stuk ‘Moonstruck Old Tales’. Zij zou oude Chinese slaap/folkliedjes naar nu interpreteren, op haar manier, met theater en van alles en nog wat. Dat viel mee, het verraste eigenlijk door de simpele setup; een band. Lane Shi met keytar op podium, natuurlijk eigenlijk een moderne versie van een oude Chinees instrument, qua vorm dan want die ouwe was een snaarinstrument, ach. En de eerste nummers waren gewoonweg rauwe doomsludge, terwijl ze normaal een soort operanoise-achtige gekke dingen maakt. Heel gepast voor Roadburn dus. Aan de structuren en melodieën hoorde je dat het eigenlijk kinderliedjes waren, anders vertolkt. Haar stem gaat van falsetto naar blackkrijs en alles ertussen, dus genoeg vocale dynamiek, altijd imposant uit zo’n kleine meid. Natuurlijk begon ze op den duur haar rondje door het publiek te trekken, doet ze altijd, maar dan als een soort opwarmertje. Want er zat een verhaal, een thema in het optreden. De visuals erachter, die prachtig waren, waren een mengeling van eigen footage van moeder en vrienden, gecombineerd met beelden van de maan en natuur. Een soort ode naar je verleden, je roots, en hoe de maan altijd toeziet maar misschien ook als een dader, medeplichtig aan wat er allemaal gebeurt, want grijpt nooit in? Zingt Otay:onii met haar liedjes niet die maan naar beneden? Hij hing boven het podium… Er kwamen twee ringen naar beneden die zij aan haar outfit klikte en ze ging naar boven...en haalde de maan naar beneden. Die sloeg ze, theatraal, aan stukken op het podium. Vervolgens deelde ze de eetbare stukken vanuit het net uit aan het publiek door de zaal lopend. Performance art dus, volledig in stijl en thema van haar eerdere solo optreden twee jaar geleden. En dan muzikaal in een voor Main Stage prima voor het grote publiek prima te behappen stijl. Ja, dit benaderde het stuk van Die Wilde Jagd van...vorig jaar of 2 jaar terug, behoorlijk qua creativiteit en betovering. Zeer geslaagd en memorabel.
Ik geloof dat ik toen bij Roís niet meer naar binnen kon komen en dat ik daarom maar naar Primitive Man ben gegaan. Dik geluid altijd hoor, zware stijl doom, maar ik vind het ook live toch gewoon saai. Ik heb thuis m’n best gedaan het me te laten grijpen, waar het al niet lukte, maar ook live zat er me te weinig dynamiek of fijne riffs in om het boeiend te maken. Leeg gat, verder niks om nog binnen te komen. Dan maar even naar de AH lopen om wat betaalbaar eten te halen, zodat ik daarna 013 in kon voor Richard Dawson. Kijk ik, al kanend, op m’n telefoon, was er verdomme een notificatie dat Agriculture een secret gig ging doen in Hall of Fame! Nondeju, je kunt nog niet eten op Roadburn of je mist weer wat! Ik dus wat teruggerénd, om in de rij te gaan staan een half uur vantevoren nog en maar duimen dat die rij er was omdat de zaal nog niet open was. Toen op aanvangstijd de rij nauwelijks schoof, zonk me echt even de moed in de schoenen. Neeeeee, straks drie (3!!) lege uren op een dag RB door zo’n gok voor zo’n ene band waar ik de moeite van een secret show wél voor wilde doen?! Maar er gaan toch altijd weer wat mensen uit...niet hun ding, vergist, honger, pissen. En verdikkie, na 20 minuten van de set van een uur kwam ik verdikkie gewoon die stampvolle zaal in!! Ik kon wel janken, juichen en in m’n broek pissen tegelijk! En het geluid was MEGAgoed! En ze speelden vooral oudere nummers, een paar die ik nog niet live had gehoord! En het ging hard, HARD, HARD!! Godsamme, hoe allerzaligst was dat!! En de praatjes tussendoor waarbij je weer merkte dat zij ook echt verliefd op Roadburn zijn, net zo deel van het publiek en dat ze één van ons zijn waardoor er géén afstand meer is tussen artiest en toeschouwer. Manman, dit was nattebroekenwerk. En dat als, waar zitten we nu...víerde topoptreden van vier op één dag! En dat is dan dag drie (3!!) waarop het al zo ging! Je kon mij oprapen, en nu nog van hoe geweldig Roadburn dit jaar was, zulke hoogtepunten aaneengeschakeld...óngelooflijk…
En doorrrr maar weer, want het was nog maar 19u op de moeilijke zaterdagavond waarop er zoveel must-/wannasees tegelijk stonden waarvan ik Richard Dawson alwéér had gemist bij voorbeeld. Kijken wat het nog wel werd en wel lukte van alle keuzes, foute kun je toch nauwelijks maken.
Het was tijd voor de eerste set van Boris, gefocust op materiaal van hun Pink album. En hmmmm, heel geweldig vond ik het niet. Hun keuze is om in die typische speedrock-achtige stijl nummers de boel een beetje downtuned te hebben. Een apart geluid, dat wel, maar de nummers vermaakten net te weinig alhoewel de drummer alle moeite deed het publiek op te zwepen. Een beetje té veel naar mijn smaak; om de aanslag ‘hey hey’ roepen, na en halverwege elk nummer moest publiek klauwtjes omhoog gooien...beetje Electric Eel Shock. Geinig, niet veel meer. Maar middenin de set gingen ze even diepte in met een dronenummer, dáár gingen bij mij de antennesprietjes uit want dat klonk even vol, hard en lekker… Daar had ik wel meer van gewild (en zou ik morgen krijgen…) maar ze gingen weer terug de snellere boer op. Ok, dan ga ik wel iets anders proberen.
Dat was Bitchin Bajas in de kleine zaal. Minimalistische kosmische kraut, elektronisch, knoppendraaiers. Klonk op yt eigenlijk saai, maar hey; je weet nooit. En dat viel heerlijk. Even een heel kalm intermezzo, een stel nerds op heel wat elektronica waarbij ter plekke een rijkgelaagd- en geschakeerd klankveld werd opgebouwd dat ze rustig ontvouwden en weer invouwden… Het was heerlijk zo vaardige slaapkamernerds op een podium gezet te zien, en eigenlijk stiekem zeer hoge kwaliteit van hun eigen ambacht tentoonspreiden. Verrassend bleef het gewoon de hele set boeiend om naar te kijken en luisteren. Een heel vreemde eend in de bijt, maar wat een fijn buitenbeentje!
Ik liep al op tijd naar de Spoorzone voor de derde, ‘future’, set van Acid Mothers Temple. Ik liep tegen een hele stroom RB’ers in die precies de andere kant op gingen naar Main Stage voor Oathbreaker dat Rheia ging spelen. Ja, verleidelijk maar m’n ervaring deed me vermoeden dat ik me daar wel zou vermaken en goedkeurend toekijken maar niet echt de stratosfere injakkeren. AMT….deed meer dan dat. Want AMT...dat ís een ruimteschip! Serieus. Zie ze op een podium staan zoals bij deze set. Ik ga even de namen niet opzoeken hoor, een foto misschien nog. Maar middenvoor op het podium de knopjesdraaier aan het roer, Captain Kirk zo ongeveer; lange grijze baard onder beanie en zonnebril. Kosmische wieuwieuw geluiden draaiend het schip door de kosmos leidend. Voor ons rechts naast hem de oprichter-moeder-zangeres achter knoppen als z’n handlanger. Daarnaast oprichtergitarist met z’n wilde haardos en baard als eerste stuurman die volkomen wegfreakte op z’n gitaar, eigenlijk alle elementen in warpspeed alle kanten uit slingerend (met tóp geluid deze keer, yay!). Links de bassist van Bo Ningen erbij, met daarnaast/achter nog een gitarist en bassist. Allemaal verder naar het eind allemaal ver weg de kosmos injankend. En achteraan de motor...de drummer. Ik had dit gevoel bij de eerste show al, maar nu nog meer; verlos die arme man uit zijn lijden! Een uur lang de enorme snelheid waarmee hij drumde en de boel voortjoeg! Ontstellend! Het hield niet op! Hij zette aldoor weer versnellingen bij waar je dacht dat dat nooit kon! Soms zelfs echt ritmisch maar meestal wegjazzend als een enorme fucking freak! Muzikaal startten episoden soms rustig, en dan opeens was je weer in een maalstroom meegezogen dat je dacht huh hoe zijn we hier nou weer beland? En dan gleed het ruimteschip weer een paar melkwegstelsels langs, alle elementen om de centrale as slingerend de ruimte verkennend, aangejaagd door de motor. Opstijgen deden ze al in het begin, en we hebben het hele heelal met z’n allen verkend. Ik zit hier nog met kippenvel en natte ogen aan de herinnering van hoe volkomen absurd kosmisch allesovertreffend Space, hoe KOSMISCH, dit was. Climax na climax na hoogtepunt na hoogtepunt, tot de kapitein tevreden grijnzend om zich heen kijk, de hoofdgitarist en bassist hun gitaren al door de lucht slingerden en de rest met hun instrumenten op de grond krioelden, de weg kwijt leken en de drummer als een monster in een epileptische aanval nooit meer leek te kunnen stoppen. En ik overdrijf niet, vraag maar aan andere aanwezigen.
Ik keek na dit optreden op hun site, om ze nog ergens te treffen, zie ik ten eerste een notificatie op m'n foon dat AMT over 15 min begon te spelen. Wtf, dat krijg je nou met ruimtereizen op warpspeed; gedoe met tijd
begon het daarna niet eens álles in de war. Daarna zag ik dat hun toer nu begon met Roadburn en ze tot eind mei doorgingen...en echt letterlijk elke, élke avond zo’n optreden zouden gaan doen… Dat zie je echt zelden bij een band, absoluut bizar. Arme drummer.Poeh, dat was even bijkomen. Denk je. Roadburn is altijd goed, maar dit was écht een tópeditie. Ze hadden Saetia weten te strikken. Wie? Precies, geen idee. Het bleek een screamo band te zijn, toonaangevend geweest in het genre met één album in 1998, dik twintig jaar lang niks van vernomen tot ze een paar jaar terug weer een paar shows begonnen te doen. En dan nu headliner op zaterdag in Terminal, Walters 6e zintuig kun je meestal prima vertrouwen. Dat bleek nu ook. Wat een ontzettend aangename verrassing! Inderdaad screamo, qua zang (viel nog mee trouwens, ze waren wat ouder geworden) en posthardcore qua muziekstijl met prachtige gitaarmelodieën en verrassend professioneel strak en energetisch spel! De nummers zaten erg sterk in elkaar, duidelijk een verhaal vertellend, en dat telkens opnieuw. Je merkte direct ook aan de feedback uit de half gevulde zaal (de rest had geen zin na Oathbreaker er nog heen te lopen) hoe dit sentiment breedgedragen was. Van begin tot eind genoten van de goeie muziek en de sympathieke kerels. En blij een band te hebben leren kennen waarvan ik de legendarische status ben gaan begrijpen.
Ok, nou mag ik m’n nest toch wel in?! Al die indrukken, al dat juichen, dopaminekicks, kom op zeg. Kapotter dan kapot. Maar bijna. Slift. Maar daarvoor nog even binnenpiepen bij Aya. Verrast. Huh. Album vond ik niet geweldig maar die meid, euh trans dus ik weet niet wat ik moet zeggen, whatever, maar die stond daar een partijtje keiharde eclectische uniek stijl electro voort te brengen. Ze gaf ons tussendoor ook les, want wij wisten geen fuck van dance, over op welke stijl ze een variant maakte en hoe die ontstaan was. Supergrappige ontspannen praatjes, extreem ruige maar knap in elkaar zittende muziek tussendoor. Ik ben nog wel even bij Slift wezen kijken op Main Stage maar dat was opeens ‘maar gewoon rock’ dus terug naar Aya, wiens laptop het halverwege een (vet, balen, vet balen) nummer het begaf en er een droog verhaal over dat kutding achterweg kwam. Ze nam haar tijd, vermaakte ons, en liet ons alle hoeken van de zaal zien met keiharde onspecificeerbare dub, gabba, weetikveelwat (moet DJ Maus maar zeggen). Dit was echt verrassend gaaf, en ik was blij er verzeild te zijn geraakt.
Dat was dan de afsluiter van de zaterdag. En nu ik dit zo een uur zit te typen, allemaal ook verwerking natuurlijk, verlieskunde, en ik ga al die ervaringen weer door en ik zie/hoor/voel alles weer terug...en hoeveel ongelooflijke dingen er vandaag waren...Dit kan wel eens de beste Roadburndag ooit zijn geweest, al heb ik dat vaker gezegd en gedacht plus 'beste editie ooit' en hoe kun je al die jaren en dagen ook nog vergelijken. En dan de dingen die ík gezien heb, als je kijkt wat er nog meer stond wat ik niet zag of niet mijn ding was maar wel die van anderen (ook de andere dagen)… En dan moest de zondag nog komen. Wist ik veel. Oh. My. Fucking. God.
Laatst gewijzigd door Richardus op 23 apr 2026, 06:41, 2 keer totaal gewijzigd.
aka Ri'shad, Parel van het Noordoosten
Het is maar een forum, een internetforum!
¯\_(ツ)_/¯
Het is maar een forum, een internetforum!
¯\_(ツ)_/¯
-
Krautsurfer
- Meganerd
- Berichten: 46390
- Lid geworden op: 04 jan 2009, 19:19
- Locatie: Berlijn
Re: Roadburn 2026
Richardus schreef: ↑22 apr 2026, 21:18 Dag 3, zaterdag
Mien god, hoe kom je weer aan de praat na 2 van zulke dagen, én korte nachten?! Je zuipt koffie, vreet een dik ontbijt, doet een boodschapje al fietsend om de benen wat tot leven te brengen. En je fietst maar gewoon weer rustig Tilburg in voor een derde ronde, beseffend dat het morgen alweer de laatste dag is en je wel kunt janken. Focus. Eerst deze zien te genieten en overleven. Tuurlijk; als een eerste goeie band de dopamine weer doet stromen, vloeit die de hoofdpijn wel weg en komt de flow en buzz weer op gang.
Het was vroeg in de Engine Room zijn, want Heaven In Her Arms ging er hun nieuwe album presenteren, wereldwijde première, en na het optreden van gister zou er toch een dikke buzz zijn en de zaal snel vol? Nou, blijkbaar was iedereen toch best wel brak en het publiek was niet voltallig. Maakt voor hun geen reet uit natuurlijk. Na een ouder nummertje als opwarmer kwam de rest, en dat klonk wederom echt fantastisch. Misschien ook dankzij Satan, want die was (al filmend) ook aanwezig. Een lid van hun team met rode led hoorntjes op, grappig, en makkelijk voor de bandleden te vinden. Want die gozer was ook de soundtechnician zo bleek, toen een gitaar een vervelende piep gaf. Hij liep naar een monitor met laptop en paneel aan zijkant van drumstel gepositioneerd, en keek vanaf daar om de boel op te lossen. Het leek dus de truc van HIHA dat zij al een soundmixer óp het podium hebben, die het al bewerken vóór het naar de PA van de zaal wordt gestuurd? Heel bijzonder, nooit eerder gezien, maar het leek er wel op en waarschijnlijk de verklaring voor hun consistente uitmuntende geluid. Een zo hevige climax als bij de eerste show was er niet zo, maar ze naderden het weer dicht. Dus daar waren de flow en dopamine, en weg waren vermoeidheid en hoofdpijn. Wat een band, een van de toppers van dit jaar.
Door naar het andere enige optreden die eerste twee uren, waar een enorm lange rij voor stond. Dus de eerste nummers van buiten de zaal gehoord van Blackwater Holylight hun album Not Here Not Gone. Beetje balen, want lekker poppy doom album, maar ze leken het niet helemaal in albumgetrouwe volgorde te spelen dus een (paar?) nummer(s) van in het sterkere begingedeelte kwamen alsnog langs toen ik al in de zaal was. Een heerlijk dromerig Twin Peaks-achtige zang op een zwaar doom gitaargeluid, bijna popstructuren met goeie melodieën. Het was een prachtig en sterk optreden, pure kwaliteit. Jammer de leuke dames niet even van dichtbij te hebben gezien, en van hun kant kwam er niet nog een secret show in een klein zaaltje. Ach ja, vieze ouwe man.
Volgens mij heb ik nog een stukje van Aho Ssan & ASIA gezien, maar m’n geheugen laat me hier even totaal in de steek. Ik wilde ook gauw door naar Otay:onii haar commissioned stuk ‘Moonstruck Old Tales’. Zij zou oude Chinese slaap/folkliedjes naar nu interpreteren, op haar manier, met theater en van alles en nog wat. Dat viel mee, het verraste eigenlijk door de simpele setup; een band. Lane Shi met keytar op podium, natuurlijk eigenlijk een moderne versie van een oude Chinees instrument, qua vorm dan want die ouwe was een snaarinstrument, ach. En de eerste nummers waren gewoonweg rauwe doomsludge, terwijl ze normaal een soort operanoise-achtige gekke dingen maakt. Heel gepast voor Roadburn dus. Aan de structuren en melodieën hoorde je dat het eigenlijk kinderliedjes waren, anders vertolkt. Haar stem gaat van falsetto naar blackkrijs en alles ertussen, dus genoeg vocale dynamiek, altijd imposant uit zo’n kleine meid. Natuurlijk begon ze op den duur haar rondje door het publiek te trekken, doet ze altijd, maar dan als een soort opwarmertje. Want er zat een verhaal, een thema in het optreden. De visuals erachter, die prachtig waren, waren een mengeling van eigen footage van moeder en vrienden, gecombineerd met beelden van de maan en natuur. Een soort ode naar je verleden, je roots, en hoe de maan altijd toeziet maar misschien ook als een dader, medeplichtig aan wat er allemaal gebeurt, want grijpt nooit in? Zingt Otay:onii met haar liedjes niet die maan naar beneden? Hij hing boven het podium… Er kwamen twee ringen naar beneden die zij aan haar outfit klikte en ze ging naar boven...en haalde de maan naar beneden. Die sloeg ze, theatraal, aan stukken op het podium. Vervolgens deelde ze de eetbare stukken vanuit het net uit aan het publiek door de zaal lopend. Performance art dus, volledig in stijl en thema van haar eerdere solo optreden twee jaar geleden. En dan muzikaal in een voor Main Stage prima voor het grote publiek prima te behappen stijl. Ja, dit benaderde het stuk van Die Wilde Jagd van...vorig jaar of 2 jaar terug, behoorlijk qua creativiteit en betovering. Zeer geslaagd en memorabel.
Ik geloof dat ik toen bij Roís niet meer naar binnen kon komen en dat ik daarom maar naar Primitive Man ben gegaan. Dik geluid altijd hoor, zware stijl doom, maar ik vind het ook live toch gewoon saai. Ik heb thuis m’n best gedaan het me te laten grijpen, waar het al niet lukte, maar ook live zat er me te weinig dynamiek of fijne riffs in om het boeiend te maken. Leeg gat, verder niks om nog binnen te komen. Dan maar even naar de AH lopen om wat betaalbaar eten te halen, zodat ik daarna 013 in kon voor Richard Dawson. Kijk ik, al kanend, op m’n telefoon, was er verdomme een notificatie dat Agriculture een secret gig ging doen in Hall of Fame! Nondeju, je kunt nog niet eten op Roadburn of je mist weer wat! Ik dus wat teruggerénd, om in de rij te gaan staan een half uur vantevoren nog en maar duimen dat die rij er was omdat de zaal nog niet open was. Toen op aanvangstijd de rij nauwelijks schoof, zonk me echt even de moed in de schoenen. Neeeeee, straks drie (3!!) lege uren op een dag RB door zo’n gok voor zo’n ene band waar ik de moeite van een secret show wél voor wilde doen?! Maar er gaan toch altijd weer wat mensen uit...niet hun ding, vergist, honger, pissen. En verdikkie, na 20 minuten van de set van een uur kwam ik verdikkie gewoon die stampvolle zaal in!! Ik kon wel janken, juichen en in m’n broek pissen tegelijk! En het geluid was MEGAgoed! En ze speelden vooral oudere nummers, een paar die ik nog niet live had gehoord! En het ging hard, HARD, HARD!! Godsamme, hoe allerzaligst was dat!! En de praatjes tussendoor waarbij je weer merkte dat zij ook echt verliefd op Roadburn zijn, net zo deel van het publiek en dat ze één van ons zijn waardoor er géén afstand meer is tussen artiest en toeschouwer. Manman, dit was nattebroekenwerk. En dat als, waar zitten we nu...víerde topoptreden van vier op één dag! En dat is dan dag drie (3!!) waarop het al zo ging! Je kon mij oprapen, en nu nog van hoe geweldig Roadburn dit jaar was, zulke hoogtepunten aaneengeschakeld...óngelooflijk…
En doorrrr maar weer, want het was nog maar 19u op de moeilijke zaterdagavond waarop er zoveel must-/wannasees tegelijk stonden waarvan ik Richard Dawson alwéér had gemist bij voorbeeld. Kijken wat het nog wel werd en wel lukte van alle keuzes, foute kun je toch nauwelijks maken.
Het was tijd voor de eerste set van Boris, gefocust op materiaal van hun Pink album. En hmmmm, heel geweldig vond ik het niet. Hun keuze is om in die typische speedrock-achtige stijl nummers de boel een beetje downtuned te hebben. Een apart geluid, dat wel, maar de nummers vermaakten net te weinig alhoewel de drummer alle moeite deed het publiek op te zwepen. Een beetje té veel naar mijn smaak; om de aanslag ‘hey hey’ roepen, na en halverwege elk nummer moest publiek klauwtjes omhoog gooien...beetje Electric Eel Shock. Geinig, niet veel meer. Maar middenin de set gingen ze even diepte in met een dronenummer, dáár gingen bij mij de antennesprietjes uit want dat klonk even vol, hard en lekker… Daar had ik wel meer van gewild (en zou ik morgen krijgen…) maar ze gingen weer terug de snellere boer op. Ok, dan ga ik wel iets anders proberen.
Dat was Bitchin Bajas in de kleine zaal. Minimalistische kosmische kraut, elektronisch, knoppendraaiers. Klonk op yt eigenlijk saai, maar hey; je weet nooit. En dat viel heerlijk. Even een heel kalm intermezzo, een stel nerds op heel wat elektronica waarbij ter plekke een rijkgelaagd- en geschakeerd klankveld werd opgebouwd dat ze rustig ontvouwden en weer invouwden… Het was heerlijk zo vaardige slaapkamernerds op een podium gezet te zien, en eigenlijk stiekem zeer hoge kwaliteit van hun eigen ambacht tentoonspreiden. Verrassend bleef het gewoon de hele set boeiend om naar te kijken en luisteren. Een heel vreemde eend in de bijt, maar wat een fijn buitenbeentje!
Ik liep al op tijd naar de Spoorzone voor de derde, ‘future’, set van Acid Mothers Temple. Ik liep tegen een hele stroom RB’ers in die precies de andere kant op gingen naar Main Stage voor Oathbreaker dat Rheia ging spelen. Ja, verleidelijk maar m’n ervaring deed me vermoeden dat ik me daar wel zou vermaken en goedkeurend toekijken maar niet echt de stratosfere injakkeren. AMT….deed meer dan dat. Want AMT...dat ís een ruimteschip! Serieus. Zie ze op een podium staan zoals bij deze set. Ik ga even de namen niet opzoeken hoor, een foto misschien nog. Maar middenvoor op het podium de knopjesdraaier aan het roer, Captain Kirk zo ongeveer; lange grijze baard onder beanie en zonnebril. Kosmische wieuwieuw geluiden draaiend het schip door de kosmos leidend. Voor ons rechts naast hem de oprichter-moeder-zangeres achter knoppen als z’n handlanger. Daarnaast oprichtergitarist met z’n wilde haardos en baard als eerste stuurman die volkomen wegfreakte op z’n gitaar, eigenlijk alle elementen in warpspeed alle kanten uit slingerend (met tóp geluid deze keer, yay!). Links de bassist van Bo Ningen erbij, met daarnaast/achter nog een gitarist en bassist. Allemaal verder naar het eind allemaal ver weg de kosmos injankend. En achteraan de motor...de drummer. Ik had dit gevoel bij de eerste show al, maar nu nog meer; verlos die arme man uit zijn lijden! Een uur lang de enorme snelheid waarmee hij drumde en de boel voortjoeg! Ontstellend! Het hield niet op! Hij zette aldoor weer versnellingen bij waar je dacht dat dat nooit kon! Soms zelfs echt ritmisch maar meestal wegjazzend als een enorme fucking freak! Muzikaal startten episoden soms rustig, en dan opeens was je weer in een maalstroom meegezogen dat je dacht huh hoe zijn we hier nou weer beland? En dan gleed het ruimteschip weer een paar melkwegstelsels langs, alle elementen om de centrale as slingerend de ruimte verkennend, aangejaagd door de motor. Opstijgen deden ze al in het begin, en we hebben het hele heelal met z’n allen verkend. Ik zit hier nog met kippenvel en natte ogen aan de herinnering van hoe volkomen absurd kosmisch allesovertreffend Space, hoe KOSMISCH, dit was. Climax na climax na hoogtepunt na hoogtepunt, tot de kapitein tevreden grijnzend om zich heen kijk, de hoofdgitarist en bassist hun gitaren al door de lucht slingerden en de rest met hun instrumenten op de grond krioelden, de weg kwijt leken en de drummer als een monster in een epileptische aanval nooit meer leek te kunnen stoppen. En ik overdrijf niet, vraag maar aan andere aanwezigen.
Ik kijk na dit optreden op hun site, om ze nog ergens te treffen, zag ik dat hun toer nu begon met Roadburn en ze tot eind mei doorgingen...en echt letterlijk elke, élke avond zo’n optreden zouden gaan doen… Dat zie je echt zelden bij een band, absoluut bizar. Arme drummer.
Poeh, dat was even bijkomen. Denk je. Roadburn is altijd goed, maar dit was écht een tópeditie. Ze hadden Saetia weten te strikken. Wie? Precies, geen idee. Het bleek een screamo band te zijn, toonaangevend geweest in het genre met één album in 1998, dik twintig jaar lang niks van vernomen tot ze een paar jaar terug weer een paar shows begonnen te doen. En dan nu headliner op zaterdag in Terminal, Walters 6e zintuig kun je meestal prima vertrouwen. Dat bleek nu ook. Wat een ontzettend aangename verrassing! Inderdaad screamo, qua zang (viel nog mee trouwens, ze waren wat ouder geworden) en posthardcore qua muziekstijl met prachtige gitaarmelodieën en verrassend professioneel strak en energetisch spel! De nummers zaten erg sterk in elkaar, duidelijk een verhaal vertellend, en dat telkens opnieuw. Je merkte direct ook aan de feedback uit de half gevulde zaal (de rest had geen zin na Oathbreaker er nog heen te lopen) hoe dit sentiment breedgedragen was. Van begin tot eind genoten van de goeie muziek en de sympathieke kerels. En blij een band te hebben leren kennen waarvan ik de legendarische status ben gaan begrijpen.
Ok, nou mag ik m’n nest toch wel in?! Al die indrukken, al dat juichen, dopaminekicks, kom op zeg. Kapotter dan kapot. Maar bijna. Slift. Maar daarvoor nog even binnenpiepen bij Aya. Verrast. Huh. Album vond ik niet geweldig maar die meid, euh trans dus ik weet niet wat ik moet zeggen, whatever, maar die stond daar een partijtje keiharde eclectische uniek stijl electro voort te brengen. Ze gaf ons tussendoor ook les, want wij wisten geen fuck van dance, over op welke stijl ze een variant maakte en hoe die ontstaan was. Supergrappige ontspannen praatjes, extreem ruige maar knap in elkaar zittende muziek tussendoor. Ik ben nog wel even bij Slift wezen kijken op Main Stage maar dat was opeens ‘maar gewoon rock’ dus terug naar Aya, wiens laptop het halverwege een (vet, balen, vet balen) nummer het begaf en er een droog verhaal over dat kutding achterweg kwam. Ze nam haar tijd, vermaakte ons, en liet ons alle hoeken van de zaal zien met keiharde onspecificeerbare dub, gabba, weetikveelwat (moet DJ Maus maar zeggen). Dit was echt verrassend gaaf, en ik was blij er verzeild te zijn geraakt.
Dat was dan de afsluiter van de zaterdag. En nu ik dit zo een uur zit te typen, allemaal ook verwerking natuurlijk, verlieskunde, en ik ga al die ervaringen weer door en ik zie/hoor/voel alles weer terug...en hoeveel ongelooflijke dingen er vandaag waren...Dit kan wel eens de beste Roadburndag ooit zijn geweest, al heb ik dat vaker gezegd en gedacht plus 'beste editie ooit' en hoe kun je al die jaren en dagen ook nog vergelijken. En dan de dingen die ík gezien heb, als je kijkt wat er nog meer stond wat ik niet zag of niet mijn ding was maar wel die van anderen (ook de andere dagen)… En dan moest de zondag nog komen. Wist ik veel. Oh. My. Fucking. God.
‘ik hoop dat je kanker krijgt’ - Oved
‘Goed bezig’ - Siegfried Stahl
‘een verongelijkte drammende janker’ -David
‘Lekker ding’ - RDW
Uw mening hier, voor slechts vijf euro per letter!
Grijp die kans!
‘Goed bezig’ - Siegfried Stahl
‘een verongelijkte drammende janker’ -David
‘Lekker ding’ - RDW
Uw mening hier, voor slechts vijf euro per letter!
Grijp die kans!
Re: Roadburn 2026
Dag 4, zondag
Jemig. Ik was gaar die zondagochtend. M’n brein voelde compleet gesquashed, lopen was moeilijk, alles stijf en prikkende voetzolen. Ik ben even naar een bos vlakbij gefietst, even wat stilte, frisse lucht en bedacht me dat zoveel prikkels qua licht en geluid, plus bijkomende endorfine/adrenaline/dopamine natuurlijk een flinke aanslag op het systeem zijn. Nog één dag, en dan vond ik het aan de ene kant best, aan de andere kant vond ik bos en stilte maar niks en hoopte ik dat de bubbel en herrie...alles van Roadburn gewoon níet zou stoppen. Het was hetgene waar m’n systeem nu op aangepast was, naar vroeg om zich weer lekker te voelen...Dóór met die volle dagen topconcerten wilde ik, tot in het oneindige graag! Fucking junk!
Na een ontbijt, gezellig met duo RB buren, dus weer traag de pedalen rondtrappend terug naar Roadburn. Want ik moest op tijd zijn voor de opener, pas om 14u, want dat werd de derde set van Krallice, deze keer ‘present’. De set waar ik het minst naar uitkeek omdat ze na de eerste vier albums eclectischer stijlen waren verkennen dan de mathblackmetal, meer synthesizer, ambient, vage shizzle en ik wist redelijk zeker dat ze zo’n set zouden doen ook als afwisseling op de ruige eerste twee. En op de plek voor Colin Marston stond inderdaad een batterij synthesizers. Gozer is ook gevierd op dat vlak, net als mixer en producer. Ik had dus in het begin een beetje mijn reserves. Maar het was...interessant. Ze hadden nummers gekozen waar elektro soundscapes na enige tijd een wisselwerking van de gitaar van Mick Barr en bas van Nick McMaster aangingen. Die speelden regelmatig nog evenzo complexe structuren als eerst. Het waren boeiende composities, niet heel ruig of hard als eerst maar een heel eigen geluid dat absoluut, niettemin dankzij het wederom verbazingwekkende spel en instrumentbeheersing, ontzettend beklijvend was. Deze band is wel compleet ‘out there’en ‘out of the box’. Een derde bijzondere topset van een briljant van een band.
Toe maar, trap de laatste dag maar zo af, heerlijk. Ik was meteen alweer helemaal in de stemming. Maar zondag is niet voor niets een ‘Afterburner’. Het gaat wat rustiger aan, er staan wat minder bands. Dus ik had ook wat meer tijd en heb nog op het terras van Intermezzo een ijsje zitten eten, RB’ers kijken op het kruispunt, Tilburgers op het terras uitleg bieden over het festival. Chill dagje, nog wel…
Ik sjokte bij Slow Crush in Main Stage naar binnen, zag dat het wel goeie dromerige shoegaze was maar mij wat te vlak en mat dus het kon me niet echt boeien.
Daarna tijd voor Lili Refrain in de kleine zaal. Een aparte Italiaanse met een nog veel bijzonderder stem. Jemig, wat een klanken kwamen uit haar voort. Qua stijl zat er net zo’n vibrato en ‘verglijden’ ofzo in dat het bijkans Arabisch aandeed. Muzikaal maakte ze middels loops haar eigen soundscapes. Het was mooi en goed, maar in het derde nummer vond ik het een beetje veel van hetzelfde worden en ik heb de set niet uitgekeken. Rustig aan.
Nog even een blik bij Inter Arma naar binnen geworpen, die hun album The Cavern deden. Ik heb het nooit zo op die band, grijpt me zelden al viel het kwartje op laatste Soulcrusher wat beter dan ooit tevoren. En wat ik te laat over dit album las, had ik me misschien even moeten inluisteren. Ook wat ik van uit de gang spiekend meekreeg, klonk best lekker. Ik kreeg net een lekkere gitaarsolo mee, die me aan Mastodon deed denken. Ruig stuk was wel weer Inter Arma zoals ik het kende, en toch klonk het sowieso wel heel dik. De fans zullen er sowieso dik genoten hebben. Maar ach, ik was dood dus niet veel puf er nog al te dikke moeite in te steken.
Ik was wel benieuwd of Kiss The Anus Of A Black Cat na 10 jaar nog potjes kon breken. Antwoord; jazeker! Zanger/oprichter Stef Heeren bleek nog ontzettend goed bij stem, prachtig! En de nummers bleken zelfs na zo lange tijd nog een feest der herkenning, want in de vroegere actieve periode heb ik hem/hun meerdere keren gezien. Natuurlijk; het is een soort Wovenhand oid, maar de sound zat dik snor en de nummers zitten echt goed in mekaar met sterke melodieën. Er kwam ook gewoon dolenthousiaste feedback uit de zaal, men zag het dat goed was. Hij koos helaas niet voor een langer nummer uit het repertoire die altijd verzandt in een stuk psychgefreak, dus het bleef bij de toegankelijker nummers, maar dat was dus echt dik prima genieten. En nu duimen dat ze blijven optreden, misschien voorprogramma voor 16 Horsepower wanneer die in den lande zijn…?
Snel in de benen, jaja de buzz zat er weer in, vanaf Spoorzone terug naar 013 voor Warning. Ik had ze al een keer eerder gezien hier, maar Patrick Walker in elke incarnatie is gewoon een genot dus ik wilde er nog zoveel mogelijk van meepikken. Hij had mijn verkoudheid? Of teveel gefeest bij de hardrockkaraoke in de kelder avond ervoor? Niet helemaal meegekregen, maar hij haalde de hogere tonen en lange uithalen nauwelijks, en nam z’n tijd tussen de nummers met z’n droge praatjes. Het is met hem zelfs in zo’n megazaal net alsof een familielid op een feestje een paar nummertjes zingt, enorm goeie binding met het publiek. Maar hij is ook meubilair van het festival. Je merkte dat een groot deel van het publiek Warning nog niet live had gezien, en/of gewoon fan waren, want er was een enorme meelevendheid vanuit de zaal. En tsja, die nummers zijn echt gewoon bloed- en bloedmooi, en als ze dan ook nog de (extra) tijd nemen Watching From A Distance helemaal te spelen...puur genieten. Ik moest daarbij denken dat ze eigenlijk zelfde riffs als Krallice spelen alleen dan in slow slow motion, elke snaaraanslag ook net een halve maat te laat, waardoor een emotioneel slepend doomgeluid ontstaat wat niet dichter bij funeral doom kan komen zonder saaiig te worden. Zalige band, en ik kijk uit naar het aanstaande nieuwe album.
Goed, ik was allang weer in m’n element en wilde nooit meer weg. De poten deden nog wel pijn, de kop en oren zeurden wel maar wtf kom maar verder door. Echt, Riesje? Boris dan maar met hun set materiaal van ten tijde van album Flood? Dat is een album dat zwalkt tussen minimalisme en maximalisme. Heel benieuwd hoe dat live uit zou pakken. En ook nu speelden ze niet simpel het album van a tot z. Net als de eerdere set een uitgekiende set maar qua stijl nu andersom; er zat tussenin een stukje uptempo speedrock in dat typische downtuned geluid. Verder was het vaak...stil, heel kalme slowjazz, minimalisme maar dreigend, duister evenals lieflijk, en toch. Ergens halverwege kwam er al een dronemetal uitbarsting die maar liet horen dat ze perfecte controle over het geluid uit hun gitaren hadden. Want daarbij was het geluid alles omverblazend zo intens en wijds alles opslokkend in een zwart gat. Gaaf, heel gaaf. Richting het einde kondigden ze het nummer Flood aan, en ik vroeg me af welke? Want het album is pt 1 t/m 4 over 70 min… Whatever. Het leek pt. 1, of pt. 3 (uit m’n hoofd, kan ook 2 zijn geweest) want eerst een lang stuk betoverende langzame slowcore/jazz, heel mooi en je wist; dit gaat nog fout, of nou ja fout; uit de bocht vliegen. Maar hoe, dat vooruitzicht voelde je door de zaal gaan. Wat gaan we krijgen. Nou euh, apocalyps. No shit. Toen de boel langzaam maar zeker...explodeerde, ging het opeens hard. Heel hard. Extreem hard. Het geluid had Sunn een harde plasser gegeven, ongelooflijk. De zaal werd een zwart gat van noise ingezogen dat nietsontziend was. Ik voelde m’n hersens galmen, het vocht schuimen en m’n oren hard werken om de boel te verwerken. Kwamen er van hun lichtman ook nog strobes bij. En hoe. 30 hz oid heel snelle knipperstrobes dat niet aflatend maar door en door ging, met de herrie versmeltend tot een allesvernietigende barrage voor oog en oor. En ik trek dat best goed, al verbaasde het me dat het halve publiek niet op de grond lag te krioelen met onvermoede fotosensitieve epilepsie, en zag dus ín die barrage van strobes en trillende lucht het drumstel met gong erachter in het midden en beide gitaristen van de kanten van het podium bij elkaar komen met de gitaren in de lucht deze vernietigende vortex veroorzaken. Dat beeld...geen camera zal dit hebben kunnen vatten, denk ik. Het gevoel of je door een hellegat de demonische veroorzakers van de apocalyps als schimmen aanschouwde. Mijn hemel, wat een hel. Het was verschrikkelijk. Ik voelde m’n hersencellen smelten, één voor één stierven ze (veel waren het toch niet). Mijn arme brein, mijn receptoren, oogzenuwen, slakkenhuis in m’n oren. O mijn god wat was dat allesverzengend goddelijk zaaaaaaalig! AAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAARRRGHH.
Toen dit weggeëbd was, het hellehol ons uitkotste de stilte in van de eigenlijk hemel weer de alledaagse hel van fysieke realiteit in, was ik liever achtergebleven in dat inferno van kosmisch licht en geluid. Alles was kapot. Alles. M’n brein was pulp en gonsde, m’n benen wiegden me, m’n oren zoemden. Ik was klaar voor de oven, het graf, of ook lekker; m’n bed, al kon ik me niet indenken hoe ik ooit had kunnen slapen. Hoefde ook niet; er kwamen nog 2 bands die ik wilde zien. Muhahahahaha! Achterlijke motherfucker. Ach, er was iets dat de droge naam Chained To The Bottom Of The Ocean droeg. Nooit van gehoord. Maar als laatste band in Terminal geplaatste sludgeband. Volledig op Walter & co vertrouwend wist ik dat het wel íets moest zijn, vorig jaar was het VMO.
Dus ik naar binnen, met m’n shirt van het zo gemiste Rwake aan. Dat opeens niet meer gemist werd. Ik kwam die zaal binnen, ze waren al een kwartiertje bezig en ik dacht; mijn arme hersens. Want dat geluid van die band was extreem dik, extreem hard log en zwaar. Primitive Man? Sufferds. Denk eerder Body Void maar dan nóg logger, zwaarder en harder. Oh, wat was dat ongelooflijk gaaf! En maar weer vuistjes in de lucht, en brullen, en alle koppies in de zaal gingen synchroon heen en weer want iedereen had zoiets van ‘ja, maak me voor het laatst nu dan ook maar even écht helemáál kapot’! Toen dat over was...ik was pulp. Ik wist niet meer waar ik was, wie, of ik nog leefde. Nou ja, overdreven natuurlijk maar ik ben nog nooit zonder alcohol zo verrot geweest na een weekend festival. Wel fucking balen; tientallen als buffels naar de merch om shirtje of vinyl te scoren...hadden ze alles al opgeruimd, fuckers! En dom; ze hadden nog even flink kunnen binnenlopen! Blijkt spul van hun sowieso al schaars te zijn, en voor EU al helemaal niet aan te komen door porto en taxes enzo. Kut. Nou ja, gaarder dan gaar is ook een leuk kadootje.
Serieus, er was nog een band. De afsluiter, eigenlijk zo’n afterparty na de headliner. K-X-P. An sich normaal natuurlijk heerlijk al vond ik Kaukolampi met z’n kompanen wel een beetje hetzelfde doen als vorige keren onder ander moniker. En het werkt gewoon beter in een klein zweterig zaaltje dan in de grote zaal van 013. Het was goed en boeiend hoor, maar na wat er voor was geweest haakte het niet meer lekker genoeg in op de buzz die nog bezig was.
En die buzz is serieus nog steeds bezig. Per dag heb ik het gevoel dat m’n brainpower weer een beetje terugkomt. M’n oren suizen nog steeds ietwat, m’n systeem is nog steeds herstellend van de enorme aanslag al die dagen. Ik twijfel of het aan mijzelf ligt dat ik zo’n belachelijk goed weekend had, RB is elk jaar ontstellend goed. Maar ik vond het dit jaar op alle fronten boven zichzelf uitstijgen. Door de brede en uitgebalanceerde programmering was het publiek diverser dan ooit, en voelde gesetteld als van ‘dit is het, we zijn er’. Qua muziek was er nog een batch duistere hiphop, drone, ambient, elektro...er was zo’n diversiteit en alles zo uitgekiend verspreid over podia en tijdstippen, incl slimme secret gigs van crowdpleasers en Nederlandse toppers als Heath, zelfs Otay:onii deed er nog eentje (gemist, beh). Ik weet vrijwel zeker dat je vijf RB’ers kunt kiezen, die dan elk blijken een compleet ander festival te hebben gehad, en dan los van elkaar lyrisch zijn over hun weekend en het festival. Ik weet dat vab één van m’n campingburen, en ik zag op open RB facebook de top 10 van Frobbert en die had wéér een heel ander festival gehad. Dit jaar was het qua booking en programmering echt van een ongekend hoog niveau. Objectief gezien was dit volgens mij de perfectste Roadburn ooit. Na covid was het altijd in die lijn, maar op een of andere manier voelde het dit jaar alsof er een definitief stempel van identiteit gezet werd, door organisatie, vrijwilligers, bands en bezoekers, die allemaal samen één familie, één community, één organisme vormen. WIJ ZIJN PLANET ROADBURN.
Jemig. Ik was gaar die zondagochtend. M’n brein voelde compleet gesquashed, lopen was moeilijk, alles stijf en prikkende voetzolen. Ik ben even naar een bos vlakbij gefietst, even wat stilte, frisse lucht en bedacht me dat zoveel prikkels qua licht en geluid, plus bijkomende endorfine/adrenaline/dopamine natuurlijk een flinke aanslag op het systeem zijn. Nog één dag, en dan vond ik het aan de ene kant best, aan de andere kant vond ik bos en stilte maar niks en hoopte ik dat de bubbel en herrie...alles van Roadburn gewoon níet zou stoppen. Het was hetgene waar m’n systeem nu op aangepast was, naar vroeg om zich weer lekker te voelen...Dóór met die volle dagen topconcerten wilde ik, tot in het oneindige graag! Fucking junk!
Na een ontbijt, gezellig met duo RB buren, dus weer traag de pedalen rondtrappend terug naar Roadburn. Want ik moest op tijd zijn voor de opener, pas om 14u, want dat werd de derde set van Krallice, deze keer ‘present’. De set waar ik het minst naar uitkeek omdat ze na de eerste vier albums eclectischer stijlen waren verkennen dan de mathblackmetal, meer synthesizer, ambient, vage shizzle en ik wist redelijk zeker dat ze zo’n set zouden doen ook als afwisseling op de ruige eerste twee. En op de plek voor Colin Marston stond inderdaad een batterij synthesizers. Gozer is ook gevierd op dat vlak, net als mixer en producer. Ik had dus in het begin een beetje mijn reserves. Maar het was...interessant. Ze hadden nummers gekozen waar elektro soundscapes na enige tijd een wisselwerking van de gitaar van Mick Barr en bas van Nick McMaster aangingen. Die speelden regelmatig nog evenzo complexe structuren als eerst. Het waren boeiende composities, niet heel ruig of hard als eerst maar een heel eigen geluid dat absoluut, niettemin dankzij het wederom verbazingwekkende spel en instrumentbeheersing, ontzettend beklijvend was. Deze band is wel compleet ‘out there’en ‘out of the box’. Een derde bijzondere topset van een briljant van een band.
Toe maar, trap de laatste dag maar zo af, heerlijk. Ik was meteen alweer helemaal in de stemming. Maar zondag is niet voor niets een ‘Afterburner’. Het gaat wat rustiger aan, er staan wat minder bands. Dus ik had ook wat meer tijd en heb nog op het terras van Intermezzo een ijsje zitten eten, RB’ers kijken op het kruispunt, Tilburgers op het terras uitleg bieden over het festival. Chill dagje, nog wel…
Ik sjokte bij Slow Crush in Main Stage naar binnen, zag dat het wel goeie dromerige shoegaze was maar mij wat te vlak en mat dus het kon me niet echt boeien.
Daarna tijd voor Lili Refrain in de kleine zaal. Een aparte Italiaanse met een nog veel bijzonderder stem. Jemig, wat een klanken kwamen uit haar voort. Qua stijl zat er net zo’n vibrato en ‘verglijden’ ofzo in dat het bijkans Arabisch aandeed. Muzikaal maakte ze middels loops haar eigen soundscapes. Het was mooi en goed, maar in het derde nummer vond ik het een beetje veel van hetzelfde worden en ik heb de set niet uitgekeken. Rustig aan.
Nog even een blik bij Inter Arma naar binnen geworpen, die hun album The Cavern deden. Ik heb het nooit zo op die band, grijpt me zelden al viel het kwartje op laatste Soulcrusher wat beter dan ooit tevoren. En wat ik te laat over dit album las, had ik me misschien even moeten inluisteren. Ook wat ik van uit de gang spiekend meekreeg, klonk best lekker. Ik kreeg net een lekkere gitaarsolo mee, die me aan Mastodon deed denken. Ruig stuk was wel weer Inter Arma zoals ik het kende, en toch klonk het sowieso wel heel dik. De fans zullen er sowieso dik genoten hebben. Maar ach, ik was dood dus niet veel puf er nog al te dikke moeite in te steken.
Ik was wel benieuwd of Kiss The Anus Of A Black Cat na 10 jaar nog potjes kon breken. Antwoord; jazeker! Zanger/oprichter Stef Heeren bleek nog ontzettend goed bij stem, prachtig! En de nummers bleken zelfs na zo lange tijd nog een feest der herkenning, want in de vroegere actieve periode heb ik hem/hun meerdere keren gezien. Natuurlijk; het is een soort Wovenhand oid, maar de sound zat dik snor en de nummers zitten echt goed in mekaar met sterke melodieën. Er kwam ook gewoon dolenthousiaste feedback uit de zaal, men zag het dat goed was. Hij koos helaas niet voor een langer nummer uit het repertoire die altijd verzandt in een stuk psychgefreak, dus het bleef bij de toegankelijker nummers, maar dat was dus echt dik prima genieten. En nu duimen dat ze blijven optreden, misschien voorprogramma voor 16 Horsepower wanneer die in den lande zijn…?
Snel in de benen, jaja de buzz zat er weer in, vanaf Spoorzone terug naar 013 voor Warning. Ik had ze al een keer eerder gezien hier, maar Patrick Walker in elke incarnatie is gewoon een genot dus ik wilde er nog zoveel mogelijk van meepikken. Hij had mijn verkoudheid? Of teveel gefeest bij de hardrockkaraoke in de kelder avond ervoor? Niet helemaal meegekregen, maar hij haalde de hogere tonen en lange uithalen nauwelijks, en nam z’n tijd tussen de nummers met z’n droge praatjes. Het is met hem zelfs in zo’n megazaal net alsof een familielid op een feestje een paar nummertjes zingt, enorm goeie binding met het publiek. Maar hij is ook meubilair van het festival. Je merkte dat een groot deel van het publiek Warning nog niet live had gezien, en/of gewoon fan waren, want er was een enorme meelevendheid vanuit de zaal. En tsja, die nummers zijn echt gewoon bloed- en bloedmooi, en als ze dan ook nog de (extra) tijd nemen Watching From A Distance helemaal te spelen...puur genieten. Ik moest daarbij denken dat ze eigenlijk zelfde riffs als Krallice spelen alleen dan in slow slow motion, elke snaaraanslag ook net een halve maat te laat, waardoor een emotioneel slepend doomgeluid ontstaat wat niet dichter bij funeral doom kan komen zonder saaiig te worden. Zalige band, en ik kijk uit naar het aanstaande nieuwe album.
Goed, ik was allang weer in m’n element en wilde nooit meer weg. De poten deden nog wel pijn, de kop en oren zeurden wel maar wtf kom maar verder door. Echt, Riesje? Boris dan maar met hun set materiaal van ten tijde van album Flood? Dat is een album dat zwalkt tussen minimalisme en maximalisme. Heel benieuwd hoe dat live uit zou pakken. En ook nu speelden ze niet simpel het album van a tot z. Net als de eerdere set een uitgekiende set maar qua stijl nu andersom; er zat tussenin een stukje uptempo speedrock in dat typische downtuned geluid. Verder was het vaak...stil, heel kalme slowjazz, minimalisme maar dreigend, duister evenals lieflijk, en toch. Ergens halverwege kwam er al een dronemetal uitbarsting die maar liet horen dat ze perfecte controle over het geluid uit hun gitaren hadden. Want daarbij was het geluid alles omverblazend zo intens en wijds alles opslokkend in een zwart gat. Gaaf, heel gaaf. Richting het einde kondigden ze het nummer Flood aan, en ik vroeg me af welke? Want het album is pt 1 t/m 4 over 70 min… Whatever. Het leek pt. 1, of pt. 3 (uit m’n hoofd, kan ook 2 zijn geweest) want eerst een lang stuk betoverende langzame slowcore/jazz, heel mooi en je wist; dit gaat nog fout, of nou ja fout; uit de bocht vliegen. Maar hoe, dat vooruitzicht voelde je door de zaal gaan. Wat gaan we krijgen. Nou euh, apocalyps. No shit. Toen de boel langzaam maar zeker...explodeerde, ging het opeens hard. Heel hard. Extreem hard. Het geluid had Sunn een harde plasser gegeven, ongelooflijk. De zaal werd een zwart gat van noise ingezogen dat nietsontziend was. Ik voelde m’n hersens galmen, het vocht schuimen en m’n oren hard werken om de boel te verwerken. Kwamen er van hun lichtman ook nog strobes bij. En hoe. 30 hz oid heel snelle knipperstrobes dat niet aflatend maar door en door ging, met de herrie versmeltend tot een allesvernietigende barrage voor oog en oor. En ik trek dat best goed, al verbaasde het me dat het halve publiek niet op de grond lag te krioelen met onvermoede fotosensitieve epilepsie, en zag dus ín die barrage van strobes en trillende lucht het drumstel met gong erachter in het midden en beide gitaristen van de kanten van het podium bij elkaar komen met de gitaren in de lucht deze vernietigende vortex veroorzaken. Dat beeld...geen camera zal dit hebben kunnen vatten, denk ik. Het gevoel of je door een hellegat de demonische veroorzakers van de apocalyps als schimmen aanschouwde. Mijn hemel, wat een hel. Het was verschrikkelijk. Ik voelde m’n hersencellen smelten, één voor één stierven ze (veel waren het toch niet). Mijn arme brein, mijn receptoren, oogzenuwen, slakkenhuis in m’n oren. O mijn god wat was dat allesverzengend goddelijk zaaaaaaalig! AAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAARRRGHH.
Toen dit weggeëbd was, het hellehol ons uitkotste de stilte in van de eigenlijk hemel weer de alledaagse hel van fysieke realiteit in, was ik liever achtergebleven in dat inferno van kosmisch licht en geluid. Alles was kapot. Alles. M’n brein was pulp en gonsde, m’n benen wiegden me, m’n oren zoemden. Ik was klaar voor de oven, het graf, of ook lekker; m’n bed, al kon ik me niet indenken hoe ik ooit had kunnen slapen. Hoefde ook niet; er kwamen nog 2 bands die ik wilde zien. Muhahahahaha! Achterlijke motherfucker. Ach, er was iets dat de droge naam Chained To The Bottom Of The Ocean droeg. Nooit van gehoord. Maar als laatste band in Terminal geplaatste sludgeband. Volledig op Walter & co vertrouwend wist ik dat het wel íets moest zijn, vorig jaar was het VMO.
Dus ik naar binnen, met m’n shirt van het zo gemiste Rwake aan. Dat opeens niet meer gemist werd. Ik kwam die zaal binnen, ze waren al een kwartiertje bezig en ik dacht; mijn arme hersens. Want dat geluid van die band was extreem dik, extreem hard log en zwaar. Primitive Man? Sufferds. Denk eerder Body Void maar dan nóg logger, zwaarder en harder. Oh, wat was dat ongelooflijk gaaf! En maar weer vuistjes in de lucht, en brullen, en alle koppies in de zaal gingen synchroon heen en weer want iedereen had zoiets van ‘ja, maak me voor het laatst nu dan ook maar even écht helemáál kapot’! Toen dat over was...ik was pulp. Ik wist niet meer waar ik was, wie, of ik nog leefde. Nou ja, overdreven natuurlijk maar ik ben nog nooit zonder alcohol zo verrot geweest na een weekend festival. Wel fucking balen; tientallen als buffels naar de merch om shirtje of vinyl te scoren...hadden ze alles al opgeruimd, fuckers! En dom; ze hadden nog even flink kunnen binnenlopen! Blijkt spul van hun sowieso al schaars te zijn, en voor EU al helemaal niet aan te komen door porto en taxes enzo. Kut. Nou ja, gaarder dan gaar is ook een leuk kadootje.
Serieus, er was nog een band. De afsluiter, eigenlijk zo’n afterparty na de headliner. K-X-P. An sich normaal natuurlijk heerlijk al vond ik Kaukolampi met z’n kompanen wel een beetje hetzelfde doen als vorige keren onder ander moniker. En het werkt gewoon beter in een klein zweterig zaaltje dan in de grote zaal van 013. Het was goed en boeiend hoor, maar na wat er voor was geweest haakte het niet meer lekker genoeg in op de buzz die nog bezig was.
En die buzz is serieus nog steeds bezig. Per dag heb ik het gevoel dat m’n brainpower weer een beetje terugkomt. M’n oren suizen nog steeds ietwat, m’n systeem is nog steeds herstellend van de enorme aanslag al die dagen. Ik twijfel of het aan mijzelf ligt dat ik zo’n belachelijk goed weekend had, RB is elk jaar ontstellend goed. Maar ik vond het dit jaar op alle fronten boven zichzelf uitstijgen. Door de brede en uitgebalanceerde programmering was het publiek diverser dan ooit, en voelde gesetteld als van ‘dit is het, we zijn er’. Qua muziek was er nog een batch duistere hiphop, drone, ambient, elektro...er was zo’n diversiteit en alles zo uitgekiend verspreid over podia en tijdstippen, incl slimme secret gigs van crowdpleasers en Nederlandse toppers als Heath, zelfs Otay:onii deed er nog eentje (gemist, beh). Ik weet vrijwel zeker dat je vijf RB’ers kunt kiezen, die dan elk blijken een compleet ander festival te hebben gehad, en dan los van elkaar lyrisch zijn over hun weekend en het festival. Ik weet dat vab één van m’n campingburen, en ik zag op open RB facebook de top 10 van Frobbert en die had wéér een heel ander festival gehad. Dit jaar was het qua booking en programmering echt van een ongekend hoog niveau. Objectief gezien was dit volgens mij de perfectste Roadburn ooit. Na covid was het altijd in die lijn, maar op een of andere manier voelde het dit jaar alsof er een definitief stempel van identiteit gezet werd, door organisatie, vrijwilligers, bands en bezoekers, die allemaal samen één familie, één community, één organisme vormen. WIJ ZIJN PLANET ROADBURN.
Laatst gewijzigd door Richardus op 23 apr 2026, 20:54, 2 keer totaal gewijzigd.
aka Ri'shad, Parel van het Noordoosten
Het is maar een forum, een internetforum!
¯\_(ツ)_/¯
Het is maar een forum, een internetforum!
¯\_(ツ)_/¯
Re: Roadburn 2026
Dank Richardus! Het is weer een plezier om te lezen.
Re: Roadburn 2026
Zowaar weer een vermakelijk masterclassje hysterische lyrische bombastische overdrijving.
Ik snap nu ook waarom Richenelleke de Dune franchise zo goed vindt
Ik snap nu ook waarom Richenelleke de Dune franchise zo goed vindt
Probleemwolf
Re: Roadburn 2026
Dank je
fijn om het even van me af te typen en te weten dat er een paar oprecht geïnteresseerden meelezen aka Ri'shad, Parel van het Noordoosten
Het is maar een forum, een internetforum!
¯\_(ツ)_/¯
Het is maar een forum, een internetforum!
¯\_(ツ)_/¯
Re: Roadburn 2026
En ik ga Heaven In Her Arms eens opsnorren. 
Re: Roadburn 2026
Gung, vertel, kom op. Pleeease?
aka Ri'shad, Parel van het Noordoosten
Het is maar een forum, een internetforum!
¯\_(ツ)_/¯
Het is maar een forum, een internetforum!
¯\_(ツ)_/¯
Re: Roadburn 2026
Ik heb enorm genoten van jouw bijdragen Richardus!
This country makes it hard to fuck.
Re: Roadburn 2026
aka Ri'shad, Parel van het Noordoosten
Het is maar een forum, een internetforum!
¯\_(ツ)_/¯
Het is maar een forum, een internetforum!
¯\_(ツ)_/¯
Re: Roadburn 2026
Even afwachten of Frobbert zijn indrukken hier met ons gaat delen.
This country makes it hard to fuck.
Wie is er online
Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 6 gasten