Devendra Banhart: What Will We Be

[Drees1]

Volgens Gijsbert Kamer in de Volkskrant..........

Met iedere plaat die Devendra Banhart uitbrengt zaait hij verwarring. Neemt hij de luisteraar in de maling? Wat wil hij met al die genres van bossa nova tot glamrock en van jazz tot ska die hij aanraakt zonder ze echt eigen te maken? En hoe serieus neemt hij zichzelf eigenlijk als muzikant?

Niet al te serieus waarschijnlijk, en dat is opnieuw weer het aardige aan What Will We Be, het zesde album van de in 2002 als uitvinder van de ‘freakfolk’ onthaalde zanger/liedjesschrijver. Je schiet opnieuw regelmatig in de lach. Is het niet van de songtitels (Chin Chin & Muck Muck, 16th Valencia Roxy Music) dan wel van de Chet Baker- of T-Rex-pastiches die je in die liedjes terughoort. Maar uiteindelijk is het allemaal wederom niet voldoende om dit alleraardigst muzikaal avontuur te evolueren in een onontkoombare popplaat. Hij heeft het in zich, getuige zijn plaat Rejoicing In The Hands (2004), maar het komt er opnieuw niet helemaal uit.

[Drees1]

En......................heeft hij gelijk?

[rozebanaan]

Ik vind zijn oude, saaie singersongfolkplaten gewoon veel beter.

Maar izjn beste blijft het lo-fi samenraapsel oh me oh my...dat is echt geweldig

(naar deze kan ik nauwelijks luisteren)

[bulbgirl]

Devendra Banhart is niet meer het gekste jongetje van de klas een heeft een fijn luisterbaar album gemaakt. Over een paar luisterbeurten weet ik of ie daarmee een goede interessante plaat heeft gemaakt.

[Hensup]

Ik vind dat er wel een kern van waarheid in dat verhaal van Gijsbert zit. Je hoort gewoon dat er meer in zit bij Devendra Banhart. Het lijkt me echt zo'n gemakzuchtige hippie die elk geslaagd deuntje op plaat wil zetten maar ondertussen vergeet dat je moet werken voor je geld.

[gung ho]

'Driving in my choo choo train.'

Wat bezielt die kerel? Wat een afgrijselijk slechte plaat.

Banhart.

[DRUPGLID]

Volgens Gijsbert Kamer in de Volkskrant....

De man die over pubrock voor in het voetbalstadion schrijft?