Roadburn 2026

[Richardus]

Knuppeltje.

Dan Meyer (Agriculture): "you see all this people in black, and then you see someone wearing a color and you think 'what's wrong with you?!' "

Gechargeerd natuurlijk, want ze verkochten zelf meer gekleurde shirtjes dan zwarte. Het drukt een beetje het gevoel uit dat Gung op RB krijgt, en het 'wij'-gevoel van RBers. En hoe opvallend; toen ik op het station stond gister, keek ik als elk jaar m'n ogen uit....want wat een kleurloze mensen!!!!

Daar zit het punt. Op RB is iedereen zichzelf, draagt waarin hij zich zichzelf voelt en zich het liefste uitdoet. Waar je op een ander festival een minderheid hebt die zich, dan genoemd, 'alternatief' kleedt tussen de 'normalen', hier is die verhouding andersom. En hoe kleurrijk is dát? Dankzij de rijkgeschakeerde programmering (Dour van vroeger is vergelijkbaar, waar daar een hoofdmoot urban/dub/electro was naast rock/pop/metal, zijn dat hier zware metalen) trekt het een mêlee van mensen aan, die hier volledig zichzelf kunnen, mogen, durven zijn. Op geen gemengd festival zie je ook zoveel expressief lhbtqi+ mensen, en ja; voor een niet enkel op urban stijlen gericht festival zie je ook steeds meer mensen van kleur.

Een kleurrijker festival, qua stijlen en mensen, heb ik nooit meegemaakt. En daar is de hoofdkleur zwart, tsja... Kom je van RB een supermarkt in of op een station en je ziet al die mensjes in hun dagelijkse keurlijf braaf geconformeerd aan de kudde om het systeem te dienen... Díe zijn fúcking kleurloos.

[Richardus]

Dag 0

Op woensdagavond heeft Roadburn altijd The Spark, een aftrap voor het weekend met 3 bandjes in ‘Next Stage’, kleine zaal 013. Vroeger was dat nog wel rustig zelfs, tegenwoordig is het afgeladen vol. Eerste van de drie was The Bird Experience, een project rond de charismatische zanger van Heath, Mees Vullings. Een stijl van vertrouwde 70s rock met blues, aangevuld voor dit optreden met blazers en gospelzangers die ik wel wat vond ondersneeuwen en niet veel toevoegen. Maar in het algemeen was het prima genieten, niet heel hoogstaand maar de zanger heeft een dijk van een stem en de muziek is gewoon dikke prima.
Tussendoor was het tijd voor het eerste ijsje van Intermezzo, duh, in afwachting van het eerste EU concert van Crippling Alcoholism. Een soort postpunk/dark(new?)wave, op plaat met af en toe ruige uitbarstingen. Live bleef dat ietwat uit, maar de energie was er niet minder om. De band legde alles in de performance en was zo heel vermakelijk. Qua geluid wat bedompt, door het enthousiasme soms wat rommelig spel maar liever dat dan het te erg gepolijste professionele (kom ik nog op). De zanger vond ik bij vlagen ergerlijk slecht, schreeuwerig, maar dat had juist ook wel wat...ongepolijst, enthousiast...vol vuur (nog)?
Erna zou Bad Breeding komen, maar na een paar te korte nachten was ik al flink moe (tollend, dat) en ik wist (niet) wat er nog zou komen dus ik ben maar een tikkie op tijd terug naar de tent gegaan. Stommerd.

[Richardus]

Dag 1, donderdag

Ok, here we go. Ten eerste ontdekte ik dus bij het tent opzetten op woensdag dat ik m’n luchtbedje niet had ingepakt, op een hogere plank gelegd uit bereik van kattennagels en dus over het hoofd gezien met m’n vermoeide kop. Dat was eerst Action beroven van een veel te megadik luchtbed wat het plebs blijkbaar een voorwaarde vindt om te kamperen...in een minitentje is het een sta...eh; líg-indeweg. En ik vond dat de kaarten met nachten van 10graden toestonden m’n dunnere (en ingepakt kleinere, yay! Lul.) slaapzak mee te nemen...bleek toch echt een kutding qua ontwerp, en deze nachten een stuk kouder dan verwacht dus dat was de laatste 2 nachten met kleren aan slapen, en dat ding gaat enkel nog in de zomer mee.

Anyway, muziek. Ten eerste, wederom, Crippling Alcoholism, nu in gigazaal Terminal. Ik had gedacht dat het geluid daar best tot z’n recht zou komen, en dat was ook wel zo. Maar het legde de zwaktes (nog) van de band wel nog ietwat verder bloot; songs nog niet echt sterk genoeg, het ongepolijste net te rommelig, alleen het enthousiasme overtuigde evenals het lekkere basgeluid.
Daarna was de eerste clash in het schema, Shearling met Iskandr. Die laatste stond me bij als best goeie folk met wat black metal. Maar dat laatste heb ik niet teruggehoord, de eerste dik 20 minuten dat ik erbij was. Rustig kabbelende folk, tikkie donker, ach het was best aardig maar misschien was Shearling toch avontuurlijker geweest. Misschien dan ook moeilijker weg te komen, wat ik wel moest.

Want volgend was één van de sets waar ik erg naar uitkeek; Krallice met hun ‘future’ set. Een speciaal voor RB gemaakte set, nieuwe muziek dus, “commissioned”, iets waar RB flink furore mee heeft gemaakt in de loop der jaren. En dan Krallice...heb ik wel eens verteld? hoe Incubate na een tip van mij ze had geboekt maar ze die doordeweeks en (te) laat hadden geplempt en ik door combi geld/werk niet heen ben geweest. Eeuwig spijt van, ze waren in hun pure black metal-tijd toen nog, voor ze iets experimenteler en digitaler gingen, en in de zaal met mooiste geluid ooit (waarvan ik de naam altijd vergeet, aan de Heuvelstraat, nu appartementen). Nu dus revanche met drie sets, waaronder een ‘past’ set...yay! De twee gitaristen hiervan zijn ronduit legendes, Mick Barr en Colin Marston, gitaargoden. Ongelooflijk wat een virtuositeit die twee tentoonspreidden. Want deze set ging verrassend en plezierend eigenlijk terug naar het oude black-geluid; lange composities van complexe structuren met enorm snel elkaar opvolgende gitaarloopjes/riffs. Ik heb m’n ogen uitgekeken en m’n oren kapotgeluisterd. Het was zo ontzettend bovenaards goed, qua spel en compositie, en het overtrof al m’n verwachtingen. De bassist, linkshandig, viel me ook op door z’n virtuoze hogesnelheidsgepingel maar ik kende z’n naam niet. Bleek hij Nick McMaster te heten. Serieus. Nick McMaster. Wat een naam, en gepast; ik denk dat mening bassist jaloers is op zijn vaardigheden.

Even bijkomen, denk je dan. Maar de trein dendert voor en er zijn keuzes te maken, qua acts maar ook logistiek van waar kom je nog binnen, want RB is uitverkocht drúk, en je ervaring heb je nodig om te zien wat je wilt, en teleurstellingen te voorkomen. Maar toch nog een stukje Dead Neanderthals, wat geen freaky freejazzmetal meer bleek te zijn, maar...staat me niet eens echt meer bij maar heel bijzonder was het niet. Stukje Pain Magazine (broodblad), beetje voortdeinende electrorock ofzo, het deed me weinig. Frontman van Birds In Row zat er in, dus ik had wat ruiger verwacht. Nou ja.

Daarna kwam een bandje waar ik erg naar uitkeek, het Mexicaanse Habak. Een stijl van licht neocrustpunk met postrockmelodietjes. Helaas liet het geluid van Engine Room weer eens flink te wensen over (men wijt het aan akoestiek, maar volgens mij kan ivm nooduitgangen het podium niet anders gepositioneerd en bij sommige bands is het weer prima dus wrs ook combi equipment/geluidsmensen) dus de melodische lijnen moest je met je kennis van de muziek beetje bijversterken. Maar wat een energie joh. Wat een authentieke jongehondenband, geweldig! De emotie zat er dik in, het spel was precies op randje rauw en exact. Dit maakte de verwachting dik waar, enorm genoten en voor tweede (en lang niet laatste) keer deze editie vuistjes in de lucht en longen uit het lijf geschreeuwd.

Ik wist zeker dat ze nog een tweede gig zouden doen, "secret" dan (op het laatst aangekondigd via de Timesquare app), en dat ik die zou missen. Secret gigs werken op Roadburn als een rode lap op een stier; iedereen wil erbij zijn. Als je 30 min vantevoren aankomt is de zaal al vol en/of de rij zo lang dat je blij mag zijn als je nog 10 min van de set meepikt. Niet voor niks; het zijn bijna altijd topoptredens. Maar ik doe er enkel moeite voor als ik iets écht écht wil zien en er geen andere mustsee tegelijk is. Habak deed er dus nog eentje waar ik dus niet bij was en ik hoorde dat dat net zo gaaf was en dan dus wel met goed geluid...zo gaat dat op RB; je mist tweederde van wat je had willen zien en enorm van had genoten, ziet eenderde van wat je had gewild en bent daar al dik tevreden mee.

Ik was door naar Fauna, een soort psychkrautgestuiter en bleek door de zangeres en ritme met een Oosterse feel te zijn. Stilistisch best gaaf, al vond ik het op den duur een beetje veel van het zelfde. Dat hoeft niet erg te zijn, maar op dat moment (en ik had de positie achter in de zaal ook niet mee, ik was laat) greep het me net niet en bleef het bij rationeel goedkeuren. Weer een unieke topband, waar halen ze het toch vandaan… Nou, dat weet ik wel; in de rij in de Koepelhal kwam je telkens langs de Wall of Fame. Dat is een muur met alle lineups van alle Roadburn edities ooit. Leuk altijd om al lopend je ogen over te laten dwalen en je te verbijsteren over wat je allemaal gezien hebt, of gemist. Met veel van die artiesten, en hun labels, hebben Walter/Becky/Jaimie dus nog contact en krijgen ze hun tips van. Zo kunnen ze een kleine, onbekendere band in het vizier krijgen die enkel nog kleine gigs doet en met hun 6e zintuig snappen dat die een groot podium aankan. Dan staat zo’n band voor de muziekfreaks van RB, die alles lusten en vaak zelf muzikant zijn en dus snáppen wanneer iets goed is, en je ziet ze zich dan verbazen van wtf zijn wij dít waard, déze feedback, zijn wij dan zó goed? Ja dude(tte)s, anders lieten we je het ook wel weten via niet meer dan een respectvol applausje. Maar dat komt zelden voor, meest komt er zo’n luide feedback uit het publiek dat elke artiest zich bewonderd en gesterkt voelt en met een dikke gelaten grijns het podium verlaat, gestimuleerd om de creativiteit verder te ontplooien. Dit is Roadburn.

Hierna was het tijd voor eens weer Ufomammut, op Main Stage. En net als alle laatste keren, na je het in het begin hebt leren kennen en de sound je nog grijpt, greep het me nu nauwelijks nog. De sound is erg goed, zalig, maar het sleept zich voort zonder echte melodieën of structuren. Een beetje opbouw en apotheose is al heel wat. Dubbeldik genieten waren wel de visuals van Malleus, lid van de band (ik weet nooit welke). Die waren echt superprachtig en ik had gewild dat ze van beelden daaruit shirts (of posters!) hadden laten maken maar er was, behalve een lp of 2, geen merch van ze. Boooo.

Het was tijd voor het legendarische Acid Mothers Temple. Lees jezelf maar even in... Deze keer was medeoprichtster en zangeres er sinds lang weer eens deze drie optredens bij. Past-present-future. Deze keer het oude materiaal, in Engine Room dat weer eens brak geluid had. De snaredrum galmde alles weg en gitaar van guru Kawabata Makoto was nauwelijks hoorbaar. En dan nog...deze lui bouwden hun set beheerst en zorgvuldig op, met een onnavolgbaar krautpsychrockgeluid, en zeker aan het einde werd dat ongelooflijk opgebouwd. Ik ga er zondag verder op in, maar de band probeerde simpelweg op te stijgen, met podium en al om het de ruimte in te laten vliegen. De drummer deed alle moeite dat voor elkaar te krijgen, naar het leek, klonk en voelde eindeloos, tot men tevreden leek met een bepaalde mate van levitatie en op dat punt stond het halve publiek, incluis ondergetekende, al met vuistjes in de lucht (en misschien hele lichaam wel) mee te schreeuwen. Dit was echt allesoverstijgend en cathartisch, en dit bleek…nou ja, later meer. Hier maar even vertellen over hun merch; ze hadden een shirtdesign met een vliegende schotel, heel gepast. Helaas wel in de bontste kleuren waar ik me allemaal een kanarie in had gevoeld. Maar heel passend en leuk gevonden.

Goed, dat was even bijkomen. Gelukkig vond ik dat goed kunnen bij Maruja. Ondanks dat de presentatie de boel flink opstookte en ze daar al spelend ook flink hun best voor deden, haalden ze AMT natuurlijk niet in. Een geluid dat we laatste jaren vaker horen; een soort combi tussen metal, rap en jazzpop ofzo; bassist-drummer-saxophonist-rapzangerd. Ik vond de melodieën en structuren niet zo goed uit de verf komen als op het laatste album. Het was live vooral gericht op de impact op, en opzwepen van, het publiek. En dat lukte prima met hun dikke en strakke sound. Persoonlijk vond ik de rap net wat vervelend stoer (die lijn is bij mij (te) snel gehaald) terwijl ze duidelijk oprecht integer waren. Palestijnse vlag op het podium, “free Palestine” scanderen...het hoeft voor mij niet zo, zulk gerichte politieke uitingen op RB (behalve alles algemeen antikapitalistisch en antifascistisch natuurlijk) maar het sprak natuurlijk wel voor ze. Enige band die ik op RB zag die het zo expliciet deed. Volgens mij zei hij op een gegeven moment ook, een rijtje opsommend van landen die het kut hebben, “free Iraq” ipv Iran, maar ik kan het ook verkeerd verstaan hebben. Hij had er ook “free USA” achteraan moeten schreeuwen, maar dat bleef uit….

Hierna was er nog de keuze om Unsane in Next Stage te gaan kijken, maar ik wist dat die te kleine zaal vroeg vol zou zijn met een onmogelijke rij, en Blawan trok me niet (te techno/elektro, maar mss wel verkeerd geschat) en ik zat nog met m’n verder toenemende brakheid (die enkel erger zou gaan worden) dus om 23u was het richting tent. Toch half 7 weer wakker door het autoverkeer dus elke nacht even die 6 uur slaap pakken was wel het minste m’n best dat ik kon doen probéren te halen...

[gung ho]

[David]

Knuppeltje.

Dan Meyer (Agriculture): "you see all this people in black, and then you see someone wearing a color and you think 'what's wrong with you?!' "

Gechargeerd natuurlijk, want ze verkochten zelf meer gekleurde shirtjes dan zwarte. Het drukt een beetje het gevoel uit dat Gung op RB krijgt, en het 'wij'-gevoel van RBers. En hoe opvallend; toen ik op het station stond gister, keek ik als elk jaar m'n ogen uit....want wat een kleurloze mensen!!!!

Daar zit het punt. Op RB is iedereen zichzelf, draagt waarin hij zich zichzelf voelt en zich het liefste uitdoet. Waar je op een ander festival een minderheid hebt die zich, dan genoemd, 'alternatief' kleedt tussen de 'normalen', hier is die verhouding andersom. En hoe kleurrijk is dát? Dankzij de rijkgeschakeerde programmering (Dour van vroeger is vergelijkbaar, waar daar een hoofdmoot urban/dub/electro was naast rock/pop/metal, zijn dat hier zware metalen) trekt het een mêlee van mensen aan, die hier volledig zichzelf kunnen, mogen, durven zijn. Op geen gemengd festival zie je ook zoveel expressief lhbtqi+ mensen, en ja; voor een niet enkel op urban stijlen gericht festival zie je ook steeds meer mensen van kleur.

Een kleurrijker festival, qua stijlen en mensen, heb ik nooit meegemaakt. En daar is de hoofdkleur zwart, tsja... Kom je van RB een supermarkt in of op een station en je ziet al die mensjes in hun dagelijkse keurlijf braaf geconformeerd aan de kudde om het systeem te dienen... Díe zijn fúcking kleurloos.

Wat een moeite en gedraai en gekronkel om proberen te betogen dat Roadburn geen ultiem mono-cultureel festival is

Spoiler: want dat is het dus wel.
Met al die louter witte mensen waarvan 90 % in hetzelfde soort outfit.

[Richardus]

Dom gelul van de zijkant. Nie anders van je gewend.

En treffend dat jij weer de enige bent die gaat trollen. Flaaks is nog heilig bij je. Hoe voelt dat nou voor je, lekker?
Het maakt jou niet uit dat je jezelf belachelijk maakt en anderen het postplezier belemmert, hè. Zo ben jij dan weer.

[gung ho]

Op de dertigste editie van het Tilburgse festival Roadburn laten headbangers zich wegblazen door striemende blackmetalgitaren, powerviolence maar óók door dwarsfluiten en saxofoons. Tjiftjaf, anyone?

dee voor een fotoboek: omstreeks half april op de hoek van de Tilburgse Spoorlaan en Heuvelring bij de Italiaanse ijssalon Intermezzo het bloedlink ogende legioen headbangers documenteren dat tijdens het festival Roadburn staat te smullen van aardbei-, watermeloen- of smurfenijsjes.

Vier dagen pendelt een oneindige optocht van zwartgeklede metalheads, vleermuizen en misfits (m/v/x) op en neer tussen poppodium 013 en de concertzalen achter het spoor waar ze zich laten wegblazen door een louterende orkaan van striemende blackmetal (Portrayal of Guilt), overdonderende powerviolence (World Peace) of trippende space- en stonerrock (Slift, Boris). Struinend van band naar band lopen ze precies halverwege hun route, op de plek waar ze voor het stoplicht moeten wachten, in een fuik van mierzoet roomijs.

Het is een beeld dat het motto en de muzikale missie van een van ’s werelds luidste festivals – ‘Redefining Heaviness’ – perfect samenvat: de hardste zullen de zachtste zijn. Dat geldt de laatste jaren ook voor de line-up van Roadburn dat steeds meer hardheid is gaan zoeken in andere dimensies en disciplines: ook duistere troubadours, rappers en dj’s bleken ‘heavy’ te kunnen zijn.

Vrijplaats voor buitenbeentjes

Je zou ook kunnen zeggen: ‘heavy’ is alles wat niet normaal is, want normale mensen zijn er al genoeg. Behalve om hun oren te laten uitblazen komen de hondstrouwe (en vaak internationale) bezoekers namelijk óók om hun soortgenoten te ontmoeten en samen geduldig doch tevergeefs in een oneindige rij te staan voor de zoveelste secret show. Om die reden noemde artistiek directeur en zelfbenoemd ‘welzijnswerker’ Walter Hoeijmakers zijn festival vorig jaar in NRC „een support system en vrijplaats voor buitenbeentjes die het leven zwaar vinden en hier samen met gelijkgestemden volledig zichzelf kunnen zijn”.

„De eerste keer dat ik hier was, kwam ik mezelf voortdurend tegen”, vatte zanger-gitarist Dan Meyer die camaraderie samen tijdens zijn zieluitdrijvende show met de Amerikaanse extatische blackmetalband Agriculture. „Weer zo’n gast met een lange baard! Laten we die weirde gemeenschap van ons koesteren.”

Maar zoveel eensgezindheid wil allerminst zeggen dat alles peace, love and happiness is. Geheel volgens de tactiek der verschroeide aarde brandde het experimentele New Yorkse blackmetalviertal Krallice in drie verwoestende sessies (past, present, future) 013 plat tot de laatste toehoorder was geroosterd.

De even grimmige stadgenoten van Yellow Eyes blonken juist weer uit in ijzige gitaarrazernij waarbij het brute hakbeest Michael Rekevic met opengesperde mond liet zien hoe je een drumstel vermorzelt. Maar wie goed luisterde, hoorde in al het brute blackmetalgeweld ook een tjiftjaf.

Het imposant ogende neanderthalertrio Primitive Man sloopte liever alles in slow motion met hun tergend trage ‘sludge metal‘ die zowel de snelheid als vernietigingskracht heeft van een genadeloze gletsjer.

Maar waar dergelijke decibellen vallen onder het gebruikelijke Roadburn-lawaai, was er deze dertigste editie een onmiskenbare hoofdrol weggelegd voor échte blazers. Het Vlaamse Wiegedood jamde voor de gelegenheid met het dwarse saxofoonkwartet Bl!ndman. Het resultaat was bij vlagen geniaal – als de shoegaze-blackmetal en freejazz drones elkaar daadwerkelijk kruisbestoven – maar verzandde soms ook in onbegrijpelijke piepknars van het niveau: heel ingewikkeld kijken terwijl je een strijkstok langs een metalen plaat trekt.

Pure chaos

Voor de noisecore van Backengrillen verruilden drie leden van de legendarische Zweedse post-hardcoreband Refused de scheurgitaren voor een vlammende en soms rochelende altsaxofoon en een – echt waar – gierende dwarsfluit. Maar blazen deed het. Het anarchistische getrompetter door de gitarist Idris Mirza van de Britse punkband Bad Breeding bleek het startsein te zijn voor dertig minuten pure chaos waarbij binnen de kortste keren bierbekers, blikken, wc-rollen en lichamen door de lucht vlogen. Op den duur was het gissen wie bandlid was en wie bezoeker.

Bij de Amerikaanse metalband Inter Arma, die in een felverlichte skatehal hun meesterwerk Sky Burial (2013) integraal vertolkten, mochten fans zelfs meespelen. Bassist Joel Moore hing zijn instrument om de nek bij willekeurige moshers uit het publiek. Kon hij mooi even een biertje drinken en tevreden toekijken.

Artiesten die zelf vol bewondering staan te genieten: ook dat is typisch Roadburn. Nadat hij een uur lang in een boksoutfit hyperactief had rondgesprongen met de Britse noiserockband Pigs Pigs Pigs Pigs Pigs Pigs Pigs zei zanger Matthew Baty zich vooral te verheugen op de rest van de avond. Tijd om heel dronken te worden en naar onze helden Unsane te kijken.” Ook die New Yorkse pioniers zouden Tilburg, voor de zoveelste keer in vier dagen, in de as leggen.

Frank Provoost, NRC

[Richardus]

Tof! Dank je, Gung

Dit

Bij de Amerikaanse metalband Inter Arma, die in een felverlichte skatehal hun meesterwerk Sky Burial (2013) integraal vertolkten, mochten fans zelfs meespelen. Bassist Joel Moore hing zijn instrument om de nek bij willekeurige moshers uit het publiek. Kon hij mooi even een biertje drinken en tevreden toekijken.

Artiesten die zelf vol bewondering staan te genieten: ook dat is typisch Roadburn.

besefte ik ook; er is geen festival waar de kloof tussen artiest en toeschouwer zo klein is...verdwijnt zelfs. Toeschouwers zijn artiesten, artiesten zijn toeschouwers en dat vanuit publiek en vanaf podium v.v. Dat maakt een groot deel van het gevoel van dit festival. Zoals Inter Arma bv letterlijk publiek artiest maakte, maakte Otat:onii het publiek deel van de performance. En dan niet meezingen (Anus Black Cat) of meeklappen (zovelen, helaas; I fucking hate it). Dat een eenheid worden van alles en iedereen... Zoals Dan Meyer bij hun secret gig zei "it feels like....it's just us." Zijn baardverhaal is mij ook bekend; toen ik hem had en het nog niet hip was (ja, langlang geleden) voelde ik me tussen normalen en op station zag je opeens geen baard meer.

En wat Walter zegt, ook waarheid als een koe; je ziet nergens zoveel buitenbeentjes, en dan bedoel ik niet mensjes in zwart of punkers of die ene hippie op blote voeten. Zoals ik me nog altijd en immer zelfs tussen de outcasts nog een misfit voel, lopen er enorm veel...met alle respect, ik hou van ze; kneusjes rond. Die nerds met simpele blik, vlezig nek, x-poten enz etc, godzalige freaks die een viering van de diversiteit van de mens zijn en stiekem de líjm van die mensheid en samenleving maar zich op een Lowlands of iets elitairs als North Sea Jazz niet geaccepteerd zouden voelen. Hebben we het nog niet over de transangst en homohaat of buitenlanderfobie enzo die hier volkomen afwezig zijn.

Zelfs een type als David, wat me zo'n massatype lijkt, zo'n normaal saai grauw ambtenaartje, wordt hier volkomen omarmd. Zeker op zondag krioelt het daar ook van, en op hun manier voegen ze toe aan de diversiteit en worden ze verwelkomd. Lekker alles mengen! David zou zich omarmd voelen, of hij dat zou kúnnen... Jaarlijks zit ik op terras van Intermezzo een ijsje te eten en informeren Tilburgers bij me wat dat nou allemaal is, en zijn altijd verrast als ik ze over de diversiteit aan stijlen vertel omdat zij door het gros zwartgekleden ook altijd denken dat het enkel een ruig metalfestival is, en krijg ik zo'n bedenkende, tikje dromerige blik terug. Stiekem zouden ze zich allemaal zo vrij zichzelf kunnen voelen als de Roadburners ipv het doofstomme 24/7 braaf en veilig acteren in het systeem.