Als enig lid van de culturele elite hier op het forum kan ik mededelen dat de 3voor12 docuavond zeer amusant was. Al kwam dat niet alleen omdat het niveau van de drie getoonde films zo hoog was.
De eerste:
Is een aardige documentaire over islampunk. Schijnbaar heeft de een of andere gast een paar jaar geleden een boek geschreven over islamende punkers of punkende islamietjes. Tot zijn verbazing bleek zoiets werkelijk te bestaan. De docu begint als een aantal bandjes bij elkaar in een busje stappen en door de VS gaan touren. Het amateurisme druipt ervanaf. Geinig. Hierna, en dat vond ik te prijzen in de documentairemaker, volgt hij een aantal figuren naar Pakistan. Waarom die bourgois moslims naar Ontwikkelingsstan afreizen is niet helemaal duidelijk, wel dat ze daar geen flikker uitvoeren behalve blowen. De schrijver van het boek komt ook langs en vind zichzelf opnieuw in de islam. Voila! Een docu. Aardig. Geen must see. Overigens was de regisseur in de zaal en was hij bereid tot het beantwoorden van vragen. De culturele elite wist niet een relevante vraag te stellen.
De tweede:
Was geweldig. Julien Temple (the great rock 'n' roll swindle) is een veel beter regisseur dan het mannetje van Taqwacore. Zijn onderwerp (de band dr. Feelgood) is op papier een stuk minder interessant, maar wat een hilarische film heeft hij afgeleverd zeg. Ik ren niet meteen naar de platenwinkel omdat de muziek niet spannend is, dat doet verder niet ter zake. De film is topentertainment en ik zou zeggen: een must-see.
De derde:
Is een belediging. Voor mij als filmkijker en muziekliefhebber. De film doet geen enkele poging de mythe Morrison door te prikken en u kunt daarom beter de film van Oliver Stone nog eens kijken. Geen nieuwe interviews, geen nieuwe beelden, geen nieuwe inzichten, niets, niets, niets! Tom DiCillo maakte een geweldige film met
Living in oblivion en is nu duidelijk de weg kwijt. Waarom? Waarom? Waarom ben ik niet weggelopen zult u zich afvragen. Omdat het soms heerlijk is je te ergeren en omdat je hoopt dat op een gegeven moment zegt dat Morrisons poëzie stinkt, dat hij een dronken puber was met een pafferige rotkop. Dat moment komt niet. U hoort slechts de zalvende stem van Johnny Depp en iets over dat The Doors revolutionary waren. Bla, Bla die Bla.
Overigens was het publiek deze avond redelijk oud. Ik had het idee dat ik de enige was die daar met 3voor12 korting zat.
This country makes it hard to fuck.
Sorry, het typt wat langzaam op een gsm, anders had ik wat sneller gereageerd.
Omdat ik geen ingedutte documentairewaardige nerd wens te zijn kaarten gekocht voor de 3voor12 docu avond morgen in de Munt. Ben ik de enige of kan ik Billy op een Fristi trakteren?
