The Beatles - Revolver

[gung ho]

De 'oude' Beatles hebben afgedaan. Een nieuwe tijd is aangebroken!

[Krautsurfer]

Say no more:

Beste Beatle nummer, hoewel de rest van de plaat (plus bijbehorende single 'Rain'!) ook bepaald geen kattepis is.

[Scalle]

In regel verkiezen hipsters Revolver als Beatles' beste.

[Krautsurfer]

In regel verkiezen hipsters Revolver als Beatles' beste.

Hipsters hebben gelijk, te dezent.

[frobbert]

In regel verkiezen hipsters Revolver als Beatles' beste.

...en mensen met smaak, die ook. Of zijn dat juist hipsters? (want tot op de dag van vandaag heb ik nog steeds geen helder beeld van wat hipsters nou eigenlijk zijn - iets met baarden, mannenknotjes en ironische T-shirts toch?)

[Krautsurfer]

iets met baarden, mannenknotjes en ironische T-shirts toch?)

Ja, die. En vol met tattoo's, dikke brilmonturen, foute zijscheidingen, uitgeschoren nekjes, vinyl, strakke broeken, vintage kleding, fixies, craft-bier en over het algemeen een jaar of tien, vijftien jonger dan jij en ik.

Hier meer hulp:

[MarkS]

Say no more:

Beste Beatle nummer, hoewel de rest van de plaat (plus bijbehorende single 'Rain'!) ook bepaald geen kattepis is.

Helemaal mee eens.

[Flaaks]

Taxman is een onvergeeflijke afknapper als binnenkomer.

[Flaaks]

En dan ook nog dat vreselijke Yellow Submarine halverwege. Met twee zulke gaten is het album als klassieker voor mij gezonken.

[MarkS]

Taxman is een onvergeeflijke afknapper als binnenkomer.

Maar vooral door de tekst hoop ik.

[Flaaks]

Tomorrow Never Knows houdt de boel nog net drijvende, samen met For No One, vooral For No One.

[Flaaks]

Taxman is een onvergeeflijke afknapper als binnenkomer.

Maar vooral door de tekst hoop ik.

Die in de eerste plaats.

[MarkS]

Realiseerde me pas laat wat voor rechtse tekst het is “Ik heb geen zin om belasting te betalen!”

[Krautsurfer]

Realiseerde me pas laat wat voor rechtse tekst het is “Ik heb geen zin om belasting te betalen!”

How much tax were the Beatles actually paying when they wrote the song "Taxman" in 1966?

It is very hard to say since like all wealthy people they had excellent accountants who minimised their taxes as much as possible. But what the song taxman is referring to is the high marginal tax rate that Britain had at the time which was 83% on income over a certain amount. However that is not only what the song is referring to, it is mostly referring to the surtax. This tax was an additional tax on very high earners that took their highest bracket to around 95%.

However whilst this number seems very high by the time Taxman came out in 1966 the Beatles were no longer paying that amount. Like today capital gains were taxed at the much lower rate of 30%. So Lennon and McCartney founded Northern Songs which went on the Stockmarket and thus allowed them to avoid the high tax rate and soon after that Harrison founded Harrissongs and Starr founded Startling Music for the same purpose as well as some other reasons to better promote their songs.

in the 1995 documentary The Beatles Anthology George Harrison talked about the writing of "Taxman" in response to the high tax rates on the wealthy in the mid-1960s, which they had a problem with because they shot up the tax bracket so fast that they didn't have time to accrue much wealth before they were losing so much of it to taxes.

Tsjah..
Ik heb er ook wel eens een wenkbrauw over opgetrokken. Kon me niet geheel identificeren met deze kwestie. Nog steeds niet, trouwens. Ik heb er in principe geen problemen mee om belasting te betalen.

Verder is het een puik nummer, met goed gitaargeluid, en aangezien ik teksten vrij makkelijk kan negeren (tenzij het te bar wordt) zet ik 'm zonder problemen op.

[MarkS]

Ik ook hoor

[1ofthemFaces]

[1ofthemFaces]

Tomorrow Never Knows houdt de boel nog net drijvende, samen met For No One, vooral For No One.

Zo'n beetje het eerste liedje dat ik op gitaar leerde.
Prachtig.

Ik vind Revolver wel een van de beste.
I Want To Tell You, Got To Get You Into My Life en Good Day Sunshine hebben allen iets dat me tegenstaat echter. Te blij ofzo.
Tomorrow Never Knows daargelaten vind ik de plaat naarmate hij vordert een beetje inzakken.

Dat is allemaal gemuggenzift op de vierkante millimeter natuurlijk. Want dit is een van de beste albums ooit.

[Krautsurfer]

[Krautsurfer]

[Krautsurfer]

Hee Ho!

Hoe zit het met de besprekingen van de nog openstaande Beatle-albums?

[(klaz*)]

(want tot op de dag van vandaag heb ik nog steeds geen helder beeld van wat hipsters nou eigenlijk zijn - iets met baarden, mannenknotjes en ironische T-shirts toch?)

De kameel is buitenhuis het meest in het oog springende kenmerk van een hipster.



En binnen kun je het beste zoeken naar degene met een pauwenveer op het hoofd.

[roadrunner]

[Richardus]

[Mina en de mieren]

[Krautsurfer]

Faces, Ho, trek je portemonnee.
Neuwe vet dure box set!

[1ofthemFaces]

Ik ben wel benieuwd hoe de remix gaat klinken.
Zo een box-set heb ik nog nooit gekocht trouwens. Ik heb alle albums ooit op CD gekocht. Heb er een paar op elpee. Van Let It Be trouwens de remix..
Ik vind het een beetje zonde van het geld.

[Krautsurfer]

Ik ben wel benieuwd hoe de remix gaat klinken.
Zo een box-set heb ik nog nooit gekocht trouwens. Ik heb alle albums ooit op CD gekocht. Heb er een paar op elpee. Van Let It Be trouwens de remix..
Ik vind het een beetje zonde van het geld.

200 piek vind ik ook echt teveel. Zit ook niet op een honderd pagina's dik boek te wachten.
Prima Youtube-spul, zou ik zeggen.

Heb indertijd wel voor honderden euro's die Floyd-box gekocht, maar daar zaten over de 20 cd's en DVD's in, met tamelijk uniek materiaal (En zelfs de eerste vier singles op vinyl) en allerlei andere prullaria, zoals ticket-replica's, posters, foto's, veel info over de desbetreffende tijd, enzovoorts enzovoorts.

Nooit spijt van gehad.

[1ofthemFaces]

Ik ben wel benieuwd hoe de remix gaat klinken.
Zo een box-set heb ik nog nooit gekocht trouwens. Ik heb alle albums ooit op CD gekocht. Heb er een paar op elpee. Van Let It Be trouwens de remix..
Ik vind het een beetje zonde van het geld.

200 piek vind ik ook echt teveel. Zit ook niet op een honderd pagina's dik boek te wachten.
Prima Youtube-spul, zou ik zeggen.

Heb indertijd wel voor honderden euro's die Floyd-box gekocht, maar daar zaten over de 20 cd's en DVD's in, met tamelijk uniek materiaal (En zelfs de eerste vier singles op vinyl) en allerlei andere prullaria, zoals ticket-replica's, posters, foto's, veel info over de desbetreffende tijd, enzovoorts enzovoorts.

Nooit spijt van gehad.

Ja maar dat is ook een ander verhaal. Die singeltjes zijn natuurlijk geweldig. Zaten ook allerlei liveregistraties uit hun begintijd bij toch?

Van The Beatles heb ik de Anthology ceedees al. Daar stond af en toe iets bijzonders op, maar verder hoef ik niet dertien takes van Good Morning te horen ofzo. Die Tomorrow Never Knows versie daarop was dan wel weer cool. Ik luister meestal wel alles een keer van die Box-sets, maar dan vind ik het ook vaak leuk geweest. Die remixen waardeer ik overigens altijd wel. Vooral die van The White Album klonk geweldig.

Nu Rubber Soul nog

[Krautsurfer]

Ik ben wel benieuwd hoe de remix gaat klinken.
Zo een box-set heb ik nog nooit gekocht trouwens. Ik heb alle albums ooit op CD gekocht. Heb er een paar op elpee. Van Let It Be trouwens de remix..
Ik vind het een beetje zonde van het geld.

200 piek vind ik ook echt teveel. Zit ook niet op een honderd pagina's dik boek te wachten.
Prima Youtube-spul, zou ik zeggen.

Heb indertijd wel voor honderden euro's die Floyd-box gekocht, maar daar zaten over de 20 cd's en DVD's in, met tamelijk uniek materiaal (En zelfs de eerste vier singles op vinyl) en allerlei andere prullaria, zoals ticket-replica's, posters, foto's, veel info over de desbetreffende tijd, enzovoorts enzovoorts.

Nooit spijt van gehad.

Ja maar dat is ook een ander verhaal. Die singeltjes zijn natuurlijk geweldig. Zaten ook allerlei liveregistraties uit hun begintijd bij toch?

Van The Beatles heb ik de Anthology ceedees al. Daar stond af en toe iets bijzonders op, maar verder hoef ik niet dertien takes van Good Morning te horen ofzo. Die Tomorrow Never Knows versie daarop was dan wel weer cool. Ik luister meestal wel alles een keer van die Box-sets, maar dan vind ik het ook vaak leuk geweest. Die remixen waardeer ik overigens altijd wel. Vooral die van The White Album klonk geweldig.

Nu Rubber Soul nog

Ja, een hoop promo-materiaal, TV optredens en zo, videoclips, een hoop muziek die nog nooit eerder gepubliceerd was (compleet onbekende nummers en zo, en iets wat je gerust een compleet nieuw album zou kunnen noemen van de Zabriskie-point soundtrack sessies) en een hele zwik live-optredens. Geweldig.

Qua Beatles: Ik kom dit materiaal vast wel een keer ergens tegen. Ik verwacht geen groundbreaking stuff meer of zo uit die hoek. Ik vind het een geweldige band, en Revolver een geweldig album, maar ik heb 'm al.

[gung ho]

Ok. Alleen de hoes is al genoeg om me met (valse) weemoed terug te laten denken aan mijn jeugd. Dat getekende haar, de vreemde ogen die niet écht lijken op de ogen van de mannen, de grof her en der geplakte fotootjes, het is bijna aandoenlijk. En cool.

Revolver heb ik al jaren niet meer gedraaid, maar ik vermoed dat dit mijn meest gedraaide Beatleplaat is, al gooit ook Abbey Road hoge ogen.

Voordat ik begin even iets over de tekst van Taxman. Het hart van George zit op de goede plek. De man kon onrecht niet verdragen. De tekst wegzetten als gewhine van een miljonair (of als rechts) is me dan ook veel te makkelijk.

En dan nu de test. Is het een meesterwerk of is het terecht dat ik geen Beatleplaat meer in mijn top 100 heb?

[Siegfried Stahl]

Die Beatlesplaat komt in de loop der tijd wel terug in je lijstje want tijdloos, dit in tegenstelling tot die andere 99 platen in je lijstje die we als wanen van de dag mogen beschouwen.


En de beste Beatlesplaat is HELP, maar dit had ik elders al verwoord.

[gung ho]

Kant A

Taxman. Jaaaah! Het zal allemaal wel, maar alleen het begin is eindeloos gekopieerd. Real life studiogeluiden? Steve Albini en de Pixies? Hou toch op. Een ordinaire kuch en een FOUR! en we nemen de flour. Hak, hak doet George. En Ringo roffelt. Hoor ik daar een koebel? Jawel! En nu weet ik waar mijn liefde vandaan komt. The Beatles. Het zijn altijd The Beatles. Lekker George, die stekende solo. Wat een binnenkomer! En gaan we straks iets doen met effectjes? Oe, die herhaling van het gitaargeluid vanaf 1. 45 ofzo. Dat repetitieve. Is dat mijn liefde voor krautrock en house?

Elaenor Rigby. Op de Anthology staat de instrumentale versie van dit nummer. Dat is al schitterend. De tekst echter, de tekst! Paul bouwt een wereld. Het is literatuur. In de kleinste vorm mogelijk. All the lonely people. En zo is het. Schitterend. Jammer dat het einde iets afgeraffeld wordt. Dit nummer had iets meer tijd verdiend.

I'm only sleeping. En daar is John. Met zijn ennui. Is het reggae? De persoonlijkheden schijnen door in de teksten. Meer dan ik vroeger dacht. George Martin met wat studiowerk. Een stevige bas. Jammer van de overgang. Mooi hoor, die samenzang met Paul, maar de overgang had niet gehoeven. Iets meer binnen het popidioom dan noodzakelijk dit nummer. En meer effecten. Heel knap gedaan, al had ook dit meer aandacht verdiend. De oehoehoe is natuurlijk magistraal.

Love you to. De sitar. Traag. Trager. Een spel, want ik weet...

dáár is de versnelling in de muziek. Maar de stem van George biedt een aangenaam tegenwicht. Stoned.

Wat gebeurt er eigenlijk allemaal in de muziek? En ik weet niet welk instrument dat 'meeehhhh' geluid maakt op de achtergrond, maar dat is vormend geweest voor mij. Dat pakt me nog steeds. En wat een lieverd is George 'I'll make love to you, iff you'll want me to'. Mijn held!

Here, there and everywhere. En we verlaten de rook en keren terug naar de cleane Beatles. De bocht is scherp, we keren weer terug naar de moederschoot. Wat ergerlijk zou zijn als dit nummer dit niet zo wonderschoon zou zijn. Zo simpel. En zo diep. Tussen al het experiment blijft Paul een onverwachte conservatieve held. De dubbele zang rond de twee minuten. Zo diep. Waarom duurt ook dit nummer zo kort? Te kort!

Yellow Submarine. Het nummer waarvan je weet dat het zou komen. Afschuwelijk. Die stem van Ringo. Het klinkt dom. Echt dom. De meezinger. Ik houd niet van meezingers. Nog sterker, ik heb een hekel aan meezingers. De geluidseffecten hoor ik echt. En het is knap gedaan, maar dit nummer is met geen mogelijkheid te redden. Vroeger dacht ik dat er 'chicken, chicken' werd gezegd. Dat slaat nergens op. Net als dit nummer. Ik houd van volledige albums en skip zelden een nummer. Dit bewijst mijn ongelijk.

She said she said. Ja, ok, we keren terug naar gitaarmuziek. Overigens, dit klinkt als ieder Britpopnummer van een paar decennia later. Oasis? Blur? She said it first. Het is toch een beetje te laat na zo'n sof. Het helpt ook niet dat dit een zwak nummer is van John. Al doet Ringo nog zo zijn best. Ik ben te boos om dit nummer te kunnen waarderen.

[gung ho]

Kant B

Good day sunshine. Ik snap de keuze als openingsnummer. Misschien is het zelfs wel zo geschreven. Deze gezellige boogiewoogie. Dit is niet de Paul waar ik fan van ben. Te makkelijk. Melodietje, refreintje, niks aan de handa. Nee, dit kan beter. Het nummer wordt niet gered door het einde dat meer biedt van hetzelfde.

And your bird can sing. Dat is wat deze plaat nodig heeft. Venijn van John! 'You don't get me!' Zo is het man. Een beetje jinglejangle op de achtergrond. Een rauw randje. Ik kan meer met dit nummer dan vroeger. Ook al is het pop. Britpop. Hmmmm, hoe goed is het eigenlijk? Overstijgt de middelmaat maar nét.

For no one. Ach, ja, Paul. Zo sterk. Zo prachtig. Kippenvel. Serieus hè! Daar is het, op mijn huid. En vroeger waren de teksten gewoon de teksten. Iets wat je neuriede. Nu is het vol mensenkennis. Ik zet de muziek op pauze dan kan ik citeren. 'When she said, our love is dead, you thinks she needs you' met meteen daarachteraan die bugel (of whatever). Waar haalt die man dat vandaan? En dat binnen de twee minuten. Het is onmogelijk! Geniaal. Geen ander woord dan geniaal.

Doctor Robert. Terug met de swing. Laat ik nu gedacht hebben dat dit een nummer van George was. Niks daarvan. Het is John. Met Paul die op de achtergrond het nummer kaapt. Wat er gebeurt in de mix is geniaal. Geen gespeel met extra effecten, is niet nodig, het instrumentarium wijst op perfectie. Alles klopt.

Op de fade-out na.

I want to tell you. Wilde ik zeggen, maar de fade-out sluit aan op de fade-in van dit nummer. Is met nooit eerder opgevallen. Ok, ik neem het terug. George in All things must pass modus. Dreigend, maar binnen het Beatle-idioom. Ik houd niet van dit drumgeluid. Alsof het in een kerk is opgenomen. Een fout van de fab five. De piano net zo. Dit nummer, wat op zichzelf niet zo sterk is, had beter gekund.

Got to get you into my life. Och zo vrolijk. Vrienden van mij zijn getrouwd op dit nummer. Ik ben niet zo'n fan van vrolijke muziek en maak geen uitzondering voor dit nummer. Ik snap dat Paul iets recht wilde zetten na zijn serieuzere nummers, maar dit is zo zoet dat mijn tanden het niet kunnen verdragen. De glazuur springt er vanaf. Gelukkig schreeuwt hij en doen George en George hun best door de gitaar flink naar voren te mixen zo tegen het einde. Daarna een lange fade-out.

Tomorrow never knows. Heb ik laatst besproken als één van de beste nummers ooit gemaakt. Ik weet niet meer precies wat ik daar schreef, maar kom nu met een tweede versie. Hier gaan we...

O, ik zet het volume vast omhoog.

Teeeeeriiiiiiing. Die vastgehouden toon, die drum, die drum! Die stem, die 'vogelgeluiden'. Die effecten. Het is 'crude' maar zo essentieel. En die gitaar. Wat gebeurt er? En nu ben ik zo blij dat ik dit op cd heb. In mono. De tering. Het is zo perfect. Ja, ik heb tranen in mijn ogen. En die drum gaat door hè. En John ook. Wat een man. En wat een schande dat dit nummer zo kort duurt!

[MarkS]

Kant B

Good day sunshine. Ik snap de keuze als openingsnummer. Misschien is het zelfs wel zo geschreven. Deze gezellige boogiewoogie. Dit is niet de Paul waar ik fan van ben. Te makkelijk. Melodietje, refreintje, niks aan de handa. Nee, dit kan beter. Het nummer wordt niet gered door het einde dat meer biedt van hetzelfde.

And your bird can sing. Dat is wat deze plaat nodig heeft. Venijn van John! 'You don't get me!' Zo is het man. Een beetje jinglejangle op de achtergrond. Een rauw randje. Ik kan meer met dit nummer dan vroeger. Ook al is het pop. Britpop. Hmmmm, hoe goed is het eigenlijk? Overstijgt de middelmaat maar nét.

For no one. Ach, ja, Paul. Zo sterk. Zo prachtig. Kippenvel. Serieus hè! Daar is het, op mijn huid. En vroeger waren de teksten gewoon de teksten. Iets wat je neuriede. Nu is het vol mensenkennis. Ik zet de muziek op pauze dan kan ik citeren. 'When she said, our love is dead, you thinks she needs you' met meteen daarachteraan die bugel (of whatever). Waar haalt die man dat vandaan? En dat binnen de twee minuten. Het is onmogelijk! Geniaal. Geen ander woord dan geniaal.

Doctor Robert. Terug met de swing. Laat ik nu gedacht hebben dat dit een nummer van George was. Niks daarvan. Het is John. Met Paul die op de achtergrond het nummer kaapt. Wat er gebeurt in de mix is geniaal. Geen gespeel met extra effecten, is niet nodig, het instrumentarium wijst op perfectie. Alles klopt.

Op de fade-out na.

I want to tell you. Wilde ik zeggen, maar de fade-out sluit aan op de fade-in van dit nummer. Is met nooit eerder opgevallen. Ok, ik neem het terug. George in All things must pass modus. Dreigend, maar binnen het Beatle-idioom. Ik houd niet van dit drumgeluid. Alsof het in een kerk is opgenomen. Een fout van de fab five. De piano net zo. Dit nummer, wat op zichzelf niet zo sterk is, had beter gekund.

Got to get you into my life. Och zo vrolijk. Vrienden van mij zijn getrouwd op dit nummer. Ik ben niet zo'n fan van vrolijke muziek en maak geen uitzondering voor dit nummer. Ik snap dat Paul iets recht wilde zetten na zijn serieuzere nummers, maar dit is zo zoet dat mijn tanden het niet kunnen verdragen. De glazuur springt er vanaf. Gelukkig schreeuwt hij en doen George en George hun best door de gitaar flink naar voren te mixen zo tegen het einde. Daarna een lange fade-out.

Tomorrow never knows. Heb ik laatst besproken als één van de beste nummers ooit gemaakt. Ik weet niet meer precies wat ik daar schreef, maar kom nu met een tweede versie. Hier gaan we...

O, ik zet het volume vast omhoog.

Teeeeeriiiiiiing. Die vastgehouden toon, die drum, die drum! Die stem, die 'vogelgeluiden'. Die effecten. Het is 'crude' maar zo essentieel. En die gitaar. Wat gebeurt er? En nu ben ik zo blij dat ik dit op cd heb. In mono. De tering. Het is zo perfect. Ja, ik heb tranen in mijn ogen. En die drum gaat door hè. En John ook. Wat een man. En wat een schande dat dit nummer zo kort duurt!

ik wilde dat ik zo muziek kon bespreken. En ja: ik denk dat ik deze plaat, samen met Abbey Road ook het meest gedraaid heb.

[Krautsurfer]

Dat was te lang geleden, Gung Ho.
Fijn om te lezen.

[Scalle]

Ja!

Ben het meestal wel eens met Gung Ho, met uitzondering van Yellow Submarine. Ik begrijp de ergernis over deze track, mij heeft ie nooit gestoord.

Wat ik niet las, is dat de plaat een geweldig geheel vormt.
Het moet iets met de (destijds vernieuwende) arrangementen zijn, ik weet het niet.

Ik moest denken aan Tom Waits' Swordfishtrombones tegenover Rain dogs.
Die tweede heeft meer schitterende nummers maar als geheel en (dus als plaat) vind ik SFT beter, met dank aan die geweldige, broeierige sfeer die als een rode draad door de plaat loopt.
Dat maakt dat je die mindere, soms ronduit silly instrumentals zoals Dave the butcher er gewoon bij neemt want het rode draadje loopt er evengoed door.

[Krautsurfer]

Ik had ooit eens een collega die het verdomde naar Revolver te luisteren omdat Yellow Submarine d’r op stond. Ik heb ‘m toen Tomorrow Never Knows laten horen.
Z’n bek viel open.

[Scalle]

Ik vind Maxwell Silver Hammer een heel, héél stuk beroerder.

Dat neemt niet weg dat ik Abbey Road geniaal vind.

[David]

Tomorrow never knows is überhaupt het enige goede nummer van the beatles.
De rest van het oeuvre is slappe hap. Muziek voor gillende tienermeisjes.

Nou oke. Het veel later uitgebrachte free as a bird is ook nog wel aardig.

[Rainy Day Woman]

Ik vind Maxwell Silver Hammer een heel, héél stuk beroerder.

Dat neemt niet weg dat ik Abbey Road geniaal vind.

Maxwell's Silver Hammer vond ik heel lang ook vreselijk, maar ben ik door de Get Back-docu meer gaan waarderen.

Yellow Submarine vind ik een dom, irritant nummer

[David]

Ik lijk United Hope wel nu.
Excuses.

[Mina en de mieren]

Ik lijk United Hope wel nu.
Excuses.

You wish

[David]

Het laatste dat ik wens

[Mina en de mieren]

Hij is tenminste neukbaar

[David]

Veel plezier ermee. Tenminste nog 1 vrouw die zo gek is met hem het bed te delen.

[Mina en de mieren]

I'm not the only one

[David]

Er zijn altijd gekken die zelf ook niets beters kunnen krijgen en dan maar genoegen nemen met een afzichtelijk wappie.

[Mina en de mieren]

Jealous

[Mina en de mieren]

Off topic btw

[David]

Volgens mij gaat dit redelijk off topic.
Wederom excuses